28 februari 2006

allergie

Ik heb een allergie. Ik heb een allergie ontwikkeld voor het woord passie. Bij het woord passie heb ik een gevoel, en beelden. Passie is warme roze wangen, glans in de ogen, gedrevenheid, hartstocht, opgaan in. Of als de zwarte hond. Die heeft zogenaamde 'jachtpassie' en is blind en doof voor alles om haar heen als ze met 50 km per uur achter een bal (of konijn) aangaat. Geen baas of biefstuk die haar daar van af houdt. Maar in onze taal lijkt passie het nieuwe synoniem te zijn geworden voor hobby, liefhebberij of iets wat je gewoon heel erg leuk vindt. Een beetje googelen levert bijna 3 miljoen hits op. In de media worden we doodgegooid met het woord passie. Reclamedames- en heren maken gretig gebruik van de 'hart-en-ziel' trend. Maar ook bij rondetafelgesprekken van publieken en commerciëlen is het schering en inslag. Ga maar eens turven... En ik word er niet goed van als ik iemand met een lege blik in de camera zie zeggen: kippen houden is mijn passie. En als overheidsmedewerkers het over hun passie hebben beschrijven ze dan niet gewoon hun werk, hun taak, dat waarvoor ze worden betaald? Met wellicht in het vizier de missie of taakstelling van de dienst? Het begint er op te lijken dat je zonder passie niet meer mee doet. Ik heb niets tegen passie. Ik vind passie prachtig en heerlijk, om te beleven en om te zien. En ik zou het liefst passie doen ontluiken. Maar het veelvuldige misbruik van het woord doet voor mij de glans vervagen van de pracht. Mag ik nog gewoon iets leuk vinden? Mag passie nog bijzonder zijn?

27 februari 2006

intuïtie

Major break through! in kiezen voor je eigen pad. Werd eind vorige week gebeld door Etien van Zuylen. Of ik de promotie wilde doen voor een aantal concerten van een internationale artiest die in juni naar Nederland komt. Etien is de boeker van het bandje BLØF en ik deed de laatste twee jaar de promotie en ticketing van hun concerten. Wikken en wegen. Net als Herbert van Hoogdalem deed op Sproutstart. Wikken en wegen wat de input en output zou kunnen zijn: hoeveel tijd en energie gaat dit mij kosten? Levert het veel geld (=tijd) op, is het een vergroting van mijn netwerk die in het verlengde van mijn weg ligt, is de inhoud van het werk leuk, uitdagend, vernieuwend, of biedt het kansen voor de toekomst? Allemaal nèt niet. Dus mijn antwoord was: 'nee, dank u'. Bovendien is het de hoogste tijd om ook in die wereld van mijn 'promotie-etiket' af te komen. Heb de klus doorgespeeld aan Lieke Timmermans, die inmiddels ook zelfstandige starter is met Het Monumentale. Af en toe nog een knaagje en fantaserend of ik glazen heb ingegooid of kansen creëer voor dat wat ik echt wil. Bovendien duimen dat de belastingdienst eindelijk over de brug komt met het terugstorten van het teveel betaalde geld, zodat ik het nog een paar weken langer kan uitzingen. Maar de opmerking van Etien, succesvolle-rotterdamse-ras-ondernemer heb ik in mijn zak zitten: Petra, als je een onderneming start of een bedrijf hebt, geldt maar 1 ding en dat is intuïtie. En zo is het.

schoonheid

Afgelopen vrijdag had ik een afspraak met de maker van De zee die denkt, Gert de Graaff. Een openhartig, inspirerend gesprek waarin we spraken over de film, verlichting (nee, geen spaarlampen) en de schoonheid van het alledaagse, met als voorbeeld foto's van Hans Aarsman. En daar bleef ik dit weekend mee bezig. Vooral met vragen als: kan je iemand schoonheid laten zien? Hoe kan je iemand die niet gewend is zo (?) te kijken dat leren. Is dat te leren, of enorm hooghartig om dat te willen of te denken. Realiseerde me ook dat ik 'auditief' ben ingesteld. Recht in het hart geraakt kan worden door muziek. En wat wordt er dan bij mij geraakt. Mijn essentie? emotie? herkenning? Las hierover een stukje op de site ervaring van schoonheid.

De middag met Gert was trouwens de eerste van een hele reeks afspraken die ik de komende weken heb met zeer uiteenlopende figuren. Ik ben vertrokken, de trein rolt en Gert, welcome on board!

25 februari 2006

snel

Vandaag heb ik mijzelf een dag vrij gegeven. En vrij betekent dat niks perse moet. Er hoeft niet geschreven, geen afspraken gemaakt, geen mensen te zien. Gewoon vrij. Maar ik ben geobsedeerd, gehersenspoeld, en het enige wat in mijn hoofd is en blijft zijn de plannen: "moet ik de doelgroep verkleinen, hoe de marketing concretiseren, hoe zit het met mijn integriteit, en o help! ik heb nog steeds geen naam." Misschien heb ik het vandaag wel van iets meer afstand kunnen zien, dat wel. En ik zie dat ik snel ga en heel graag snel wil. Heb niet voor niets dromen over geflitst worden in de auto... Maar ga ik niet te snel? Uit mijn omgeving hoor ik regelmatig opmerkingen als: begin nou langzaam, bouw het langzaam op, houdt er een paar klusjes van nu bij. Maar helemaal kiezen en 100% gaan houdt verband met snel gaan. Want door al mijn tijd te besteden aan de plannen word ik het zelf. En dat is zichtbaar. Ook voor anderen. En dat geeft resultaat, dat blijkt. Misschien is het boek 'Langzaam, zo snel als zij konden' van Toon Tellegen wel mijn devies. Of nee, beter nog: Snel, zo langzaam als ik kan.

angst

De angst verdwijnt op het moment dat je het ervaren ervan benoemt. Dat zei ik een paar jaar geleden en daar ben ik het niet meer mee eens. Tegenwoordig denk ik dat dan (bij dat benoemen/voelen/erkennen van angst) in ieder geval de angst voor de angst niet meer meedoet of de ideeen die je er zelf over hebt, zoals 'het is gek' of 'het mag niet' of 'ik kan het niet'. En dat maakt de angst minder zwaar om te dragen, maar hij gaat niet weg. Inmiddels ben ik er ook achter dat juist de dingen doen waar je bang voor bent je brengt op plekken of ervaringen die je niet kent, niet gewend bent en dat de blijdschap groot kan zijn als je het juist wel doet.

Vanavond ging ik naar mijn eerste tango salon. De salons is voor tangodansers wat de disco is voor 'normale' mensen. Maar na vier lessen (er heerst een opvatting dat je de argentijnse tango pas echt onder de knie hebt na tien jaar oefenen) tussen de 'die-hards' voelde ik me toch niet echt gemakkelijk, sterker nog, vond het doodeng. Stel je voor dat ik ten dans gevraagd zou worden. Met het hart in mijn keel zei ik tegen mezelf dat ik toch echt daar voor kwam. Dat dit 'gewoon' angst was. En ik bleef en ik werd gevraagd en ik danste en ja het was eng en ja het was heerlijk.

23 februari 2006

emotionele conceptcreatie

Regelmatig bezoek ik de sites van feestelijk zakendoen en high profile. Dit zijn de bladen en organisaties waar ik mijn aankomende collega's vind. Door veel te struinen daar denk ik een redelijke indruk te hebben van de vraag en wat er zoal bedacht wordt door de heren en dames. Vandaag las ik dat een van de bureaus een workshop emotionele conceptcreatie gaat geven. Klinkt spannend, tenminste als je er van uit gaat dat het woord emotie hier niet als marketingtool wordt gebruikt. De omschrijving deed mij doorklikken. Na een lange wandeling door het virtuele kantoor (kan helaas niet linken) en een tergend trage lift kwam ik aan in het archief en rommelde door de cases. Een van de georganiseerde events, was een internationale meeting van 2,5 dag met 40 managers uit -tig landen. En daar las ik : "het slot was suggestief en taakstellend: alle deelnemers plaatsten met een verfhand hun 'handtekening' onder de uitkomst van de vergadering". AAAAAAAAAAARRRGGGGGHHHHH! Na 2,5 dag met zo'n club aan de Middelandse Zee hoop ik toch echt met wat beters te kunnen komen.

Dat geeft de burger moed.

politiek

We interpreteren de hele dag wat we om ons heen zien. Wat we zien is wat we er over weten omdat we het al eerder zagen. Is dat te vaag? Test: wat was je eerste idee/beeld toen je deze titel en foto zag? Check it out !

22 februari 2006

rollercoaster

Wat een dag. Een paar uurtjes bereslecht geslapen, vervolgens van hemelhoog juichend naar diep treurig en weer opwaarts naar een beetje normaal. Als een achtbaan in het rond geslingerd, inmiddels weer uitgestapt en daar sta ik dan nu met een zweem van twijfel. Wat is het heftig zeg, nu eenmaal de stap is gezet. En wat een impact heeft toch de buitenwereld. Hoe lastig is het echt je eigen koers te varen, kritiek en commentaar te horen en niet alles als waarheid aan te nemen maar als die van de ander. Er uit pikken wat nadere beschouwing behoeft en daar ook mijn eigen ding mee doen. En wat laat ik me af en toe leiden door het beeld wat de ander heeft. Al heel wat dat ik me dat realiseer. En hard werken ook.

Het goede nieuws is dat ik eind maart een afspraak heb met Eckart Wintzen, de mysterieuze EW waar ik het gister over had. Advies en inspiratie van een senior in de 'green bizz', yes! Als je naar Ex'tent gaat, klik dan vooral ook even op 'no birds' ; ). Als ik in de buurt ben kan ik het niet laten om de zwarte hond even te stangen...

Heb Jonthan Livingston Seagull net uit de brievenbus gevist. Volgens mij het allerbeste voor mij om nu dat te lezen. Wat fijn dat er synchroniciteit bestaat.

Van TomvdL kreeg ik een hartverwarmende reactie op mijn blog in de mailbox, ik heb hem hier bij de comments gezet, kunnen jullie meegenieten.

nacht

Ik ben een nachtmens. Na de dag door te brengen met bellen, mailen, mensen spreken, mijmeren, huishouden en andere verplichtingen valt de avond en vervolgens de nacht. De zwarte hond languit op de bank, glurend uit een ooghoek terwijl ze zich kreunend nog eens omdraait. De stilte rond het huis. Alleen de wind, de maan, de hond, de klok die tikt en ik. Flarden vallen op hun plaats. Zo vaak de laatste tijd dat ik niet kan slapen en dan maar op sta. Waarna de beste ingevingen komen. Ik doe het nu maar zo, het werkt kennelijk en ik kan het me permiteren.

Net mijn eerste 'officiele' document geschreven. In anderhalve pagina doel, activiteiten, marketing, financien, mensen, de hele bliksemseboel er uit geknald. En het staat er en het is al verstuurd. Naar E.W. Waarover later meer. Nog even een fijn muziekje (sorry, nog niet uitgevogeld of en hoe ik dat hier kan inplempen) en dan mijn mandje in. Overigens dank voor de hartverwarmende reacties in mijn mailbox.

20 februari 2006

gezocht: vormgever (f/s)

Wat is er toch aan de hand met de Nederlandse commerciele websites. Er is zoveel bravigheid. Of ligt het aan mij, verkoopt 'rauw' niet, moet het 'clean' zijn om door velen geslikt te kunnen worden. Of is dit de befaamde Nederlandse designstijl? Hoe geef je jezelf dan smoel? Puur op inhoud? Of kan je met kleur en lijn voldoende communiceren? Of is een website vooral een ingewikkeld visitekaartje? En geef je jezelf bloot bij een persoonlijke kennismaking? Of laat je liever helemaal niets van jezelf zien? Natuurlijk zijn er uitzonderingen: Mijn favorite website, die van Lowlands (nu overigens in de pre-festival-mode) staat al jaren met stip op nummer 1. Zag trouwens net dat het vorig jaar een prijswinnaar was, dus zo gek is mijn smaak kennelijk niet. Ehhhh, zou het iets met de doelgroep te maken hebben....; ) en mijn doelgroep, bereik ik die wel met Fris en Stoer? Zit die daar wel op te wachten? Daar ga ik achter komen!

Inmiddels nog steeds op zoek naar een vormgever, dus daar komt 'ie:
Lastige tante die niet snel tevreden is zoekt met spoed kennismaking met vormgever vol frisse, stoere en (aan)grijpende beelden voor langdurige en vruchtbare relatie. Niet te clean, mag rauw zonder smerig te worden. Mag strak, kan rafelig. Als je dit begrijpt zijn we al een heel eind... Om te beginnen voor huisstijl, logo en een website, gevolgd door meedenken over 'triggering' gadget. En als het allemaal loopt zoals gepland ook grote kans op vormgeving voor projecten, zowel 2- als 3 dimensionaal. Als jij denkt dat we elkaar hierin kunnen vinden, mail me dan (een link naar) eerder werk.
Of moet ik dan toch maar Peter te Bos aan zijn jasje trekken?

geheim

Best lastig, schrijven over een nieuw bedrijf terwijl ik de essentie ervan nog niet prijs wil geven. Het is in mijn ogen zo eenvoudig, het idee. Zo eenvoudig, dat wanneer ik het er hier over zou hebben, ik bang ben dat het in no time gejat is. Of ben ik paranoia? Zie ik beren op de weg, kapers op de kust die er niet zijn? Ik neem het zekere voor het onzekere en houd nog even mijn mond. Dus hier blijft het vooral gaan over het proces, de totstandkoming, randvoorwaarden. Behoedzaamheid is op zijn plaats. Op het gevaar af dat het vaag gewauwel wordt.
En wat het wel oplevert: ik ben aan het formuleren; er is een basis aan materiaal waar ik naar kan verwijzen en ik kan dit niet lang volhouden dus het maakt de planning van de definitieve start concreter (hierover binnenkort meer!).

De start van het blog lijkt op de buitenwereld vertellen dat ik zwanger ben, ik weet of het een jongen of een meisje wordt maar vertel het nog niet, even geduld tot de geboorte.

19 februari 2006

fris & stoer

Fris & stoer. Wat is dat? Fris & stoer is mijn meetlat. Fris & stoer is waar de nieuwe onderneming aan moet voldoen. In vorm, producten en ideeen. Een soort quick-scan. Die altijd werkt. En andersom. Want wat ik tegenkom en het F&S gehalte haalt, dient als inspiratie. Veelzijdige inspiratie, zoals dit filmpje.

18 februari 2006

here we go!

Een hele dag pielen en prutsen achter de rug om mijn eerste blog de wereld in te sturen. En natuurlijk nog niet helemaal klaar; overal, en dus ook hier: work in progress. De finishing touch zal wel een keer komen.
Maar nu eindelijk beginnen met schrijven, met doen. Want na maanden van schetsen, brainstormen, overleggen en fantaseren is de tijd nu meer dan rijp. En bij doen hoort zorgen dat wat je schrijft gelezen kan worden en dat is hier. De eerste stappen naar buiten, een puppy klauterend uit het nest.

Hier dus, op De Onderneming, bereikbaar en leesbaar voor de al die mensen die ik al zo lang zeg: "ik ga een nieuw bedrijf beginnen maar weet nog niet precies wat en hoe, kan geen product omschrijven, ik heb tijd nodig. Maar heb een beeld en een idee en ik weet zeker dat het er komt." En met het verstrijken van de tijd komt het ook, de contouren worden duidelijk. Contouren die ik hier zal tekenen en inkleuren. Met mensen, met vormgeving, met concepten en wat ook heel luek zou zijn...met klanten.

Om de eerste stap te vieren hierbij links naar twee fantastische films die een grote inspiratie zijn en van invloed zijn op mijn plannen. De zee die denkt gaat over schouwen, (door) perspectief en kaders zien, letterlijk en figuurlijk en over het gegeven: dat wat ik zie is wat ik er van weet, dus ingevuld door mijn hoofd. En na het zien van die andere belangrijke film, We feed the world (even de trailer bekijken!), wist ik het zeker: ik doe niet meer mee aan de bizarre kant die het op gaat met de wereldwijde voedselproductie. Hoe klein mijn aandeel dan ook is.