31 mei 2006

Heart Rocking Time


Alsjeblieft!
Zomaar in 1 keer: bedrijfsnaam en beeldmerk! Mooi of niet?

Daar staat 'ie dus: mijn visuele identiteit zoals Jean het noemt. Jean Klare heeft dit ontworpen en vertelt heel enthousiast hierover op zijn site. Ook vind je daar meer voorbeelden van briefpapier en visitekaartjes. Supertrots zijn we, allebei!

Wat dit Heart Rocking Time precies gaat doen? Daar mag je zelf even over door fantaseren. Jean noemt het een 'uniek culinair evenementenconcept'. Dat dekt de lading wel zo'n beetje ; ). Ook de site www.heartrockingtime.nl is in de lucht, een voorproefje, amuse, zeg maar.

De uitwijding en inwijding houd ik nog even bij me. Ik ben de komende twee weken op locatie aan het werk en zal me op de markt werpen als het tijd is. First things first. Ondertussen kun je hier lezen wie ik op Pinkpop en Arrow Rock zoal tegenkom terwijl Miranda en Frank in mijn huisje vakantie vieren. Welkom. Welkom bij Heart Rocking Time.

30 mei 2006

wembley

Dit is aflevering 78 van Wembley van Richard Osinga

wembley
Dit is fragment nummer 78 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.


'En Hassan, is die ontslagen?'
Cantona schudt het hoofd.
'Nee, Hassan heeft een contract.'
'Een contract?'
'Hij heeft hier eerst via een uitzendbureau gewerkt. We pekelden samen. Hij is sterk, veel kracht in zijn armen, een goeie pekelaar. Greuter wilde hem graag houden, maar via een uitzendbureau is het duur. Dus heeft hij hem een contract aangeboden.'
'En als je een contract heb kan je niet meer ontslagen worden?'
'Lastig. Bovendien heeft Greuter hem nodig. Als Hassan zich ziekmeldt is Greuter nog verder van huis. Het enige wat hij kan doen is boos worden.'
'Heb jij een contract?'
Cantona schudt zijn hoofd.
'Waarom niet?'
'Je leert het al.'
'Wat?'
'Waarom vragen.'

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>


29 mei 2006

vaag

Ik zit klaar voor een nieuwe post en vraag me ineens af waarom ik eigenlijk ben gaan aftellen naar de 'onthulling' van mijn onderneming. Het wel willen en het eigenlijk ergens weten dat het lastig zou worden met de site... En terwijl ik dit schrijf weet ik het weer: geldnood en zo snel mogelijk klanten zoeken. O ja, dat was het. Terwijl ik me ook nog niet helemaal 'klaar' voel.

Het weekend onderduiken heeft me goed gedaan. De drie extended editions van Lord of the Rings weer gezien. En weer kunnen voelen waar het (het leven zelf en de onderneming) over gaat: vriendschap, trouw, angst, het goede en het kwade, leiderschap, strijd, keuzes maken waarbij je niet weet hoe het afloopt, overwinning en dan de volgende hindernis, dat soort dingen ; ).
Ik weet nu nog niet hoe het verder gaat in de tijdsplanning. Ik laat het ontstaan, er zijn nu ook andere zaken die de komende weken aandacht vragen. Zoals Pinkpop en het Arrow Rock Festival waar ik aan het werk ben. Dan ligt het hier even stil. Misschien til ik het daar helemaal overheen en wordt het dus ineens half juni, misschien ontstaat het toch deze week. Vaag? dan maar vaag. Kennelijk is de tijd nodig. En wat ook zeker uitmaakt: er is een lichtpuntje in het financieringsverhaal. Kan ik nog helemaal niets over zeggen, maar ik werd vorige week gebeld waarbij het gesprek geopend werd met: je moet niet te vroeg juichen, maar....

Is dit eigenlijk slim en handig en strategisch om deze vage gang van zaken op mijn weblog in de openbaarheid te gooien? Sommigen vinden vast van niet. Komt wellicht niet al te 'snel' en 'doortastend' over. Ik vind van wel: zo hoop ik te kunnen blijven werken. Steeds opnieuw keuzes maken omdat die mogelijkheid er is. In plaats van blind doorstormen omdat iets nou eenmaal zo besloten is of omdat je het zo gewend bent.

26 mei 2006

on hold

Ik sta 'on hold'. Soms (vaak ; )) ziet de realiteit er niet uit zoals je het had verwacht. Eerlijk gezegd voelde ik het al aankomen: dat het niet zou gaan lukken om de website online te hebben vandaag. Maar het is de SIDN die roet in het eten gooit. Dat is een onverwachte hoek en het is niet anders. Op de een of andere manier lukt het niet om mijn domeinnaam daadwerkelijk online te krijgen. Technische details worden mij bespaard. En jullie dus ook. Zolang de naam niet veilig is gesteld gaat die ook hier niet naar buiten. Jammer, jammer, jammer. En een tegenvaller voor mij. Met de teleurstelling voel ik ook de spanning in mijzelf die de laatste weken groter en groter werd. Spanning, onzekerheid, ongeduld. Met een plof nu terug op de aarde. Ik neem de blessuretijd aan. En gebruik hem ook zo: ga te rade bij mijzelf wat ik nu nodig heb en dit weekend voor mijzelf zorgen. Die dingen doen (of niet doen!) waardoor de energie weer kan gaan stromen, de blijheid weer kan komen en wellicht mijn zicht op het doel weer helder wordt. I keep you posted!

23 mei 2006

bijzonder

Eigenlijk wel bijzonder. De financiering lukt niet. Heb subsidiemogelijkheden onderzocht maar ook hier val ik niet in de doelgroepen: ik hoef geen kantoorruimte, geen dure spullen, ben gezonde, blanke, kinderloze, Nederlandse vrouw tussen de 30 en de 40, woon niet in een achterstandswijk, mijn eenmanszaak is tot nu toe succesvol en ben nog niet failliet. Heb volgens sommigen een fantastisch plan, moet lukken. Maar kennelijk toch zonder geld van anderen. En vanavond vliegt dat me aan. Is het even heel erg donker. En eigenlijk wel bijzonder. Bijzonder dat ik ondanks dat, vertrouwen heb en houd. Weet dat het goed komt. Linksom, rechtsom, of misschien wel bovenlangs. En ook: nog beslister op zoek naar opdrachtgevers. Vanaf maandag.

21 mei 2006

luck

Tja, waar ik dan als ondernemer weer niet bij stilsta is dat het volgende week hemelvaart is en dat Nederland donderdag en vrijdag dicht is.... Om vrijdag de website af te hebben wordt dan ook een race tegen de klok. Maar ook als de website er nog niet is, zal ik hier een en ander onthullen.

De vindtocht naar geld is nog bezig, af en toe moedeloos. In een anonymous comment hier op mijn blog schreef iemand dat banken er niet zijn voor risicokapitaal. Tja, daar kom ik zo langzamerhand ook achter, zeker de (kleine) ideologische instellingen (Triodos, Stichting Doen, SNS) schijnen het zich niet te kunnen permiteren risico te kunnen nemen. En mijn leerweg is traag, want ik wil er kennelijk zelf achterkomen in plaats van klakkeloos aannemen van anderen. Nieuwe snode plannen smeden dus en op zoek naar business angels. Maar ook dat is niet zo heel eenvoudig. Voor veel investors is het bedrag wat ik wil te laag, zit mijn bedrijf in de verkeerde provincie of ongewenste sector. Ik heb nog twee jokers achter de hand. Morgen ga ik ze inzetten, wish me luck, want de pot pindakaas is bijna leeg ; ).

Speciaal voor alle medebloggers op zoek naar plaatjes, compuknutselaars of brieven-knip-en-plakkers: neem hier eens een kijkje. Nooit meer de oude leesmap verknippen om je anonieme liefdesbrief te maken.

En een hartelijk welkom aan alle bezoekers via Annediens nieuwsbrief : ).

18 mei 2006

mooi

In mijn enorme lijst favorieten heb ik een paar maanden geleden mappen gemaakt. Want sinds ik dag in dag uit achter de computer zit en over het www surf kom ik heel veel tegen wat me op de een of andere manier raakt maar waar ik me niet gelijk in wil verdiepen. Zo zijn er mappen fun, honden, biologisch, vormgeving, inspiratie en ideeen, nog lezen, etc. Een beetje doelloos bladerend kwam ik weer op de site van de jongens van balloonhat. En eenmaal daar blijf ik kijken. Prachtige creaties, schitterende foto's, echte mensen. Voor en met de lach. Ontroerend. Hartverwarmend. Zo mooi.
Ik zeg niks meer, ga maar kijken.

17 mei 2006

open deur

Gisteren meldde ik dat het aftellen is begonnen en vandaag knaagt het. Of knagen, het is meer onzekerheid of ik goed bezig ben. Ik switch van A naar B. A is de behoefte om naar buiten te treden, de winkeldeuren open te zetten, B zijn mijn strategische overwegingen. En alle gedachten die daar bij horen. Wat is nou de beste manier om het te doen? Goed voor mij en slim voor de markt? Gelukkig was Annedien per mail bereikbaar. Onze mailwisseling geeft geen klink en klaar antwoord maar brengt me wel weer terug tot de kern. Terug naar het beeld dat ik voor ogen heb en daarmee de strijdkracht, het herontdekken van mijn manier. En ik voel het ongeduld. Alsof je op de kleuterschool een moederdagknutsel hebt gemaakt en niet kan wachten om het te geven. Maar er is meer, en meer nodig, dan kadootjes geven. Geld bijvoorbeeld. Ben bezig met een andere bank en het finetunen van mijn ondernemingsplan. Dus het aftellen blijft. Over 9 dagen onthullingen en deuren open. Alleen het major offensief... dat hangt denk ik nog wel even in de lucht.

6915 service

Ik heb een sitemeter. Daarmee kan ik zien hoeveel bezoekers ik heb, waar ze vandaan komen en hoe ze op mijn pagina terecht zijn gekomen. En opvallend veel bezoekers komen hier via Google zoekende op hp6915. Ik heb nl een keer een stukje geschreven over deze PDA van HP. Ik gebruik geen spaties hierbij en via google kom je dan ook niet bij HP terecht maar bij mij en slechts 3 andere sites. Daarom een speciale service voor deze zoekers: je moet HIER zijn. Voor zover ik weet is het ding trouwens nog steeds niet verkrijgbaar en ik ben dan ook overgegaan tot de aankoop van de qtek 9100 die mij heel erg goed bevalt! Ik zal HP en Qtek even attenderen op deze post, kan HP zijn zoekwoorden aanpassen en Qtek mij bedanken voor de reclame ; ).

16 mei 2006

aftellen

Ja mensen, eindelijk is het dan zover. De tijd voor aftellen is begonnen. Zoals het er nu naar uit ziet zal De Onderneming eind mei open gaan. Open gaan betekent: starten, naar buiten treden, me bekend maken. En nog concreter: opdrachten binnenslepen. We leggen nu de laatste hand aan de huisstijl, het gaat vanmiddag naar de drukker, volgende week maken we de website in orde en als alles gaat volgens planning kunnen op 26 mei de geboortekaartjes de deur uit. Dus dan is het vandaag 10. En dan ga ik onthullen, wellicht met de komende dagen af en toe een oplichtend tipje van de sluier. Hou het in de gaten!

magie

Vorige week vrijdag was ik bij de WhyOntbijtGedachte van de Why Company. Om half 6 (!) de wekker voor koffie met onbekenden in de zomerzon op een terras aan het Gooimeer. Dat was een hele ervaring op zich. Spreker van deze ontmoeting was George Parker. Ik had hem al eerder aan het werk gezien op een bijeenkomst van mijn opleiding psychosynthese en werd weer geraakt. In zijn bevlogen en rijk geillustreerde verhaal brengt hij zijn visie op de elementen en magische figuren als de nar, tovenaar en oude wijze. Hij nodigt uit bij jezelf te rade te gaan hoe je dat doet in jouw leven, het inzetten van die figuren. En wat vertelt hij veel, wat een woorden heeft die man. En wat heerlijk om de zucht van verwondering in de zaal te horen bij zijn magische voorbeelden. Maar wat vooral blijft hangen is het gevoel dat ik met George op de een of andere manier wil samenwerken bij mijn projecten. We moeten maar eens op zoek gaan naar de verbanden, vormen en woorden die daar bij horen. Ben benieuwd.

Wat mij ook nog bezighoudt na deze ochtend is een ontevreden gevoel. Een gemis aan contact met de overige bezoekers. Ik had daar meer van verwacht. Zou daar zelf meer van willen bieden op bijeenkomsten. Maar waar lag dat aan: had ik zelf geen zin? werd ik niet uigenodigd? ontbrak de vorm? was dat niet voldoende het doel? kwamen anderen daar niet voor? was mijn verwachting te groot? hield ik me afzijdig? Goed om mee te maken dus. Merken en zien dat het niet vanzelf gaat. Dat netwerken, dat contact. En een hele goede bodem voor inspiratie, juist omdat ik wat gemist heb. De magie met de aanwezigen, met een ander.

11 mei 2006

risico

Zoals ik in een vorige post schreef heb ik een startkrediet gevraagd bij de Triodos bank. Ze zijn zeer enthousiast over het plan! Maar.... kunnen geen krediet verstrekken omdat ik geen eigen vermogen heb dat dit risico kan dragen. Ik heb nooit gespaard, een huis met vette onderwaarde (ja, dat kan ; ) ) en een auto die voor mij goud waard is maar op de markt geen cent. Hoe moet dat dan? Hoe moet ik een formidabel plan verwerkelijken waar iedereen die ik er over vertel enthousiast over is? De enthousiaste reacties zijn fijn en welkom en voelen als juichende supporters langs de rand van het water. Ik word en voel me aangemoedigd. Maar ik wil graag samen varen en reizen over die rivier. Sterker nog, het is nodig voor de tot stand koming van De Onderneming. Ik kan dat niet alleen. En kom er steeds meer achter dat dit gaat om mijn bereidheid hier expliciet om te vragen en de bereidheid van anderen om zich er mee te verbinden. En medeplichtige worden dat doe je niet zo maar, dat betekent iets. Het betekent een zeker risico nemen, want we weten maar niet wat er gaat gebeuren. Ik leer te vragen, ik leer te luisteren en aan te nemen. En zie, voel en ervaar het als een krachtig geschenk wanneer iemand uit de supportersschare mijn bootje instapt en zegt: ja, ik vaar met je mee.

Een tweede brief is onderweg naar de Triodos. Hoe blij ik ben met hun support maar vooral ook met vragen over risico. Hoe kunnen wij de toekomst gestalte geven als we geen risico nemen? Niet zakelijk genoeg wellicht, maar helemaal de pee-way.

doen

Vanavond was ik bij de Lowlands University on Tour in Tivoli waar ik Ruud Lubbers en Wubbo Ockels hoorde spreken over hun kijk op de toekomst. Goeie verhalen: de krasse knarren die de jongeren opzwepen aandacht te hebben voor duurzaamheid, voor innovatie en energie. Vooral Ockels maakte indruk met zijn: je moet het eisen, als iedereen het eist zal het gebeuren, je moet geloven en vertrouwen en iets weten.
Maar vooral met de opening van zijn (overigens verder vooral prima-te-verteren wetenschappelijke verhaal) verhaal kwam hij bij mij binnen: De beelden van de aarde vanuit de ruimte met de wetenschap dat hij dat echt zo had gezien, dat de aarde zo klein is, je ziet Australie onder je en drie kwartier later Nederland. En het besef en het zien dat er echt maar 1 planeet aarde is.

En waarom komt zijn verhaal nou binnen? Raak ik gemotiveerd door zijn presentatie? Ik denk om wat ik ook al eerder over Danko Jones zei: daar staat iemand die is wat hij doet en doet wat hij is. En dat werkt. Bij mij.

04 mei 2006

startgeld

Ik heb er hier zo links en rechts wel eens wat over genoemd: voor mijn startkapitaal zou ik zoeken naar velen die een klein bedrag investeerden. Als belangrijkste reden had ik altijd in gedachten dat die velen mijn onderneming zouden helpen 'dragen'. 'Zou' zeg ik, want het roer is om. De afgelopen weken ben ik hier veel mee in de weer geweest: wel stichting/geen stichting, welke notaris gaat dit regelen, wie moet en wil er in het bestuur en hoe organiseer ik dat 'intern'. Ook in en met mijzelf bezig geweest met de vraag: hoe is het om geld te vragen aan bekenden en mensen om mij heen? Welke invloed heeft dat op de relatie? Heel goed om mee bezig te zijn want ik kwam een hoop aan de weet ; ). Maar het zat ergens niet lekker... het jeukte, die stichting. Tijfel om een geheel nieuw apparaat in het leven te roepen naast mijn eigen bedrijf en het 'algemene goede doel' dat de aandacht van mijn eigen toko afsnoept.
En zondagavond, na een paar slimme vragen van vriendin Marjolein, en het lezen van het weblog van Martijn Aslander viel eindelijk het kwartje: ik heb niet het geld nodig als verbindende factor. De verbinding gaat over waarden, contact, energie.

En dankzij mijn snelle schakelen en de superhulp van mijn broer Albert ligt er nu een ondernemingsplan en kredietverzoek bij de Triodos bank. Volgende week hoor ik meer. Ik hoop dat ze mee gaan met me. Kunnen we de zeilen gaan hijsen ; ).

En vanmorgen herinnerde ik mij een verhaal hierover:

Nasroedin besloot een bloementuin aan te leggen. Hij bewerkte de grond en zaaide de zaden van de prachtigste bloemen. Maar toen ze opkwamen stond de tuin niet alleen vol met de bloemen die hij gezaaid had, de tuin was ook overwoekerd door paardenbloemen. Hij vroeg advies aan hoveniers in de wijde omtrek en probeerde iedere methode uit om ze kwijt te raken. Maar alles was tevergeefs. Tenslotte liep hij helemaal naar de hoofdstad om de koninklijke hovenier in het paleis om hulp te vragen. Deze wijze oude man had al ontelbare hoveniers van advies gediend en opperde verschillende remedies om de paardenbloemen te verdrijven. Maar Nasroedin had ze allemaal al geprobeerd zonder succes. En zo zaten ze uiteindelijk zwijgend naast elkaar. Totdat de koninklijke tuinman opkeek en zei: 'Nou, dan stel ik voor dat je leert om van paardenbloemen te houden.'

dus : )