28 juni 2006

voelen

Verteren, noemde ik het eergister. Maar voelen was vooral wat ik moest doen. Ruimte voor voelen in plaats van alleen maar doen. En er is en was veel te voelen. Verdriet en eenzaamheid. Tranen die af en toe gehuild moeten worden. Die deel zijn van mij en horen bij mens-zijn. Ik heb me overgegeven en merk enigszins verwonderd dat nu al (want ik dacht: dit gaat wel een tijdje duren) de lucht klaart, de energie toeneemt en de ideetjes binnenvallen. Niet dat ik nu zeg: huppekee, klaar en nu weer doorstomen. Nee, ik houd me nog even aan mijn ingetogen regime, maar pik wel op wat zich aandient.

En 1 van die dingen is een toffe aanbieding die ik zag in de biologische winkels. Vijf producten voor vijf euro. En da's best een koopje. Wat ik jammer vind is dat ik deze actie alleen maar tegenkom op een 'alternatieve' site als ik het zo mag noemen. Ik bedoel: de lezers van die site komen waarschijnlijk al in de biowinkel. Of heb ik iets gemist en wordt dit ook wijd verspreid in de 'reguliere media'? Ben ik wel erg benieuwd naar, zeker vanuit Heart Rocking oogpunt.... Anyway, sla je slag, tot 2 juli!

26 juni 2006

verteren

Zo hee, ik ben echt hartstikke moe. Moe, vol, leeg, lusteloos en heb er moeite mee om enthousiast mijn verhaal te doen. Niet alleen op netwerkmeetings zoals vaniddag in Utrecht op Utrechtbc maar ook aan belangstellenden die me volgen. 'Hee hoe is het met je bedrijf?'. En eigenlijk zou ik het liefste dan zeggen: 'goed'. En verder niks. Maar ik kom natuurlijk met een hele riedel tekst. Maar en want het gaat goed. Zaterdag heb ik de financien rondgemaakt met de bank en geldzorgen zijn voorlopig ver weg. En ik voel nu hoe spannend het is geweest, ondanks, of dankzij, het vertrouwen. Bovendien heeft het wekenlang van hot naar haar rennen (pinkpop, arrow rock, training geven, studie volgen, familie, vrienden, netwerken, leuke uitjes,...,...,) ook niet echt geholpen bij het verteren. Verteren van alles wat ik mee maak, alles wat ik los maak. Bij mijzelf en om me heen.

Gisteren sprak ik Graham Stewart, founder van The Game of Now. Hij vergeleek het proces van ontwikkelen en manifesteren van dat wat je zo uit je hart doet met het op de wereld zetten van een kind. Inclusief de daarop volgende postnatale depressie. He's been there en ik snap hem wel. Soms vind ik dat ik nog niets gemanifesteerd heb omdat ik nog geen project heb gedaan. Maar weet ook dat hij gelijk heeft. Het verhaal van Heart Rocking, de baby, is er. En het is nodig die met zorg groot te brengen. En dat vraagt ook om tijd en ruimte om te verteren voor de verzorger. Nu dus. Niet straks.

23 juni 2006

mensen

Ik word me er steeds meer van bewust hoe belangrijk mensen zijn. En dan heb ik het over professionals. Mensen die hun vak uitoefenen en daarmee met mij te maken krijgen. En dat het contact met die mensen voor mij soms belangrijker is dan het product wat ze verkopen. Een voorbeeld is het 4sterren hotel waar ik onlangs overnachtte. Door allerlei tegenslagen konden we pas om 3 uur 's nachts inchecken. Heel vervelend, voor de mijnheer die dienst had en ook voor ons trouwens. Bij het inchecken bleek dat 'onze' kamer niet meer vrij was. Volgens de computer had zich daar al iemand voor gemeld. Ook de sleutel was er niet. Dus kregen we de reservesleutel om zelf uit te zoeken hoe het zat, want het zou wel goed zijn (?). Op de kamer hing een briefje 'niet storen' en ik weigerde om naar binnen te stormen. Terug naar de receptie en zo opgewekt mogelijk gevraagd of die mijnheer wilde uitzoeken hoe het zat. Aldus geschiedde. De illegale kamerbewoner ging naar het bed waar hij behoorde en wij konden onze intrek nemen. Maar geen verontschuldiging, geen glimlach, niets van dat al. Eerder het tegengestelde. Voor mijn werk sliep ik de afgelopen jaren nogal eens in hotels en ik ben niet snel tevreden over mijn slaapplek. Maar dan toch veel liever een 'gewoon' hotel met mensen die niet contactgestoord zijn achter de receptie dan de schone schijn van een x-aantal sterren.
Ook deze week merkte ik het weer. Kan voor mijn lening terecht bij de ABN, maar wilde ook de Rabo gelegenheid geven mij van dienst te zijn. Vorige week woensdag per mail mijn ondernemingsplan gestuurd aan desbetreffende adviseur met het verzoek om een ontvangstbevestiging te sturen en om mij te laten weten wanneer ik een reactie kon verwachten. Sindsdien: niets. Niets gehoord of gezien. Begin deze week gebeld of het was aangekomen. Ik werd teruggebeld door de telefonist dat het inderdaad was aangekomen maar dat hij niet wist waarom ik niets had gehoord van mijnheer de adviseur. Nee, dan de ABN. Netjes te woord gestaan. Zelfs gebeld dat degene die mijn zaak behandelde op vakantie ging en dat een reactie dus 1 week later zou komen. Vanmiddag belde ze, mijn accountmanager, of hoe dat daar dan ook heet. Of ik al bij de Rabo was geweest en wist wat ik ging doen. Ja ik wist het en zij nodigde me gelijk uit om morgenochtend (op zaterdag!) de zaak rond te maken. Zo werkt dat dus, zakendoen. Zo werk ik dus, met mensen.

21 juni 2006

stekjes

Ik had het kunnen weten: het wat heerlijk om met de zwarte hond op avontuur te gaan. Want met de hond wordt ik veel aansproken, verbaal en non-verbaal. Soms omdat mensen 'not amused' zijn als ze vrolijk worden begroet of over 2 meter uitgestrekt hondelijf in het gangpad moeten stappen. Maar veel vaker omdat er gesprekken ontstaan: "wat is het er voor 1? ze blijft wel rustig he? ze is wel speels he? wat een leuke/lieve/mooie hond, ik had er ook 1 maar die is dood." Opvallend eigenlijk, hoe de hond aanleiding kan zijn tot zoveel contact. Ontwapenend. Aan alle kanten.

Verder heb ik vandaag kennis gemaakt met Ron van Es van Buro voor verbeeldingskracht. Een korte, prettige en to-the-point ontmoeting. En ik kreeg tips en trics: die zou je eens moeten bellen, die club kan je meekrijgen. Super! Naarmate ik vorder merk ik meer en meer dat er zoveel voor me te doen is. En het wordt tijd voor ordening. De afgelopen maanden heb ik organisch gewerkt: datgene op gepakt, gegeven of gekregen wat er op dat moment nodig was. Me hier bewust van geweest en naar gehandeld. Maar het voelt niet goed om dat te doen met mijn potentiele contacten. De favorietenmappen puilen uit, zowel van de blogs als sites. Het wordt te veel en mijn hoofd te vol als ik dat er zomaar op aan laat komen. Ordening dus en een plannetje. Een zaai-en plantplan, met mijn eigen site als kweekkas en de teksten als stekjes. Of als de aarde, de voedingsbodem? Hmmm ... mijn metaforen worden voor mijzelf te ingewikkeld, maakt niet uit, ik weet in ieder geval wat me te doen staat de komende dagen/weken. En zo blijft het organisch ; ).

19 juni 2006

uit-je

Mijn moeder is morgen jarig. Ze wordt 66 op 20-06-2006. En ik ga op de koffie. Dat doe ik graag. Bovendien zijn de zwarte hond en mijn vader verliefd op elkaar, dus die doe ik ook een groot plezier als ze elkaar in de armen kunnen sluiten. Normaal een prettig ritje in de auto van ruim een uur richting oosten. En vooral voorbij Arnhem, langs de oude IJssel, geniet ik. Maar. Maar de auto is stuk. De uit-laat is er onder-uit gevallen... Helaas had de garage vandaag net niet genoeg tijd en wordt het morgen eind van de middag. En nu merk ik de keerzijde van 'buiten' wonen en hoe ik verslaafd ben geraakt aan mijn auto. Want ik ga met het openbaar vervoer en merk verzet. Het betekent een uur naar de bushalte lopen gevolgd door 2 uur diverse vervoermiddelen en vele overstappen. Eerder vanavond wilde ik afbellen, te veel gedoe, 6 uur reizen voor 3 uur visite. Stress ook vooral om de overstappen, het overal op tijd moeten zijn en de zorg voor de zwarte hond onderweg. Maar met het uitpluizen van alle dienstregelingen komt ook een beetje pret, wordt het een uitje. De wandeling naar de bushalte is de ochtenduit-laat, dus we ontbijten gezellig in de trein. Broodjes, brokjes en koffie mee. En ook mijn fiets heb ik vandaag weer onder het stof vandaan gehaald en dat beviel! Langs een weg waar ik normaal met 80 overheen stuif zag ik vandaag lang en van dichtbij heel veel ganzen, inclusief donzige jonkskies. Goed voor mij, slow-life. Heel goed.

17 juni 2006

menselijk

Gisteren schreef ik over mijn verlangen om mijn eigen kleur en klank te geven aan het werk voor de groep. En vandaag merkte ik hoe moeilijk en makkelijk dat kan zijn. Voor mij makkelijk en natuurlijk wanneer de werkvorm dynamisch is, wanneer ik grapjes kan maken en kracht in zet. Lastiger is het wanneer de oefening om een zachtere benadering vraagt en humor niet op zijn plaats is. Maar de grootste les van vandaag: ik ben menselijk. Niet perfect, kan en doe niet alles zoals ik het zou willen en mijn stemming, sfeer en energie zijn veranderlijk. Zeker wanneer ik mijzelf mee neem in mijn werk, heb ik daar rekening mee te houden. Interessant om uit te vogelen hoe dat dan gaat. Hoe ik daar mee om ga. Of ik daar mee kan spelen. Niet alleen bij deze training, maar in alles. Dank aan Linda en Erik voor de kans dit te onderzoeken en te leren. En Roel natuurlijk voor de trouwe support en samenwerking.

16 juni 2006

helder

Een paar jaar geleden volgde ik de Vrij van Alcohol training bij de Helderheid. Ik vond dat ik teveel dronk en daar afhankelijk van was geworden, vooral omdat het mij niet lukte om dit in mijn eentje te veranderen. Dapper aan de slag dus, in een groep (iek!). En het pakte nog beter uit dan ik in mijn stoutste dromen had verwacht. Zo'n inzicht verworven in mijzelf. En ik zie het nu als HET startpunt van mijn onstuitbare ontwikkelingen: vergroten van zelfkennis, inzicht en bewustwording. Ontdekken van mijn echte verlangen, kracht, angst en pijn. En bovenal: verantwoordelijkheid nemen voor mijzelf, voor alles in mijzelf. Mega-waardevol dus. Na mijn eigen training heb ik een paar weekends geassisteerd of de Helderheid op andere manieren bijgestaan. En nu, dit weekend, sta ik voor het eerst voor de groep om zelf oefeningen en processen te geven. En dat is spannend, heel spannend. De verantwoordelijkheid, de zichtbaarheid van mijzelf, de nieuwigheid van mijn rol. Ik zit er nu middenin, 1 dag gehad en 1 dag te gaan. Op de oppervlakte tevreden, maar ik mis de innige voldoening (= het helemaal stromen van mijn energie) die ik eerder ervaarde bij een try-out. En ik realiseer me nu ook hoe dat komt, waar hem dat in zit. Ik probeer de andere trainers te kopieren. Gebruik hun woorden, uitgeschreven teksten. Maar hun ritme en klank is de mijne niet. Natuurlijk ben ik aan het leren en het leren begint ergens, dan is dit in goede start. Maar toch wil ik proberen om binnen de ruimte die er is meer van mijn eigen stijl en kleur in te brengen. Wil ik mijzelf helemaal meenemen. Mijzelf zijn. Helder. Nu alleen nog maar doen ; ).

ja graag

Vanmorgen was ik voor een kredietgesprek bij de ABNAMRO en guess what? Ze zeggen Ja graag, mevrouw Moes, wilt u alstublieft klant bij ons worden? Dan lenen wij u het starterskrediet dat u wenst. Het gekke is: ik vond het eigenlijk heel normaal. Ik liep de bank uit en dacht: ok, dat is dan geregeld, op naar de volgende stap. Maar, nu, in de loop van de dag begin ik er blij om te worden. Niet omdat ik onder minder druk op zoek kan naar de beste klant, maar om de erkenning. Een zakelijke, financiele instelling leest mijn plan, is er enthousiast over en gelooft er in, ze zijn zelfs bereid risico te nemen. Poeh, dat is een opsteker voor Pee. En misschien nog wel het allerleukste: de zakelijk adviseur had over mijn ondernemingsplan gezegd: "kijk, dit is nou een plan waarvan je ziet dat het helemaal vanuit haarzelf geschreven is, zij is de onderneming". En dat terwijl ik af en toe nog twijfelde aan de stijl: was het niet te soft, te los, te persoonlijk, te veel ik... En wat blijkt nu? Als ik helemaal vanuit mijzelf laat zien wat ik doe, wat ik wil, wat ik ben, wie ik ben, is er grote kans dat dat aankomt. WOW. Het werkt dus. Mijn stijl past, spreekt aan (of moet ik zeggen: ik pas, spreek aan ... ; )), niet alleen in de groene sector maar overal waar mensen werken die willen kijken. Die meer willen zien dan dat wat ze gewend zijn.

En waar het de laatste tijd mager was in de aanvoer van onderwerpen voor dit blog loop ik nu over ... Ik moet nog schrijven over Simone Kuiter, een plan in de steigers met miss Hoen, een heuse lead, personeel in *****hotels, en en en en en. Maar nu heb ik eerst twee drukke, spannende dagen voor de boeg waar ik hopenlijk morgen op terug kom. Nu slapen en dromen. En je ziet het Jean, je rekening wordt binnenkort betaald ; ).

EN ook nog many many tnx aan Annedien die mijn blog Heart Rocking heeft gemaakt. Mooie tijden, Dien!

14 juni 2006

terug

Terug op de basis en poeh! wat ben ik moe. Dacht dat ik het er al uitgeslapen had, maar betrapte me er vandaag op dat ik meerder malen tegen de zwarte hond zei: volgens mij ben je heel moe. En aangezien zij mijn spiegel is... Het was ok, de festivals, maar met name Arrow Rock was behoorlijk pittig. In de eerste plaats omdat mijn voorbereiding niet zo strak was als ik van mijzelf gewend ben. Tot aan het laatste moment ben ik teveel bezig geweest met Heart Rocking en de routineklus werd daarmee een ondergeschoven kindje. In de tweede plaats omdat mijn crew in een soort ploegendienst werkte: Een paar mensen 1 dag, een paar mensen 2 dagen. Kan werken, maar dan moet het wel strak en overzichtelijk gepland zijn. Dus... geen ideale combinatie. En veel geleerd: blijf aandachtig en toegewijd, ook bij routineklussen. Bereid extra goed voor en ruim extra tijd in voor onervaren medewerkers. Klinkt zo logisch als ik het zo lees, maar ben er dus wel mooi ingetrapt. Voor het resultaat is het, voor zover ik kan bezien, niet merkbaar geweest. En dat maakt dat ik wel moe ben maar niet gefrustreerd of onvoldaan. Want met alle hobbels en stress hebben we het maar mooi geflikt! Jolanda, Heleen, Roelf, Dies, Rick, Arlette, Roos, Mario en Tim: thank you so much, het is als vanouds en als vannieuws tof om met jullie te werken! Overigens ook de hartelijke groeten en dank van de touries van Deep Purple, Red Hot Chili Peppers, Roger Waters, Status Quo, Def Leppard en uiteraard Racoon.

06 juni 2006

Hi

Dinsdagavond 6/6/6. Ooit bedacht om mijn onderneming op deze dag officieel te openen, maar ben er toch te bijgelovig voor. Ik ben nu in between festivals. Net terug van Pinkpop. Moe, verbrand en stressy om al het werk wat nog niet klaar is voor Arrow. Was eigenlijk van plan op de festivals te updaten maar al mijn apparaten blijken nog niet zo goed met elkaar te kunnen 'praten' als ik zou willen. Fototoestel met PDA, met computer van een ander etc. Hmm, krijg toch wel heel veel zin in een laptop als ik op locatie ben. Gaat als eerste komen als de financiering lukt.

Pinkpop was overigens helemaal te gek. Gister met collega's de Hi's en de Low's doorgenomen. Ik kon drie Hi's benoemen, maar geen Low's.... Een van de hoogtepunten was vooral de kennismaking met mensen van Oxfam/Novib en het vertellen over mijn plannen daar. Wow, zo tof als anderen net zo enthousiast raken als ik! Wat dat betreft gaat het heel goed: contacten en eerste stappen naar concrete projecten!

Later meer.

01 juni 2006

Heeee, nou heb ik toch een nieuw uiterlijk van dit weblog. Nou ja, ik laat hem lekker staan. Zie het als een 'on the road mode'. En eigenlijk heeft ie wel wat.

klusjes

Morgen vertrek ik dus voor een dag of 10 en ik moet nog ontzettend veel doen! Al de hele week in de weer met lijstjes om niet, zoals altijd, tot over de kleine uurtjes door te gaan voor ik in mijn bed stap. Weer niet gelukt. Net de wasdroger pas aangezet en dat is nog maar het begin. Ook nog huis schoonmaken voor de logees, koffer pakken, betalingen doen die niet kunnen blijven liggen, werk wat mee moet uitzoeken... pffff. De tijd die ik vanavond had ingeruimd voor alle klusjes is opgegaan aan het prutsen met dit weblog. Ik wil graag een nieuw uiterlijk en kom er zelf niet uit. Zoeken op internet naar allerlei bestaande templates, geprobeerd te klooien in de code. Met nul resultaat zoals je ziet. Allemaal niet goed genoeg. Voor mijn gevoel moet het wit zijn. Er is een nieuwe fase. De oude kleuren passen niet meer, net als de foto. Ik wil fris en nieuw. Ik heb mailcontact met Saar. Ik ken haar via een gemeenschappelijke vriend en kwam haar weer tegen via het weblogboek van Richard Osinga. Ik vind haar blog er leuk uit zien en zij gaat me helpen als ik weer terug ben. Geduld dus Pee!

Verder vandaag in mijn hoofd bezig geweest met de vraag of ik nou wel of niet via email een groot deel van mijn netwerk op de hoogte zou brengen van mijn nieuwe site en geboren naam. Of dat leuk is en goed om te doen voordat ik antwoord geef op de Wees-h (wie, wat, wanneer, waarom EN hoe). En terwijl ik dit schrijf merk ik dat ik het wel oke vind om de naam, die tot de verbeelding spreekt, zijn werk te laten doen. Hem ook echt aan de buitenwereld te geven op deze manier.

Nog een klusje voor de lijst van vannacht.