22 juli 2006

gratis

Eén van de invalshoeken van Heart Rocking is het verplaatsen van standpunt, veranderen van perspectief. Je bewust worden als kijker dat een andere invalshoek, licht op de zaak, ineens een heel ander beeld kan geven. En je bovendien of daardoor realiseren dat wat jij ziet is wat je dènkt te zien. Gert de Graaff heeft dit heel bijzonder vormgegeven in zijn film De zee die denkt. En het fenomeen optische illusie kent iedereen wel. Denk maar aan de gestileerde versies van Escher of het irritante mannetje van de -beep- reclame. Mindfucking, dat is het in ieder geval. En interessant wordt het wanneer je (ik) hierbij stilstaat. Hoe beperkt je eigen blik is. Maar wat is nu 'hot' aan dit onderwerp, waarom moet dat zo nodig in mijn blog? Omdat ik er zelf enorm ingetrapt ben!
Ik heb grote sympathie voor het kledingmerk Kuyichi. Ziet er goed uit en bovendien verantwoord (eco en fair). Al maanden zat ik te azen op een tof paars shirtje: gouden tekst en daaronder wit logo en lichtblauwe spetters en lijnen. Op een gegeven moment, wegens eerdere bezuinigingen, het kleedgeld was nog niet op, beloonde ik mijzelf en telde de 39 euro en 95 cent neer. Blij en graag liep ik in mijn nieuwe lievelingsshirtje. Tot vorige week. Ik was voor een afspraak in Amsterdam en ging nog even bij de winkel van Floortje Dessing langs om in de uitverkoop te snuffelen. Daar hing 'mijn' shirtje met 30% off. Niet in het paars maar in het wit-oranje. Aaargh! Vreselijke kleuren, wellicht teveel oranje gezien de laatste tijd. Maar wat ik ook ineens zag was dat de lichtblauwe 'spetters en strepen' een vrouwenhoofd en arm met een gun voorstelde. SHOCK! Thuis aangekomen gelijk mijn shirtje bekeken. Ja hoor... daar loop ik dan blij te zijn met zo'n debiele tekening op mijn front. Ik wil niet, op geen enkele manier, iets te maken hebben met wapens. Ook niet op kekke-eco-verantwoorde shirtjes. En heb geen zin meer om hem aan te doen. Weg 40 euri. Of kan ik iemand er nog blij mee maken? Gratis af te halen: Denim Gang Army Weapon shit shirt. Slechts 1 keer gedragen. En wat ik me na het schrijven van dit stukje realiseer: mijn blik is beperkt en ik geef betekenis aan datgene wat ik zie. Ik trek conclusies en het beïnvloedt mijn gedrag. Vooral als het 'dicht op mijn huid zit'. En dat zit het, in meerder op-zichten.

16 juli 2006

bookx

Ik lees graag en veel. Romans afgewisseld met 'goeie' boeken, boeken waar ik iets van leer, wijzer wordt of niet. Dat zijn de laatste tijd trouwens steeds vaker romans, leren van het verhaal, dat komt binnen, maar goed. Toen ik ging studeren begon mijn boekenverzameling en na een jaar of 10 was die uitgegroeid tot een redeijke bibliotheek. Tot er een moment kwam, volgens mij was ik vooral bezig met het taoisme, dat ik bezit als een ballast begon te beschouwen. Bovendien waren -en zijn- boeken om gelezen te worden en niet bedoeld om in een kast te staan, zo dacht ik. En besloot mijn honderden boeken weg te doen. Een paar lievelingen mochten blijven. Voorwaarde daarvoor was dat ik het boek minstens 1 keer per jaar moest openslaan of lezen. Dus vertrokken er dozen vol naar de tweedehandsboekwinkel. Ik heb er nooit spijt van gehad. Wel merk ik nu dat mijn planken weer vol beginnen te raken. Ik toch best wel weer wat boeken heb gekocht. Boeken die ik perse wilde hebben voor werk of studie of omdat ze niet (snel genoeg) in de bieb beschikbaar waren. Dus wordt het weer tijd voor een opruimdag. Alleen stuur ik nu de boeken de wereld in via bookcrossing in plaats van ze naar een winkel te brengen. Kookboeken tussen de appels bij AH, een thriller in de wachtkamer bij de tandarts, een reisboek op het station. En met dit idee in mijn achterhoofd, denk ik dat er nog minder op de plank achterblijft; Read them and release them.

Ook had ik het met Nils Roemen op de naamloozborrel over mogelijkheden van internet en dat het mij zo gaaf lijkt iets rond te sturen wat gebruikt wordt worldwide om vervolgens bij mij terug te komen. Nou, kijk, dat kan ook. : ).

13 juli 2006

stilte

Jeetje wat vliegt de tijd, al bijna twee weken geleden, mijn vorige post. Het vliegt echt aan me voorbij. Ik herinner me dat ik dacht: ooooh, nog geen 1 juli, volop tijd. En ineens, twee weken later, vraag ik me af wat ik in die tijd heb gedaan, geproduceerd heb. Not much.... constateer ik nu. Niet veel tastbaars in ieder geval. En wel veel niet tastbaars. Als u me volgt. De afgelopen weken ontspruiten de plannen en ideeen aan de lopende band. Alles nog in het hoofd, in beginstadia maar meer dan levensvatbaar. Daarnaast ben ik een paar dagen 'op kamp' geweest met school. Anders gezegd: een vijfdaags zomerseminar van mijn opleiding psychosynthese. En dat was intens. Even niet en meer dan ooit in mijn wereld. Al deze niet tastbare maar wezenlijke ervaringen doen nogal wat. Doen nogal wat met mij en met De Onderneming. Nu is het tijd voor stilte. De gesproken en onuitgesproken zaken neer laten dwarrelen in mij. Weer even thuis met de zwarte hond. Gestaag staren en werken als het kan. Als het komt. En het komt. I know. Because I am.

Ook een mooie plaats om stil te zijn is het stiltecentrum in het UMC. Daar hangen een paar prachtige werken van mijn moeder. Helende Beelden. Meer dan de moeite waard.

02 juli 2006

schudden

gxxvxr. Had ik een tof stukje geschreven, flikkert Blogger me er uit....

- opnieuw, by heart ; ) -

Warrum hè? Lekker hoor! Ik heb een tropenrooster ingesteld. Om 7 uur eerst met de zwarte hond naar buiten. Dan hebben we nog energie en zijn niet alle veldjes bevolkt zodat we kunnen zwemmen en ons uitschudden zonder anderen daarmee lastig te vallen. Tot zover de huishoudelijke mededelingen.... Vandaag heb ik de eerste letters op papier gezet voor mijn websitetekst. Nu er meer en meer visitekaartjes de deur uit gaan wordt dat de hoogste tijd, want dat heel binnenkort is allang verstreken. Maar ik wil zoveel vertellen, het hele verhaal doen met alle ins en outs en realiseer me ook dat dat niet werkt. Dat mijn face-to-face verhaal het nooit haalt bij een presentatie op internet. Dat het gewoon een ander ding is. Het is een zakelijke site waarmee ik moet verkopen maarrrr hij moet ook kloppen bij en met mij; fris, stoer, zakelijk, speels, overtuigend, uitnodigend... noem maar op. Dus dat wordt schrappen, of 'hakken en zagen' zoals mijn creatief-strategisch adviseur zegt. En ik vind het lastig, moeilijk, of ben ik 'gewoon' bang dat ik het niet kan? Ik heb het trouwens over de 'verkoopsite'. Als die klaar is ga ik verder met heartrocking.nl of .com, daarop kan Jean helemaal losgaan in flash en zal ik ook alle zijwegen bewandelen die er te betreden zijn. FF doorbijten dus, of is het een kwestie van de perfectionist van mij af-schudden, zoals de zwarte hond dat kan, en gewoon zeggen wat ik te zeggen heb?

En nu, na dit stukje voor de tweede keer te hebben geschreven, herinner ik mij een tekstschrijver die me onlangs geadviseerd werd. Dus daarom gooide Blogger me eruit... ; )