30 augustus 2006

het verhaal

Zo lang lopen stoeien met mijn webteksten, vooral het uiteenzetten van de visie, ik wil zoveel vertellen. Eindelijk heb ik de vorm gevonden: blogstijl. Onderstaand verhaal komt op de site, voor jullie bloglezers alvast de primeur:

De visie van Heart Rocking Time in een column van Petra Moes

In december vorig jaar zag ik de films ‘We Feed the World’ en ‘Our Daily Bread’. Ze gaan over de voedselproductie in de wereld: regenwouden in Zuid Amerika die worden gekapt voor de productie van soja. Soja die hard nodig is voor de varkens in Europa... En de directeur van een groot internationaal concern die voor de camera beweert dat drinkwater ‘gewoon’ een product is waarmee je winst dient te maken. Hoezo Universele Rechten van de mens, stond daar niet ook iets in over levensstandaad? “Ik wist het niet”, kan ik zeggen, ik wist niet dat het zo heftig is, dat we zo bizar met alles om ons heen omgaan, maar ergens wist ik het natuurlijk wel. Leef ik in welvaart en welzijn en denk liever niet teveel na over de donkere wolken boven ons hoofd en om ons heen. Ik koop spaarlampen en houd mijn oud papier apart. En that’s it. Maar na het zien van deze films werd er iets wakker in mij en besloot ik: Ik doe hier niet meer aan mee. Ik weiger. Ik kap. Ik wil niet. Maar hoe dan wel? Op welke manier kan ik bijdragen zonder me te laten afstompen of verlammen door de grootsheid van de krachten om mij heen?

Diezelfde avond, na het zien van de films schoot het antwoord door me heen terwijl ik in bed stapte: door mij er bewust van te zijn wat ik doe. Door te genieten van de welvaart waarin ik leef. En door iedere keer opnieuw te kiezen voor het één of het ander, dat is de manier die binnen mijn bereik ligt.

Kern van deze visie is dat ‘alles één’ is. Ik, mijn buren, de medereiziger in de trein, de toerist in New York, de zandkorrel in de Sahara, Australië, de aarde, pluto, de kosmos. Ik maak deel uit van dat geheel. Net als mijn acties. Iedere actie of verandering van mij heeft invloed op dat geheel. Hoe klein ook. Het geheel ziet er dan anders uit, onzichtbaar misschien, maar wel degelijk.

Dit is één van de twee kerngedachten van Heart Rocking Time. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik kan kiezen en afwegen. Ik kan de ene dag besluiten biologisch vlees te kopen of om dat niet te doen omdat ik het te duur vind. Ik kan besluiten naar de Mc D te gaan omdat ik daar verschrikkelijk veel zin in heb. Ik kan biologische yoghurt kopen omdat het maar 3 cent scheelt met gewone. Ik kan in de trein stappen omdat ik geen zin heb in file. Of in de auto als ik juist wel zin heb in file. Daar ligt de opening, de kracht. We kunnen kiezen. En zolang we dat doen, de consequentie van die keuze afwegen, en dan besluiten, dan zijn we goed bezig. Ongeacht wat het besluit is.
En als ik dat in het klein kan, kan ik dat ook in het groot. En kunnen anderen dat ook. Dan kan ik bij grote evenementen zorgen voor een bewuste keuze of een bewuste keuze van de opdrachtgever. Dan kunnen we werken met ‘goede’ producten. Bovendien kunnen we bezoekers hiermee kennis laten maken.

Maar er is meer. Meer dan alleen producten en middelen en dat is inhoud en vorm. Congressen, seminars, bedrijfsfeesten en presentaties in overvloed. Met alsmaar meer, groter, gekker, duurder. “Mag het ook een onsje minder?” vraag ik me soms af. Waarom hoor ik diezelfde spreker weer, zit ik weer tegen 300 ruggen aan te kijken, is netwerken een rituele dans geworden van het uitwisselen van kaartjes? Dit moet ook anders kunnen. Hier moet verdieping komen! Hier moet de man, de vrouw, de mens weer in het spel komen. En dat is wat Heart Rocking Time gaat doen. Want volgens mij weten we allang dat ‘het’ niet gaat over geld, winst, hebben en status. Maar over wat je beweegt, waardoor je bewogen wordt, of over hoe je wilt bewegen. En hoe we dat gaan doen? Door nieuwe standpunten in te nemen, door letterlijk en figuurlijk het perspectief te veranderen. En dat is de tweede kerngedachte: we zien wat wij denken te zien. Maar als we van standpunt veranderen, een nieuwe blik werpen, ziet het er ineens heel anders uit.
Meer kan ik er niet over zeggen, geen lege woorden hier, schitterend omschreven taferelen en concepten die in ‘real life’ ineenstorten. Achteraf, dan kan ik het laten zien, er over vertellen.

En dat zal ik doen, op dit weblog.

28 augustus 2006

heart rocking

lieve A,

Ik probeerde gister een blogje te schrijven, maar het ging niet, het stroomde niet, kennelijk zat er iets of teveel in de weg.
In gedachten ben ik bezig met het ‘coming out’ waar we het over hadden en voel de onmacht als het daar over gaat. Je weet wel, de coming out van mensen overal om ons heen die als het over hartzaken, de ziel, waarachtig leven en dat soort zaken gaat, zo vaak als laatste zin gebruiken: ‘het klinkt misschien wat zweverig’. Of de mensen die zo enthousiast op mijn doelstellingen reageren waarvan ik het niet had verwacht, die ‘ook zo’ blijken te zijn.

We zitten opgescheept met ons eigen hokjesdenken en zien het nieuwe, vrije, energetische denken als new-age, vaag en geitewollensokken. En ik heb er zelf ook last van, in mijn ondernemingsplan staat ook: het imago veranderen, de stoffige sfeer er af blazen. Maar ik geloof zo langzamerhand dat we dat imago niet moeten of kunnen of moeten willen veranderen. Ik denk dat we vanuit nu de frisse visie kunnen laten zien. Dan gaat het niet meer over coming out (dat je eigenlijk in je hart een newager bent), maar over vrij, ‘caring’ en bewust zijn. Menselijk zeg maar. Als we het over coming out blijven hebben, blijven we refereren aan het verleden.

Gisteren zag ik Ad Verbrugge bij zomergasten. En vond wel een paar sleutels. De intrinsieke waarde van zaken (weer) zien bijvoorbeeld, over voedsel in dit geval. Je bewust zijn dat we vaak gestuurd worden door krachten groter dan onszelf: geld, efficientie, media, nieuwe techniek. En zoals hij het bracht is het niet spiritueel maar filosofisch, de blik is filosofisch zonder het weer te bestempelen. Zou dat helpen filo in plaats van spiri? En ook realiseerde ik me dat ik daar zo weinig van weet, veel te veel boeken niet gelezen heb. Tijd tekort....

Maar die nieuwe weg (die al zo oud is en iedereen kent) hoe benoemen wij die dan? Hoe heet het volgen van je pad, het leven vanuit je hart, het kijken om je heen vanuit een nieuw standpunt dan? Noemen we dat een levensfilosofie, zijn wij Cultural Creatives?
Ik merk dat ik behoefte heb aan een naam hiervoor. Om het nieuwe ‘coming out’ los te maken van de jaren 80 en 90. En wat dan geen ‘coming-out’ meer is, maar een herkenning, een hereniging, een ‘coming-in’. Geen nieuwe naam om nieuwe hokjes te maken, maar een kreet waarmee je kan communiceren, zodat de bijzinnen weg kunnen blijven.
En vanmorgen, aan de wandel, (weer) in de regen met de zwarte hond, wist ik het, ik zit er bovenop (en val in de valkuil dat je niet ziet waar je in zit, dat er afstand nodig is).

HEART ROCKING

Daar heb ik het over, niks nieuwe new agers, Heart Rockers, dat zijn we! Daar maar eens over bloggen, of weet je wat, ik maak van deze mail een blog : ).

fijne dag
xP

25 augustus 2006

net-werk

Wat een baan heb ik toch ; ) . Vanmorgen de astra ingestapt, zwarte hond achterin, op weg naar de Veluwezoom. Het laatste stukje over mijn favorietste snelweg, die tussen Velperbroek en Dieren: aan de rechterhand de oude IJssel met uiterwaarden, links weilanden die overgaan in bos. Een grijze, mistige morgen, scharrelende koeien en schapen, een schip, vogels, (weinig verkeer ook) .... heerlijk! De tochtjes naar Rhederoord waren al eerder een grote bron van inspiratie en vandaag overkwam me dat weer. Ineens zag ik voor me hoe ik Heart Rocking Time zou kunnen presenteren, lanceren in een event. Tot nu toe heb ik gedachten daarover uitgeschakeld, evenementenbureau dat eigen evenement organiseert, dat kan de perfectionist in mij niet aan... Bovendien vergelijkbaar met de bakker die oud brood eet en de loodgieter met de lekkende kranen: geen tijd en ruimte om voor jezelf te 'werken'. Maar nu dus plannen, uiteraard geheim : ).

Ik was op weg naar een afspraak met Eric en Nils. Lekkere koffie, goeie mannen, fijne plek, vage plannen, inspiratie, hernieuwde kennismaking, en op het eind een hele spannende 'opportunity'.... wederom geheim : ) .
Zoals afgesproken gingen Nils en ik daarna het bos in, met hond, zonder jas, om te kletsen, uit te wisselen, te verbinden, te creëren en meer van dat soort -net-werk-dingen. Na anderhalf uur kris-kras door het bos te hebben gedwaald -steeds liepen we weer tegen een bordje 'vanaf hier de hond aan de lijn' en maakten we rechtsomkeerd - werd het tijd om terug te gaan, op naar de volgende afspraak. Bovendien betrok de lucht. Maar.... dit Grietje en deze Hans waren verdwaald en dan bedoel ik ècht verdwaald. Dat realiseerden we ons overigens pas nadat een stortbui ons letterlijk tot op het ondergoed had doorweekt. Grinnikend bleven we het bos doorkruisen, vroegen de weg maar geloofden de raadgever niet, kwamen anderen tegen om te vragen maar dachten het zelf nu zeker te weten... En we waren vast vaak in de buurt, maar oriëntatie bestond niet meer en na drie keer langs eenzelfde kruispunt wist ik echt niet meer van welke kant we de eerste keer waren gekomen. De oriëntatie probeerden we trouwens ook nauwelijks te vinden, ik deed nog een poging met zon-3 uur-dus zuidwest, maar had Arnhem ten noorden van Dieren bedacht, hmpfff, dat schoot dus ook niet op. Dus bij elke kruising: ehh, ik denk deze... ja, dat denk ik ook... en na 10 stappen: o nee.. toch niet... .En we bleven grinniken: 'Wat een avontuur', 'wat een leuk werk' en 'wat knap om in zo'n klein stukje bos te verdwalen'. En dwars door alle plassen heen, natuurlijk. Dik een uur later, druipend en verkleumd vonden we de auto's. En ik dacht terug aan het gesprek met zijn 3-en eerder die dag, waarin Eric aan mij vroeg: 'wat vind jij mooi aan het leven', of in mijn eigen woorden 'wat vind jij Heart Rocking'? En ik wist het passendste antwoord van die dag: onverwacht, maar op het juiste moment een vergeten, rondslingerende droge broek in de auto vinden, dat vind ik Heart Rocking. Is mijn astra toch niet voor niets zo'n vergaarbak van 'rommel'. En Nils: tof!

23 augustus 2006

gewoon goed

Twee weken was ik in de ban van Lowlands. De voorbereidingen, bestellingen en daarna een week op locatie: uitvoeren. Ik vond het spannend: de eerste manifestatie van Heart Rocking Time. Voelde alsof ik met de billen bloot ging en bereidde me voor op commentaar en had mijn standpunten op een rijtje. Maar het was gewoon goed. Niemand vroeg om mijn standpunt. En de opmerkingen die ik kreeg waren uit tweede hand. Positieve opmerkingen overigens. De meest negatieve, als je het al zo kan noemen, was een artiest die antwoorde op de vraag wat hij van de 'organic' en 'fairtrade' aanpak vond zei: well, i don't mi-hind if it's organic ; ).Al het fruit werd opgegeten en met name de chocola en appelsap enthousiast ontvangen (we want more!). Ook heb ik contacten gelegd of verstevigd, met globalicious bijvoorbeeld en Oxfam Novib. Maar de respons is niet 'glorious' op mij neergedaald. Weet niet of ik dat verwacht had of niet. Voel me vooral een beetje vlak, normaal, gewoon. Gewoon hard gewerkt, de klus geklaard en nu door. Misschien had ik wel meer adrenaline, 'kicken' en dat soort gevoelens verwacht als het goed zou zijn, maar ze blijven uit. Net als toen ik bij de bank wegstapte en mijn lening rond had. Een gevoel van: ok, die stap is genomen en nu door. Geen champagne, geen hooray en geen high fives. Gewoon. Gewoon Petra en Heart Rocking. Zoals het hoort te zijn.

Wat ik trouwens ook merk, zo aan het werk op een festival, is dat er zoveel is wat mij bezighoudt (de logistiek, de leveringen, het team, de mensen, de opdrachtgever, langskomende gasten en noem maar op) dat ik het bloggen en maken van foto's helemaal geen aandacht geef. Als ik dat wel wil, zal het een serieuze plek op de to-do-lijst moeten hebben, of moeten inslijpen in het systeem in plaats van als sluitpost dienen.

Wel overigens, nu ik terugben, helemaal klaar voor die volgende stap. Website (mèt Lowlandsfilmpjes!), persberichten, lobby en nieuwe plannen. Maak me klaar voor de 'grote aanval'. Wanneer die komt? Ik schat binnen twee weken.

Nou ja, wat een saai stukje is dit zeg... volgende keer weer beter : ) zou ik dan toch een beetje moe zijn ook .... ; )

09 augustus 2006

klein

Ik woon in een klein huis. Een huis op ingemetselde wielen. Dat is heel knus, overzichtelijk en scheelt een hoop stofzuigen. Bovendien lijkt het altijd vakantie, vooral zomers wanneer het erfje waarop dit huis staat mijn uitgebreide woon-werkkamer wordt. Maar ook hier heb elk voordeel een nadeel. En dat is ruimtegebrek. Niet zozeer leefruimtegebrek als wel opbergruimtegebrek. En dan kan je twee dingen doen: zorgen voor meer kastruimte (kelder graven, schuur uitbouwen, verdieping erop) of zorgen voor minder spullen. Mijn voorkeur gaat uit naar het laatste. En om ook van deze nood een deugd te maken kwam mijn moeder vorige week een dagje helpen ruimelen. Tussen de koffie en de lunch door gingen we door oude en minder oude tekeningen van mij. Nog niet eerder had ik de stapel zo doorgelopen en was me dan ook niet opgevallen wat ik toen ineens wèl zag. Er is een tekening van toen ik kleuter was en één van vorig jaar die nagenoeg hetzelfde zijn...










Dat is bijzonder. Maar wat mij er vooral zo in raakt is dat de tekening waarvan ik me herinner dat ik hem maakte, die van vorig jaar, een hele snelle impressie was van mijn wereldbeeld: ik en alles is één. En ik vind het zo bijzonder dat dat kleine peetje van 4-5 jaar dat ook zag, wist. En geinig (of frappant of bijzonder of normaal of menselijk) dat ik heel veel boeken moet lezen en een dure opleiding moet volgen om me dat te her-inneren. En waarom dit op het Heart Rocking weblog staat? Omdat dat wereldbeeld ook gaat over de visie van de onderneming. Want na de zin 'ik en alles is één', komt de zin: 'en wanneer een heel klein deel verandert, verandert het grote geheel ook'. Daar gaat Heart Rocking over: ik hoef niet altijd en in alles bewust, verantwoord en duurzaam te leven. Want met het kopen van dat ene bio pak yoghurt doe ik al iets anders, verandert het geheel dus, klein en onzichtbaar misschien. Maar-wel-degelijk.

02 augustus 2006

rond

Al lang weet ik dat ik op Lowlands ga werken met mijn crew. Al lang is ook mijn logo en 'visuele identiteit' zichtbaar. En al lang zoek ik dan ook naar goeie tshirts. Heart Rocking shirts. Niet alleen door de kekke vormgeving, maar vooral ook omdat ze ok zijn. Gemaakt zonder slavernij èn van een eko materiaal. Duurzaam katoen, hennep, desnoods brandnetel. Maar da's nog niet zo makkelijk. De brandnetels zijn pas volgend jaar rijp en de hennepkleding is leuker voor mijn moeders vriendinnen dan voor mijn hippe jongens en meisjes. Of vind ik een goed shirt, is het weer de verkeerde kleur. Ook met Kuyichi heb ik samenwerking gezocht, maar dat wil nog niet zo erg lukken ; ). Door al dat gezoek kom ik trouwens wel wat te weten. Eén van de problemen bij de kledingproductie is de vele schakels in de keten. Katoenverbouw, verwerking, spinnerijen, weverijen, ververijen, naaiateliers, distributie, verkooppunten. De vele schakels maken controle zo complex dat het jaren heeft geduurd voordat iemand daar dan ook maar aan wilde beginnen. Vandaar ook dat kleding altijd het predicaat: zo goed mogelijk draagt en eigenlijk nooit: gegarandeerd goed. Dus moet ik kiezen. Kiezen voor datgene wat binnen mijn mogelijkheden, financiële middelen en wensen ligt. En dat heb ik gedaan. Ik heb gekozen voor shirts van American Apparel. Een gecontroleerde productie in de VS met 'normale' voorzieningen voor de werknemers, wat helaas bijzonder is te noemen. Tweede pluspunt is de sustainable edition en derde pluspunt de ENORME variatie aan kleuren en modellen. Dat laatste nekt mij overigens bijna. Sta ik weer drie uur in die winkel te kiezen.... Maar het is gelukt. Het kost wel wat overigens. Vanavond zat ik nog even te kijken bij de 'gewone' bulkshirtdrukkers. Scheelt toch minimaal zo'n tientje per stuk. Maar het idee dat daar chinese meisjes aan hebben gewerkt met wasknijpers op hun ogen ... Nee, dan liever dat tientje, draagt toch lekkerder.

*** bovenstaande, over de chinese meisjes, heb ik gezien in de film China Blue op het IDFA vorig jaar. Was net een beetje aan het googelen, blijkt dat China Blue dit jaar op Lowlands wordt vertoond! En we zijn weer rond. Het klopt. Da's nou Heart Rocking.

01 augustus 2006

what box

Hittegolf over, Lowlands in het vooruitzicht dus werk aan de winkel. De winkel. Al duidelijk gemaakt wat ik doe? Bij deze dan:

Heart Rocking Time is een evenementenbureau voor de zakelijk markt waarbij duurzaamheid voorop staat. Op alle fronten. Dat betekent: zo veel mogelijk biologische en fairtrade catering èn het creëren van duurzame belevingen. Belevingen die blijven hangen, iets bewerkstelligen, iets in gang zetten. In mensen, tussen mensen en tussen mensen en hun omgeving. Ook bij de werkwijze van Heart Rocking Time komt dit terug. Per project ontstaan nieuwe ontwerpteams, verbindingen en werkvormen. ‘Out of the box’ zoals dat heet, of sterker nog: what box?

De kleedkamercatering (dat zijn de snacks en drankjes voor de artiesten; ja ook de 'onmogelijke' vragen als 'alleen blauwe m&m's' .....) op Lowlands is het eerste project waar Heart Rocking Time officieel operationeel gaat. In iedere kleedkamer komt een standaardassorti verwennerijen en jawel, de jongens en meisjes rockstar krijgen bio en 'honest' chocola, chips en stroopwafels. Hartstikke leuk en ik ben druk met het samenstellen en bestellen van het assortiment. De versbestelling is vandaag de deur uitgegaan naar de hofwebwinkel. De appel- en perenboomgaard van de Warmonderhof staat zo goed als naast het festivalterrein en zoals het er nu uitziet zijn de appels nèt rijp en krijgen we de allereerste appelpluk van het seizoen. Net zoiets als de eerste nieuwe haring of nieuwe aardappeltjes, lekkerder kan niet. De Hofwebwinkel is trouwens de bio variant van 'albert' van de AH. Bezorgt ook in Amsterdam en vanaf september in en om Utrecht. Dat je het weet. : ) .