30 augustus 2006

het verhaal

Zo lang lopen stoeien met mijn webteksten, vooral het uiteenzetten van de visie, ik wil zoveel vertellen. Eindelijk heb ik de vorm gevonden: blogstijl. Onderstaand verhaal komt op de site, voor jullie bloglezers alvast de primeur:

De visie van Heart Rocking Time in een column van Petra Moes

In december vorig jaar zag ik de films ‘We Feed the World’ en ‘Our Daily Bread’. Ze gaan over de voedselproductie in de wereld: regenwouden in Zuid Amerika die worden gekapt voor de productie van soja. Soja die hard nodig is voor de varkens in Europa... En de directeur van een groot internationaal concern die voor de camera beweert dat drinkwater ‘gewoon’ een product is waarmee je winst dient te maken. Hoezo Universele Rechten van de mens, stond daar niet ook iets in over levensstandaad? “Ik wist het niet”, kan ik zeggen, ik wist niet dat het zo heftig is, dat we zo bizar met alles om ons heen omgaan, maar ergens wist ik het natuurlijk wel. Leef ik in welvaart en welzijn en denk liever niet teveel na over de donkere wolken boven ons hoofd en om ons heen. Ik koop spaarlampen en houd mijn oud papier apart. En that’s it. Maar na het zien van deze films werd er iets wakker in mij en besloot ik: Ik doe hier niet meer aan mee. Ik weiger. Ik kap. Ik wil niet. Maar hoe dan wel? Op welke manier kan ik bijdragen zonder me te laten afstompen of verlammen door de grootsheid van de krachten om mij heen?

Diezelfde avond, na het zien van de films schoot het antwoord door me heen terwijl ik in bed stapte: door mij er bewust van te zijn wat ik doe. Door te genieten van de welvaart waarin ik leef. En door iedere keer opnieuw te kiezen voor het één of het ander, dat is de manier die binnen mijn bereik ligt.

Kern van deze visie is dat ‘alles één’ is. Ik, mijn buren, de medereiziger in de trein, de toerist in New York, de zandkorrel in de Sahara, Australië, de aarde, pluto, de kosmos. Ik maak deel uit van dat geheel. Net als mijn acties. Iedere actie of verandering van mij heeft invloed op dat geheel. Hoe klein ook. Het geheel ziet er dan anders uit, onzichtbaar misschien, maar wel degelijk.

Dit is één van de twee kerngedachten van Heart Rocking Time. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik kan kiezen en afwegen. Ik kan de ene dag besluiten biologisch vlees te kopen of om dat niet te doen omdat ik het te duur vind. Ik kan besluiten naar de Mc D te gaan omdat ik daar verschrikkelijk veel zin in heb. Ik kan biologische yoghurt kopen omdat het maar 3 cent scheelt met gewone. Ik kan in de trein stappen omdat ik geen zin heb in file. Of in de auto als ik juist wel zin heb in file. Daar ligt de opening, de kracht. We kunnen kiezen. En zolang we dat doen, de consequentie van die keuze afwegen, en dan besluiten, dan zijn we goed bezig. Ongeacht wat het besluit is.
En als ik dat in het klein kan, kan ik dat ook in het groot. En kunnen anderen dat ook. Dan kan ik bij grote evenementen zorgen voor een bewuste keuze of een bewuste keuze van de opdrachtgever. Dan kunnen we werken met ‘goede’ producten. Bovendien kunnen we bezoekers hiermee kennis laten maken.

Maar er is meer. Meer dan alleen producten en middelen en dat is inhoud en vorm. Congressen, seminars, bedrijfsfeesten en presentaties in overvloed. Met alsmaar meer, groter, gekker, duurder. “Mag het ook een onsje minder?” vraag ik me soms af. Waarom hoor ik diezelfde spreker weer, zit ik weer tegen 300 ruggen aan te kijken, is netwerken een rituele dans geworden van het uitwisselen van kaartjes? Dit moet ook anders kunnen. Hier moet verdieping komen! Hier moet de man, de vrouw, de mens weer in het spel komen. En dat is wat Heart Rocking Time gaat doen. Want volgens mij weten we allang dat ‘het’ niet gaat over geld, winst, hebben en status. Maar over wat je beweegt, waardoor je bewogen wordt, of over hoe je wilt bewegen. En hoe we dat gaan doen? Door nieuwe standpunten in te nemen, door letterlijk en figuurlijk het perspectief te veranderen. En dat is de tweede kerngedachte: we zien wat wij denken te zien. Maar als we van standpunt veranderen, een nieuwe blik werpen, ziet het er ineens heel anders uit.
Meer kan ik er niet over zeggen, geen lege woorden hier, schitterend omschreven taferelen en concepten die in ‘real life’ ineenstorten. Achteraf, dan kan ik het laten zien, er over vertellen.

En dat zal ik doen, op dit weblog.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home