de onderneming

dit weblog is verhuisd

2006-10-05T23:30:00.000+02:00

Dit weblog is gescheiden en verhuisd:

Heart Rocking News voor 'zakelijk' nieuws.
Schaduwlicht voor de persoonlijke beschouwingen van Petra Moes.

Dus vanaf nu direct naar wat je weten wilt ; ).

afscheid

2006-09-25T15:21:00.000+02:00

Tot nu toe 82 posts van mijn hand hier op De Onderneming. En bijna tijd voor afscheid. Afscheid van De Onderneming en de start van Heart Rocking. De Onderneming was de werktitel voor de aanloop, de training. En nu is het tijd voor het echte werk: de website van Heart Rocking Time met informatie voor partners, klanten en nieuwelingen; een nieuwslog van Heart Rocking met weetjes uit het veld en daarnaast een weblog met mijn persoonlijk lief en leed. Reorganiseren en verhuizen dus. Heb net de laatste hand gelegd aan het nieuwsblog. HIER is tie. De website van Heart Rocking Time verwacht ik binnen een paar dagen online. En mijn eigen weblog met een weekje. Nog even het archief inpakken, de muren schilderen en dan huppekee, weer uitpakken. Als ik 'over' ben hoor je dat hier.

webstories

2006-09-24T00:55:00.000+02:00

Pees logica

2006-09-21T22:59:00.000+02:00

Ik ben een weegschaal. Qua sterrebeeld dan. Soms denkt men dat dat eeuwige twijfel betekent. Maar ik zie en ervaar het zelf meer als zorgvuldig afwegen van links en rechts, boven of onder. En dat is niet altijd eenvoudig kan ik je zeggen. Ik heb er op het moment een paar lopen. Van die zaken die in mijn kop en lijf zitten en waar ik iets mee moet... De druk (laten) opvoeren en dan besluiten kan een methode zijn; het geduld oefenen voor het 'juiste moment', die ene split second waarin je het weet een andere en gewoon met de botte bijl een knoop doorhakken kan ik ook. Bottom line is: ik wil het graag 'goed' doen. Goed voor mijzelf, voor de onderneming, voor mensen waarvoor ik, of die voor mij werken, vrienden, familie en niet te vergeten de zwarte hond. En nu ik dit zo op schrijf zie ik dat 'mijzelf' gelukkig als eerste komt. Want als het goed is voor mij is het goed voor mij (pees logica). En in the end ook voor de cirkels om mij heen. Ja, teleurstelling, woede, afwezigheid, verdriet, onmacht en meer van dat soort ellende veroorzakend op mijn pad. Auw. Da's niet leuk. Maar wel goed. En ook goed: zo'n oppeppertje als dit aan mijzelf voor het slapen in plaats van een borrel. Cheers!

heart rocking foto's

2006-09-19T22:58:00.000+02:00

Jeetje, lang geleden al weer dat ik hier was... druk met van alles en niks. Dat wil zeggen: bellen, mailen, afspraken, website op de rit krijgen, maar nog geen Klussen (met hoofdletter K) en daar kijk ik wel naar uit, daar heb ik ondertussen wel echt zin in! Gelukkig maar dat vanmiddag 'iemand' belde met een vraag tot klus. Morgen afspraak dus hopenlijk later deze week goed nieuws! Ook was ik afgelopen zaterdag op de open dag van de Hofwebwinkel, 'mijn' versleverancier op Lowlands en (ja, daar is ze weer) Annedien maakte daar foto's. Ze staan inmiddels op de fotopagina van Heart Rocking.
Komt dat zien, komt dat zien!

natural network

2006-09-11T00:28:00.000+02:00

Wat was dat een fijn weekend! Kwam moe thuis, op de bank voor de buis de al-dan-niet-911- conspiracy theorieën tot mij genomen om daarna een dutje te doen. Dacht ik. Maar tussen bank en bed staat de computer en uit gewoonte ging ik nog heel even.. heel even mail checken, nieuws lezen, blogje lezen, beetje rondkijken, je kent dat wel. En nu is het inmiddels 1 uur en zit ik weer vol adrenaline te bruisen en te pruttelen aan mijn bureau. De afgelopen dagen, op het NNF heb ik fantastische mensen ontmoet en ik dacht: ff checken wat ik daar over kan vinden... En da's dus Veel. En WOW wat zijn ze mooi en wat worden er veel mooie dingen gemaakt, verbanden gelegd, ontmoetingen geregeld en ook ... wat voel ik me hierbij thuis. Met die inspiratie en blijdschap valt er net, zo'n half uur geleden, ook voor Heart Rocking weer een nieuw kwartje. Want tijdens een niet formeel verkooppraatje (half 3 's nachts, hangend aan het aanrecht in de keuken van ons landhuis) merkte ik dat het zo lastig is mij als evenementorganisator neer te zetten. De nadruk ligt door de bio en fairtrade gedachte erg op eten en de eerste associatie is dat ik een cateraar ben. Maar dat ben ik dus niet. En hier moet ik iets anders doen. Ik wist alleen nog niet hoe, hoe, hoe. Maar een nieuw kwartje dus, een nieuw plannetje. Waar het uitkomt is onbekend. Ik laat het even lekker garen. Kan er toch niks over zeggen ook al zou ik willen. Het is namelijk zo'n vreemd, fijn gevoel van herkenning van iets, van weten dat het broeit, van weten dat je op het goede standpunt staat om je licht te werpen, van weten dat je het weet maar het nog niet kan benoemen, concreet kan zien, in kan kleuren. Dus... nu wel echt slapen en dromen en het weekend nog eens fijn over doen. Dan komt het misschien wel bovendrijven. En de Innovation Battle? Een daverend succes dat wordt vervolgd!

I Be U

2006-09-07T22:56:00.000+02:00

Yeah! Ik heb een opdracht! Zeg er nog heel even niks over want het moet eerst nog officieel financieel enzo maar ik ben er wel blij mee! Ok, het is een revival van een eerdere freelance klus, en in die zin geen nieuwe klant, maar ik kan het helemaal de Heart Rocking way doen! Maar da's voor later, nu eerst, jongens en meisjes, de koffer pakken om af te reizen naar het Natural Networking Festival. Veel mensen zien en spreken, hangen bij het kampvuur, spetteren in het meertje, maar vooral: de lancering van werelds eerste en enige INNOVATION BATTLE. Een plan/project/idee wat ik doe met Jeroen Jonkers (zijn idee!), Annedien Hoen en Mike B. Floris Koot doet de presentatie. En wat is dat nou? Een innovatiebattle? Dat weet ik ook nog niet precies, maar wij kondigen het aan als een 'creative challange' waar maatschappelijke en bedrijfsmatige vraagstukken door I Be U’s, Innovation Battle Units, in recordtijd getackeld worden. Ben heel benieuwd hoe ze dat gaan doen, die I Be U's. Keep you posted!

x factor

2006-09-04T00:20:00.000+02:00

Vanavond weer zomergasten gekeken, Henk Jan Smits dit keer. En wat fijn dat ik het zag want ik vond waar ik de laatste week naar zocht. Echtheid. Mijn teksten voor mijn site (en voor de duidelijkheid, dat is niet dit hier, dit is mijn webLOG) de visie, ideëen en beschrijvingen zijn behoorlijk high culture. Filosofisch, poëtisch, maatschappelijk verantwoord. Hartstikke goed, prima, en natuurlijk ontstaan veranderingen in een bepaald segment, waarna ze door de massa overgenomen worden, je moet ergens beginnen, enzo enzo enzo. Maar shit, dat voelt niet goed genoeg voor mij. Ik wil een ingang vinden die ècht wordt herkend en ik vond maar niet de raakbare snaar. Namelijk die van 'het gewone', het rockende. Het gewone zonder het vaag, filosofisch, of spiritueel te maken. Maar hoera voor Henk Jan die me een stap verder heeft geholpen. Door zijn inkijk weet ik weer waar het over gaat. Het gaat over echt, puur en authenticiteit. Verwrongen termen inmiddels, veel te veel misbruikt, maar door zijn woorden: 'ik geloof iemand of niet' veerde ik op. Hà, die ken ik! Ik weet wanneer iemand uit zijn nek lult of echt vertelt. Tranen trucjes zijn of overstromende emotie. Feestje leuk zijn of niet. Emotie als effectbejag of als werkelijkheid. Sylvie Meis vs Paul de Leeuw. En ik wist weer: bij Danko in het publiek staan en voelen: ik geloof hem, want hij is wat hij doet. Interesting. Interesting trouwens ook hoe Joris na het fragment van Paul de Leeuw, beide mannen met tranen in de ogen, ging duiden: wij als vaders ... . Als hij daar wat langer stil was gebleven was het helemaal top tv geworden. Maar ja, in zo'n volle, hangende stilte ben je wel heel erg naakt, da's waar. Misschien maar eens een koffie doen met mijnheer Smits, vast inspirerend, heeft iemand zijn emailadres?

het verhaal

2006-08-30T20:17:00.000+02:00

Zo lang lopen stoeien met mijn webteksten, vooral het uiteenzetten van de visie, ik wil zoveel vertellen. Eindelijk heb ik de vorm gevonden: blogstijl. Onderstaand verhaal komt op de site, voor jullie bloglezers alvast de primeur:

De visie van Heart Rocking Time in een column van Petra Moes

In december vorig jaar zag ik de films ‘We Feed the World’ en ‘Our Daily Bread’. Ze gaan over de voedselproductie in de wereld: regenwouden in Zuid Amerika die worden gekapt voor de productie van soja. Soja die hard nodig is voor de varkens in Europa... En de directeur van een groot internationaal concern die voor de camera beweert dat drinkwater ‘gewoon’ een product is waarmee je winst dient te maken. Hoezo Universele Rechten van de mens, stond daar niet ook iets in over levensstandaad? “Ik wist het niet”, kan ik zeggen, ik wist niet dat het zo heftig is, dat we zo bizar met alles om ons heen omgaan, maar ergens wist ik het natuurlijk wel. Leef ik in welvaart en welzijn en denk liever niet teveel na over de donkere wolken boven ons hoofd en om ons heen. Ik koop spaarlampen en houd mijn oud papier apart. En that’s it. Maar na het zien van deze films werd er iets wakker in mij en besloot ik: Ik doe hier niet meer aan mee. Ik weiger. Ik kap. Ik wil niet. Maar hoe dan wel? Op welke manier kan ik bijdragen zonder me te laten afstompen of verlammen door de grootsheid van de krachten om mij heen?

Diezelfde avond, na het zien van de films schoot het antwoord door me heen terwijl ik in bed stapte: door mij er bewust van te zijn wat ik doe. Door te genieten van de welvaart waarin ik leef. En door iedere keer opnieuw te kiezen voor het één of het ander, dat is de manier die binnen mijn bereik ligt.

Kern van deze visie is dat ‘alles één’ is. Ik, mijn buren, de medereiziger in de trein, de toerist in New York, de zandkorrel in de Sahara, Australië, de aarde, pluto, de kosmos. Ik maak deel uit van dat geheel. Net als mijn acties. Iedere actie of verandering van mij heeft invloed op dat geheel. Hoe klein ook. Het geheel ziet er dan anders uit, onzichtbaar misschien, maar wel degelijk.

Dit is één van de twee kerngedachten van Heart Rocking Time. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik kan kiezen en afwegen. Ik kan de ene dag besluiten biologisch vlees te kopen of om dat niet te doen omdat ik het te duur vind. Ik kan besluiten naar de Mc D te gaan omdat ik daar verschrikkelijk veel zin in heb. Ik kan biologische yoghurt kopen omdat het maar 3 cent scheelt met gewone. Ik kan in de trein stappen omdat ik geen zin heb in file. Of in de auto als ik juist wel zin heb in file. Daar ligt de opening, de kracht. We kunnen kiezen. En zolang we dat doen, de consequentie van die keuze afwegen, en dan besluiten, dan zijn we goed bezig. Ongeacht wat het besluit is.
En als ik dat in het klein kan, kan ik dat ook in het groot. En kunnen anderen dat ook. Dan kan ik bij grote evenementen zorgen voor een bewuste keuze of een bewuste keuze van de opdrachtgever. Dan kunnen we werken met ‘goede’ producten. Bovendien kunnen we bezoekers hiermee kennis laten maken.

Maar er is meer. Meer dan alleen producten en middelen en dat is inhoud en vorm. Congressen, seminars, bedrijfsfeesten en presentaties in overvloed. Met alsmaar meer, groter, gekker, duurder. “Mag het ook een onsje minder?” vraag ik me soms af. Waarom hoor ik diezelfde spreker weer, zit ik weer tegen 300 ruggen aan te kijken, is netwerken een rituele dans geworden van het uitwisselen van kaartjes? Dit moet ook anders kunnen. Hier moet verdieping komen! Hier moet de man, de vrouw, de mens weer in het spel komen. En dat is wat Heart Rocking Time gaat doen. Want volgens mij weten we allang dat ‘het’ niet gaat over geld, winst, hebben en status. Maar over wat je beweegt, waardoor je bewogen wordt, of over hoe je wilt bewegen. En hoe we dat gaan doen? Door nieuwe standpunten in te nemen, door letterlijk en figuurlijk het perspectief te veranderen. En dat is de tweede kerngedachte: we zien wat wij denken te zien. Maar als we van standpunt veranderen, een nieuwe blik werpen, ziet het er ineens heel anders uit.
Meer kan ik er niet over zeggen, geen lege woorden hier, schitterend omschreven taferelen en concepten die in ‘real life’ ineenstorten. Achteraf, dan kan ik het laten zien, er over vertellen.

En dat zal ik doen, op dit weblog.

heart rocking

2006-08-28T12:00:00.000+02:00

lieve A,

Ik probeerde gister een blogje te schrijven, maar het ging niet, het stroomde niet, kennelijk zat er iets of teveel in de weg.
In gedachten ben ik bezig met het ‘coming out’ waar we het over hadden en voel de onmacht als het daar over gaat. Je weet wel, de coming out van mensen overal om ons heen die als het over hartzaken, de ziel, waarachtig leven en dat soort zaken gaat, zo vaak als laatste zin gebruiken: ‘het klinkt misschien wat zweverig’. Of de mensen die zo enthousiast op mijn doelstellingen reageren waarvan ik het niet had verwacht, die ‘ook zo’ blijken te zijn.

We zitten opgescheept met ons eigen hokjesdenken en zien het nieuwe, vrije, energetische denken als new-age, vaag en geitewollensokken. En ik heb er zelf ook last van, in mijn ondernemingsplan staat ook: het imago veranderen, de stoffige sfeer er af blazen. Maar ik geloof zo langzamerhand dat we dat imago niet moeten of kunnen of moeten willen veranderen. Ik denk dat we vanuit nu de frisse visie kunnen laten zien. Dan gaat het niet meer over coming out (dat je eigenlijk in je hart een newager bent), maar over vrij, ‘caring’ en bewust zijn. Menselijk zeg maar. Als we het over coming out blijven hebben, blijven we refereren aan het verleden.

Gisteren zag ik Ad Verbrugge bij zomergasten. En vond wel een paar sleutels. De intrinsieke waarde van zaken (weer) zien bijvoorbeeld, over voedsel in dit geval. Je bewust zijn dat we vaak gestuurd worden door krachten groter dan onszelf: geld, efficientie, media, nieuwe techniek. En zoals hij het bracht is het niet spiritueel maar filosofisch, de blik is filosofisch zonder het weer te bestempelen. Zou dat helpen filo in plaats van spiri? En ook realiseerde ik me dat ik daar zo weinig van weet, veel te veel boeken niet gelezen heb. Tijd tekort....

Maar die nieuwe weg (die al zo oud is en iedereen kent) hoe benoemen wij die dan? Hoe heet het volgen van je pad, het leven vanuit je hart, het kijken om je heen vanuit een nieuw standpunt dan? Noemen we dat een levensfilosofie, zijn wij Cultural Creatives?
Ik merk dat ik behoefte heb aan een naam hiervoor. Om het nieuwe ‘coming out’ los te maken van de jaren 80 en 90. En wat dan geen ‘coming-out’ meer is, maar een herkenning, een hereniging, een ‘coming-in’. Geen nieuwe naam om nieuwe hokjes te maken, maar een kreet waarmee je kan communiceren, zodat de bijzinnen weg kunnen blijven.
En vanmorgen, aan de wandel, (weer) in de regen met de zwarte hond, wist ik het, ik zit er bovenop (en val in de valkuil dat je niet ziet waar je in zit, dat er afstand nodig is).

HEART ROCKING

Daar heb ik het over, niks nieuwe new agers, Heart Rockers, dat zijn we! Daar maar eens over bloggen, of weet je wat, ik maak van deze mail een blog : ).

fijne dag
xP

net-werk

2006-08-25T22:37:00.000+02:00

Wat een baan heb ik toch ; ) . Vanmorgen de astra ingestapt, zwarte hond achterin, op weg naar de Veluwezoom. Het laatste stukje over mijn favorietste snelweg, die tussen Velperbroek en Dieren: aan de rechterhand de oude IJssel met uiterwaarden, links weilanden die overgaan in bos. Een grijze, mistige morgen, scharrelende koeien en schapen, een schip, vogels, (weinig verkeer ook) .... heerlijk! De tochtjes naar Rhederoord waren al eerder een grote bron van inspiratie en vandaag overkwam me dat weer. Ineens zag ik voor me hoe ik Heart Rocking Time zou kunnen presenteren, lanceren in een event. Tot nu toe heb ik gedachten daarover uitgeschakeld, evenementenbureau dat eigen evenement organiseert, dat kan de perfectionist in mij niet aan... Bovendien vergelijkbaar met de bakker die oud brood eet en de loodgieter met de lekkende kranen: geen tijd en ruimte om voor jezelf te 'werken'. Maar nu dus plannen, uiteraard geheim : ).

Ik was op weg naar een afspraak met Eric en Nils. Lekkere koffie, goeie mannen, fijne plek, vage plannen, inspiratie, hernieuwde kennismaking, en op het eind een hele spannende 'opportunity'.... wederom geheim : ) .
Zoals afgesproken gingen Nils en ik daarna het bos in, met hond, zonder jas, om te kletsen, uit te wisselen, te verbinden, te creëren en meer van dat soort -net-werk-dingen. Na anderhalf uur kris-kras door het bos te hebben gedwaald -steeds liepen we weer tegen een bordje 'vanaf hier de hond aan de lijn' en maakten we rechtsomkeerd - werd het tijd om terug te gaan, op naar de volgende afspraak. Bovendien betrok de lucht. Maar.... dit Grietje en deze Hans waren verdwaald en dan bedoel ik ècht verdwaald. Dat realiseerden we ons overigens pas nadat een stortbui ons letterlijk tot op het ondergoed had doorweekt. Grinnikend bleven we het bos doorkruisen, vroegen de weg maar geloofden de raadgever niet, kwamen anderen tegen om te vragen maar dachten het zelf nu zeker te weten... En we waren vast vaak in de buurt, maar oriëntatie bestond niet meer en na drie keer langs eenzelfde kruispunt wist ik echt niet meer van welke kant we de eerste keer waren gekomen. De oriëntatie probeerden we trouwens ook nauwelijks te vinden, ik deed nog een poging met zon-3 uur-dus zuidwest, maar had Arnhem ten noorden van Dieren bedacht, hmpfff, dat schoot dus ook niet op. Dus bij elke kruising: ehh, ik denk deze... ja, dat denk ik ook... en na 10 stappen: o nee.. toch niet... .En we bleven grinniken: 'Wat een avontuur', 'wat een leuk werk' en 'wat knap om in zo'n klein stukje bos te verdwalen'. En dwars door alle plassen heen, natuurlijk. Dik een uur later, druipend en verkleumd vonden we de auto's. En ik dacht terug aan het gesprek met zijn 3-en eerder die dag, waarin Eric aan mij vroeg: 'wat vind jij mooi aan het leven', of in mijn eigen woorden 'wat vind jij Heart Rocking'? En ik wist het passendste antwoord van die dag: onverwacht, maar op het juiste moment een vergeten, rondslingerende droge broek in de auto vinden, dat vind ik Heart Rocking. Is mijn astra toch niet voor niets zo'n vergaarbak van 'rommel'. En Nils: tof!

gewoon goed

2006-08-23T20:36:00.000+02:00

Twee weken was ik in de ban van Lowlands. De voorbereidingen, bestellingen en daarna een week op locatie: uitvoeren. Ik vond het spannend: de eerste manifestatie van Heart Rocking Time. Voelde alsof ik met de billen bloot ging en bereidde me voor op commentaar en had mijn standpunten op een rijtje. Maar het was gewoon goed. Niemand vroeg om mijn standpunt. En de opmerkingen die ik kreeg waren uit tweede hand. Positieve opmerkingen overigens. De meest negatieve, als je het al zo kan noemen, was een artiest die antwoorde op de vraag wat hij van de 'organic' en 'fairtrade' aanpak vond zei: well, i don't mi-hind if it's organic ; ).Al het fruit werd opgegeten en met name de chocola en appelsap enthousiast ontvangen (we want more!). Ook heb ik contacten gelegd of verstevigd, met globalicious bijvoorbeeld en Oxfam Novib. Maar de respons is niet 'glorious' op mij neergedaald. Weet niet of ik dat verwacht had of niet. Voel me vooral een beetje vlak, normaal, gewoon. Gewoon hard gewerkt, de klus geklaard en nu door. Misschien had ik wel meer adrenaline, 'kicken' en dat soort gevoelens verwacht als het goed zou zijn, maar ze blijven uit. Net als toen ik bij de bank wegstapte en mijn lening rond had. Een gevoel van: ok, die stap is genomen en nu door. Geen champagne, geen hooray en geen high fives. Gewoon. Gewoon Petra en Heart Rocking. Zoals het hoort te zijn.

Wat ik trouwens ook merk, zo aan het werk op een festival, is dat er zoveel is wat mij bezighoudt (de logistiek, de leveringen, het team, de mensen, de opdrachtgever, langskomende gasten en noem maar op) dat ik het bloggen en maken van foto's helemaal geen aandacht geef. Als ik dat wel wil, zal het een serieuze plek op de to-do-lijst moeten hebben, of moeten inslijpen in het systeem in plaats van als sluitpost dienen.

Wel overigens, nu ik terugben, helemaal klaar voor die volgende stap. Website (mèt Lowlandsfilmpjes!), persberichten, lobby en nieuwe plannen. Maak me klaar voor de 'grote aanval'. Wanneer die komt? Ik schat binnen twee weken.

Nou ja, wat een saai stukje is dit zeg... volgende keer weer beter : ) zou ik dan toch een beetje moe zijn ook .... ; )

klein

2006-08-09T22:36:00.000+02:00

Ik woon in een klein huis. Een huis op ingemetselde wielen. Dat is heel knus, overzichtelijk en scheelt een hoop stofzuigen. Bovendien lijkt het altijd vakantie, vooral zomers wanneer het erfje waarop dit huis staat mijn uitgebreide woon-werkkamer wordt. Maar ook hier heb elk voordeel een nadeel. En dat is ruimtegebrek. Niet zozeer leefruimtegebrek als wel opbergruimtegebrek. En dan kan je twee dingen doen: zorgen voor meer kastruimte (kelder graven, schuur uitbouwen, verdieping erop) of zorgen voor minder spullen. Mijn voorkeur gaat uit naar het laatste. En om ook van deze nood een deugd te maken kwam mijn moeder vorige week een dagje helpen ruimelen. Tussen de koffie en de lunch door gingen we door oude en minder oude tekeningen van mij. Nog niet eerder had ik de stapel zo doorgelopen en was me dan ook niet opgevallen wat ik toen ineens wèl zag. Er is een tekening van toen ik kleuter was en één van vorig jaar die nagenoeg hetzelfde zijn...

Dat is bijzonder. Maar wat mij er vooral zo in raakt is dat de tekening waarvan ik me herinner dat ik hem maakte, die van vorig jaar, een hele snelle impressie was van mijn wereldbeeld: ik en alles is één. En ik vind het zo bijzonder dat dat kleine peetje van 4-5 jaar dat ook zag, wist. En geinig (of frappant of bijzonder of normaal of menselijk) dat ik heel veel boeken moet lezen en een dure opleiding moet volgen om me dat te her-inneren. En waarom dit op het Heart Rocking weblog staat? Omdat dat wereldbeeld ook gaat over de visie van de onderneming. Want na de zin 'ik en alles is één', komt de zin: 'en wanneer een heel klein deel verandert, verandert het grote geheel ook'. Daar gaat Heart Rocking over: ik hoef niet altijd en in alles bewust, verantwoord en duurzaam te leven. Want met het kopen van dat ene bio pak yoghurt doe ik al iets anders, verandert het geheel dus, klein en onzichtbaar misschien. Maar-wel-degelijk.

rond

2006-08-02T23:48:00.000+02:00

Al lang weet ik dat ik op Lowlands ga werken met mijn crew. Al lang is ook mijn logo en 'visuele identiteit' zichtbaar. En al lang zoek ik dan ook naar goeie tshirts. Heart Rocking shirts. Niet alleen door de kekke vormgeving, maar vooral ook omdat ze ok zijn. Gemaakt zonder slavernij èn van een eko materiaal. Duurzaam katoen, hennep, desnoods brandnetel. Maar da's nog niet zo makkelijk. De brandnetels zijn pas volgend jaar rijp en de hennepkleding is leuker voor mijn moeders vriendinnen dan voor mijn hippe jongens en meisjes. Of vind ik een goed shirt, is het weer de verkeerde kleur. Ook met Kuyichi heb ik samenwerking gezocht, maar dat wil nog niet zo erg lukken ; ). Door al dat gezoek kom ik trouwens wel wat te weten. Eén van de problemen bij de kledingproductie is de vele schakels in de keten. Katoenverbouw, verwerking, spinnerijen, weverijen, ververijen, naaiateliers, distributie, verkooppunten. De vele schakels maken controle zo complex dat het jaren heeft geduurd voordat iemand daar dan ook maar aan wilde beginnen. Vandaar ook dat kleding altijd het predicaat: zo goed mogelijk draagt en eigenlijk nooit: gegarandeerd goed. Dus moet ik kiezen. Kiezen voor datgene wat binnen mijn mogelijkheden, financiële middelen en wensen ligt. En dat heb ik gedaan. Ik heb gekozen voor shirts van American Apparel. Een gecontroleerde productie in de VS met 'normale' voorzieningen voor de werknemers, wat helaas bijzonder is te noemen. Tweede pluspunt is de sustainable edition en derde pluspunt de ENORME variatie aan kleuren en modellen. Dat laatste nekt mij overigens bijna. Sta ik weer drie uur in die winkel te kiezen.... Maar het is gelukt. Het kost wel wat overigens. Vanavond zat ik nog even te kijken bij de 'gewone' bulkshirtdrukkers. Scheelt toch minimaal zo'n tientje per stuk. Maar het idee dat daar chinese meisjes aan hebben gewerkt met wasknijpers op hun ogen ... Nee, dan liever dat tientje, draagt toch lekkerder.

*** bovenstaande, over de chinese meisjes, heb ik gezien in de film China Blue op het IDFA vorig jaar. Was net een beetje aan het googelen, blijkt dat China Blue dit jaar op Lowlands wordt vertoond! En we zijn weer rond. Het klopt. Da's nou Heart Rocking.

what box

2006-08-01T20:58:00.000+02:00

Hittegolf over, Lowlands in het vooruitzicht dus werk aan de winkel. De winkel. Al duidelijk gemaakt wat ik doe? Bij deze dan:

Heart Rocking Time is een evenementenbureau voor de zakelijk markt waarbij duurzaamheid voorop staat. Op alle fronten. Dat betekent: zo veel mogelijk biologische en fairtrade catering èn het creëren van duurzame belevingen. Belevingen die blijven hangen, iets bewerkstelligen, iets in gang zetten. In mensen, tussen mensen en tussen mensen en hun omgeving. Ook bij de werkwijze van Heart Rocking Time komt dit terug. Per project ontstaan nieuwe ontwerpteams, verbindingen en werkvormen. ‘Out of the box’ zoals dat heet, of sterker nog: what box?

De kleedkamercatering (dat zijn de snacks en drankjes voor de artiesten; ja ook de 'onmogelijke' vragen als 'alleen blauwe m&m's' .....) op Lowlands is het eerste project waar Heart Rocking Time officieel operationeel gaat. In iedere kleedkamer komt een standaardassorti verwennerijen en jawel, de jongens en meisjes rockstar krijgen bio en 'honest' chocola, chips en stroopwafels. Hartstikke leuk en ik ben druk met het samenstellen en bestellen van het assortiment. De versbestelling is vandaag de deur uitgegaan naar de hofwebwinkel. De appel- en perenboomgaard van de Warmonderhof staat zo goed als naast het festivalterrein en zoals het er nu uitziet zijn de appels nèt rijp en krijgen we de allereerste appelpluk van het seizoen. Net zoiets als de eerste nieuwe haring of nieuwe aardappeltjes, lekkerder kan niet. De Hofwebwinkel is trouwens de bio variant van 'albert' van de AH. Bezorgt ook in Amsterdam en vanaf september in en om Utrecht. Dat je het weet. : ) .

gratis

2006-07-22T22:52:00.000+02:00

Eén van de invalshoeken van Heart Rocking is het verplaatsen van standpunt, veranderen van perspectief. Je bewust worden als kijker dat een andere invalshoek, licht op de zaak, ineens een heel ander beeld kan geven. En je bovendien of daardoor realiseren dat wat jij ziet is wat je dènkt te zien. Gert de Graaff heeft dit heel bijzonder vormgegeven in zijn film De zee die denkt. En het fenomeen optische illusie kent iedereen wel. Denk maar aan de gestileerde versies van Escher of het irritante mannetje van de -beep- reclame. Mindfucking, dat is het in ieder geval. En interessant wordt het wanneer je (ik) hierbij stilstaat. Hoe beperkt je eigen blik is. Maar wat is nu 'hot' aan dit onderwerp, waarom moet dat zo nodig in mijn blog? Omdat ik er zelf enorm ingetrapt ben!
Ik heb grote sympathie voor het kledingmerk Kuyichi. Ziet er goed uit en bovendien verantwoord (eco en fair). Al maanden zat ik te azen op een tof paars shirtje: gouden tekst en daaronder wit logo en lichtblauwe spetters en lijnen. Op een gegeven moment, wegens eerdere bezuinigingen, het kleedgeld was nog niet op, beloonde ik mijzelf en telde de 39 euro en 95 cent neer. Blij en graag liep ik in mijn nieuwe lievelingsshirtje. Tot vorige week. Ik was voor een afspraak in Amsterdam en ging nog even bij de winkel van Floortje Dessing langs om in de uitverkoop te snuffelen. Daar hing 'mijn' shirtje met 30% off. Niet in het paars maar in het wit-oranje. Aaargh! Vreselijke kleuren, wellicht teveel oranje gezien de laatste tijd. Maar wat ik ook ineens zag was dat de lichtblauwe 'spetters en strepen' een vrouwenhoofd en arm met een gun voorstelde. SHOCK! Thuis aangekomen gelijk mijn shirtje bekeken. Ja hoor... daar loop ik dan blij te zijn met zo'n debiele tekening op mijn front. Ik wil niet, op geen enkele manier, iets te maken hebben met wapens. Ook niet op kekke-eco-verantwoorde shirtjes. En heb geen zin meer om hem aan te doen. Weg 40 euri. Of kan ik iemand er nog blij mee maken? Gratis af te halen: Denim Gang Army Weapon shit shirt. Slechts 1 keer gedragen. En wat ik me na het schrijven van dit stukje realiseer: mijn blik is beperkt en ik geef betekenis aan datgene wat ik zie. Ik trek conclusies en het beïnvloedt mijn gedrag. Vooral als het 'dicht op mijn huid zit'. En dat zit het, in meerder op-zichten.

bookx

2006-07-16T22:31:00.000+02:00

Ik lees graag en veel. Romans afgewisseld met 'goeie' boeken, boeken waar ik iets van leer, wijzer wordt of niet. Dat zijn de laatste tijd trouwens steeds vaker romans, leren van het verhaal, dat komt binnen, maar goed. Toen ik ging studeren begon mijn boekenverzameling en na een jaar of 10 was die uitgegroeid tot een redeijke bibliotheek. Tot er een moment kwam, volgens mij was ik vooral bezig met het taoisme, dat ik bezit als een ballast begon te beschouwen. Bovendien waren -en zijn- boeken om gelezen te worden en niet bedoeld om in een kast te staan, zo dacht ik. En besloot mijn honderden boeken weg te doen. Een paar lievelingen mochten blijven. Voorwaarde daarvoor was dat ik het boek minstens 1 keer per jaar moest openslaan of lezen. Dus vertrokken er dozen vol naar de tweedehandsboekwinkel. Ik heb er nooit spijt van gehad. Wel merk ik nu dat mijn planken weer vol beginnen te raken. Ik toch best wel weer wat boeken heb gekocht. Boeken die ik perse wilde hebben voor werk of studie of omdat ze niet (snel genoeg) in de bieb beschikbaar waren. Dus wordt het weer tijd voor een opruimdag. Alleen stuur ik nu de boeken de wereld in via bookcrossing in plaats van ze naar een winkel te brengen. Kookboeken tussen de appels bij AH, een thriller in de wachtkamer bij de tandarts, een reisboek op het station. En met dit idee in mijn achterhoofd, denk ik dat er nog minder op de plank achterblijft; Read them and release them.

Ook had ik het met Nils Roemen op de naamloozborrel over mogelijkheden van internet en dat het mij zo gaaf lijkt iets rond te sturen wat gebruikt wordt worldwide om vervolgens bij mij terug te komen. Nou, kijk, dat kan ook. : ).

stilte

2006-07-13T21:43:00.000+02:00

Jeetje wat vliegt de tijd, al bijna twee weken geleden, mijn vorige post. Het vliegt echt aan me voorbij. Ik herinner me dat ik dacht: ooooh, nog geen 1 juli, volop tijd. En ineens, twee weken later, vraag ik me af wat ik in die tijd heb gedaan, geproduceerd heb. Not much.... constateer ik nu. Niet veel tastbaars in ieder geval. En wel veel niet tastbaars. Als u me volgt. De afgelopen weken ontspruiten de plannen en ideeen aan de lopende band. Alles nog in het hoofd, in beginstadia maar meer dan levensvatbaar. Daarnaast ben ik een paar dagen 'op kamp' geweest met school. Anders gezegd: een vijfdaags zomerseminar van mijn opleiding psychosynthese. En dat was intens. Even niet en meer dan ooit in mijn wereld. Al deze niet tastbare maar wezenlijke ervaringen doen nogal wat. Doen nogal wat met mij en met De Onderneming. Nu is het tijd voor stilte. De gesproken en onuitgesproken zaken neer laten dwarrelen in mij. Weer even thuis met de zwarte hond. Gestaag staren en werken als het kan. Als het komt. En het komt. I know. Because I am.

Ook een mooie plaats om stil te zijn is het stiltecentrum in het UMC. Daar hangen een paar prachtige werken van mijn moeder. Helende Beelden. Meer dan de moeite waard.

schudden

2006-07-02T22:17:00.000+02:00

gxxvxr. Had ik een tof stukje geschreven, flikkert Blogger me er uit....

- opnieuw, by heart ; ) -

Warrum hè? Lekker hoor! Ik heb een tropenrooster ingesteld. Om 7 uur eerst met de zwarte hond naar buiten. Dan hebben we nog energie en zijn niet alle veldjes bevolkt zodat we kunnen zwemmen en ons uitschudden zonder anderen daarmee lastig te vallen. Tot zover de huishoudelijke mededelingen.... Vandaag heb ik de eerste letters op papier gezet voor mijn websitetekst. Nu er meer en meer visitekaartjes de deur uit gaan wordt dat de hoogste tijd, want dat heel binnenkort is allang verstreken. Maar ik wil zoveel vertellen, het hele verhaal doen met alle ins en outs en realiseer me ook dat dat niet werkt. Dat mijn face-to-face verhaal het nooit haalt bij een presentatie op internet. Dat het gewoon een ander ding is. Het is een zakelijke site waarmee ik moet verkopen maarrrr hij moet ook kloppen bij en met mij; fris, stoer, zakelijk, speels, overtuigend, uitnodigend... noem maar op. Dus dat wordt schrappen, of 'hakken en zagen' zoals mijn creatief-strategisch adviseur zegt. En ik vind het lastig, moeilijk, of ben ik 'gewoon' bang dat ik het niet kan? Ik heb het trouwens over de 'verkoopsite'. Als die klaar is ga ik verder met heartrocking.nl of .com, daarop kan Jean helemaal losgaan in flash en zal ik ook alle zijwegen bewandelen die er te betreden zijn. FF doorbijten dus, of is het een kwestie van de perfectionist van mij af-schudden, zoals de zwarte hond dat kan, en gewoon zeggen wat ik te zeggen heb?

En nu, na dit stukje voor de tweede keer te hebben geschreven, herinner ik mij een tekstschrijver die me onlangs geadviseerd werd. Dus daarom gooide Blogger me eruit... ; )

voelen

2006-06-28T23:55:00.000+02:00

Verteren, noemde ik het eergister. Maar voelen was vooral wat ik moest doen. Ruimte voor voelen in plaats van alleen maar doen. En er is en was veel te voelen. Verdriet en eenzaamheid. Tranen die af en toe gehuild moeten worden. Die deel zijn van mij en horen bij mens-zijn. Ik heb me overgegeven en merk enigszins verwonderd dat nu al (want ik dacht: dit gaat wel een tijdje duren) de lucht klaart, de energie toeneemt en de ideetjes binnenvallen. Niet dat ik nu zeg: huppekee, klaar en nu weer doorstomen. Nee, ik houd me nog even aan mijn ingetogen regime, maar pik wel op wat zich aandient.

En 1 van die dingen is een toffe aanbieding die ik zag in de biologische winkels. Vijf producten voor vijf euro. En da's best een koopje. Wat ik jammer vind is dat ik deze actie alleen maar tegenkom op een 'alternatieve' site als ik het zo mag noemen. Ik bedoel: de lezers van die site komen waarschijnlijk al in de biowinkel. Of heb ik iets gemist en wordt dit ook wijd verspreid in de 'reguliere media'? Ben ik wel erg benieuwd naar, zeker vanuit Heart Rocking oogpunt.... Anyway, sla je slag, tot 2 juli!

verteren

2006-06-26T22:57:00.000+02:00

Zo hee, ik ben echt hartstikke moe. Moe, vol, leeg, lusteloos en heb er moeite mee om enthousiast mijn verhaal te doen. Niet alleen op netwerkmeetings zoals vaniddag in Utrecht op Utrechtbc maar ook aan belangstellenden die me volgen. 'Hee hoe is het met je bedrijf?'. En eigenlijk zou ik het liefste dan zeggen: 'goed'. En verder niks. Maar ik kom natuurlijk met een hele riedel tekst. Maar en want het gaat goed. Zaterdag heb ik de financien rondgemaakt met de bank en geldzorgen zijn voorlopig ver weg. En ik voel nu hoe spannend het is geweest, ondanks, of dankzij, het vertrouwen. Bovendien heeft het wekenlang van hot naar haar rennen (pinkpop, arrow rock, training geven, studie volgen, familie, vrienden, netwerken, leuke uitjes,...,...,) ook niet echt geholpen bij het verteren. Verteren van alles wat ik mee maak, alles wat ik los maak. Bij mijzelf en om me heen.

Gisteren sprak ik Graham Stewart, founder van The Game of Now. Hij vergeleek het proces van ontwikkelen en manifesteren van dat wat je zo uit je hart doet met het op de wereld zetten van een kind. Inclusief de daarop volgende postnatale depressie. He's been there en ik snap hem wel. Soms vind ik dat ik nog niets gemanifesteerd heb omdat ik nog geen project heb gedaan. Maar weet ook dat hij gelijk heeft. Het verhaal van Heart Rocking, de baby, is er. En het is nodig die met zorg groot te brengen. En dat vraagt ook om tijd en ruimte om te verteren voor de verzorger. Nu dus. Niet straks.

mensen

2006-06-23T22:50:00.000+02:00

Ik word me er steeds meer van bewust hoe belangrijk mensen zijn. En dan heb ik het over professionals. Mensen die hun vak uitoefenen en daarmee met mij te maken krijgen. En dat het contact met die mensen voor mij soms belangrijker is dan het product wat ze verkopen. Een voorbeeld is het 4sterren hotel waar ik onlangs overnachtte. Door allerlei tegenslagen konden we pas om 3 uur 's nachts inchecken. Heel vervelend, voor de mijnheer die dienst had en ook voor ons trouwens. Bij het inchecken bleek dat 'onze' kamer niet meer vrij was. Volgens de computer had zich daar al iemand voor gemeld. Ook de sleutel was er niet. Dus kregen we de reservesleutel om zelf uit te zoeken hoe het zat, want het zou wel goed zijn (?). Op de kamer hing een briefje 'niet storen' en ik weigerde om naar binnen te stormen. Terug naar de receptie en zo opgewekt mogelijk gevraagd of die mijnheer wilde uitzoeken hoe het zat. Aldus geschiedde. De illegale kamerbewoner ging naar het bed waar hij behoorde en wij konden onze intrek nemen. Maar geen verontschuldiging, geen glimlach, niets van dat al. Eerder het tegengestelde. Voor mijn werk sliep ik de afgelopen jaren nogal eens in hotels en ik ben niet snel tevreden over mijn slaapplek. Maar dan toch veel liever een 'gewoon' hotel met mensen die niet contactgestoord zijn achter de receptie dan de schone schijn van een x-aantal sterren.
Ook deze week merkte ik het weer. Kan voor mijn lening terecht bij de ABN, maar wilde ook de Rabo gelegenheid geven mij van dienst te zijn. Vorige week woensdag per mail mijn ondernemingsplan gestuurd aan desbetreffende adviseur met het verzoek om een ontvangstbevestiging te sturen en om mij te laten weten wanneer ik een reactie kon verwachten. Sindsdien: niets. Niets gehoord of gezien. Begin deze week gebeld of het was aangekomen. Ik werd teruggebeld door de telefonist dat het inderdaad was aangekomen maar dat hij niet wist waarom ik niets had gehoord van mijnheer de adviseur. Nee, dan de ABN. Netjes te woord gestaan. Zelfs gebeld dat degene die mijn zaak behandelde op vakantie ging en dat een reactie dus 1 week later zou komen. Vanmiddag belde ze, mijn accountmanager, of hoe dat daar dan ook heet. Of ik al bij de Rabo was geweest en wist wat ik ging doen. Ja ik wist het en zij nodigde me gelijk uit om morgenochtend (op zaterdag!) de zaak rond te maken. Zo werkt dat dus, zakendoen. Zo werk ik dus, met mensen.

stekjes

2006-06-21T23:24:00.000+02:00

Ik had het kunnen weten: het wat heerlijk om met de zwarte hond op avontuur te gaan. Want met de hond wordt ik veel aansproken, verbaal en non-verbaal. Soms omdat mensen 'not amused' zijn als ze vrolijk worden begroet of over 2 meter uitgestrekt hondelijf in het gangpad moeten stappen. Maar veel vaker omdat er gesprekken ontstaan: "wat is het er voor 1? ze blijft wel rustig he? ze is wel speels he? wat een leuke/lieve/mooie hond, ik had er ook 1 maar die is dood." Opvallend eigenlijk, hoe de hond aanleiding kan zijn tot zoveel contact. Ontwapenend. Aan alle kanten.

Verder heb ik vandaag kennis gemaakt met Ron van Es van Buro voor verbeeldingskracht. Een korte, prettige en to-the-point ontmoeting. En ik kreeg tips en trics: die zou je eens moeten bellen, die club kan je meekrijgen. Super! Naarmate ik vorder merk ik meer en meer dat er zoveel voor me te doen is. En het wordt tijd voor ordening. De afgelopen maanden heb ik organisch gewerkt: datgene op gepakt, gegeven of gekregen wat er op dat moment nodig was. Me hier bewust van geweest en naar gehandeld. Maar het voelt niet goed om dat te doen met mijn potentiele contacten. De favorietenmappen puilen uit, zowel van de blogs als sites. Het wordt te veel en mijn hoofd te vol als ik dat er zomaar op aan laat komen. Ordening dus en een plannetje. Een zaai-en plantplan, met mijn eigen site als kweekkas en de teksten als stekjes. Of als de aarde, de voedingsbodem? Hmmm ... mijn metaforen worden voor mijzelf te ingewikkeld, maakt niet uit, ik weet in ieder geval wat me te doen staat de komende dagen/weken. En zo blijft het organisch ; ).

uit-je

2006-06-19T22:22:00.000+02:00

Mijn moeder is morgen jarig. Ze wordt 66 op 20-06-2006. En ik ga op de koffie. Dat doe ik graag. Bovendien zijn de zwarte hond en mijn vader verliefd op elkaar, dus die doe ik ook een groot plezier als ze elkaar in de armen kunnen sluiten. Normaal een prettig ritje in de auto van ruim een uur richting oosten. En vooral voorbij Arnhem, langs de oude IJssel, geniet ik. Maar. Maar de auto is stuk. De uit-laat is er onder-uit gevallen... Helaas had de garage vandaag net niet genoeg tijd en wordt het morgen eind van de middag. En nu merk ik de keerzijde van 'buiten' wonen en hoe ik verslaafd ben geraakt aan mijn auto. Want ik ga met het openbaar vervoer en merk verzet. Het betekent een uur naar de bushalte lopen gevolgd door 2 uur diverse vervoermiddelen en vele overstappen. Eerder vanavond wilde ik afbellen, te veel gedoe, 6 uur reizen voor 3 uur visite. Stress ook vooral om de overstappen, het overal op tijd moeten zijn en de zorg voor de zwarte hond onderweg. Maar met het uitpluizen van alle dienstregelingen komt ook een beetje pret, wordt het een uitje. De wandeling naar de bushalte is de ochtenduit-laat, dus we ontbijten gezellig in de trein. Broodjes, brokjes en koffie mee. En ook mijn fiets heb ik vandaag weer onder het stof vandaan gehaald en dat beviel! Langs een weg waar ik normaal met 80 overheen stuif zag ik vandaag lang en van dichtbij heel veel ganzen, inclusief donzige jonkskies. Goed voor mij, slow-life. Heel goed.

menselijk

2006-06-17T22:31:00.000+02:00

Gisteren schreef ik over mijn verlangen om mijn eigen kleur en klank te geven aan het werk voor de groep. En vandaag merkte ik hoe moeilijk en makkelijk dat kan zijn. Voor mij makkelijk en natuurlijk wanneer de werkvorm dynamisch is, wanneer ik grapjes kan maken en kracht in zet. Lastiger is het wanneer de oefening om een zachtere benadering vraagt en humor niet op zijn plaats is. Maar de grootste les van vandaag: ik ben menselijk. Niet perfect, kan en doe niet alles zoals ik het zou willen en mijn stemming, sfeer en energie zijn veranderlijk. Zeker wanneer ik mijzelf mee neem in mijn werk, heb ik daar rekening mee te houden. Interessant om uit te vogelen hoe dat dan gaat. Hoe ik daar mee om ga. Of ik daar mee kan spelen. Niet alleen bij deze training, maar in alles. Dank aan Linda en Erik voor de kans dit te onderzoeken en te leren. En Roel natuurlijk voor de trouwe support en samenwerking.

helder

2006-06-16T21:40:00.000+02:00

Een paar jaar geleden volgde ik de Vrij van Alcohol training bij de Helderheid. Ik vond dat ik teveel dronk en daar afhankelijk van was geworden, vooral omdat het mij niet lukte om dit in mijn eentje te veranderen. Dapper aan de slag dus, in een groep (iek!). En het pakte nog beter uit dan ik in mijn stoutste dromen had verwacht. Zo'n inzicht verworven in mijzelf. En ik zie het nu als HET startpunt van mijn onstuitbare ontwikkelingen: vergroten van zelfkennis, inzicht en bewustwording. Ontdekken van mijn echte verlangen, kracht, angst en pijn. En bovenal: verantwoordelijkheid nemen voor mijzelf, voor alles in mijzelf. Mega-waardevol dus. Na mijn eigen training heb ik een paar weekends geassisteerd of de Helderheid op andere manieren bijgestaan. En nu, dit weekend, sta ik voor het eerst voor de groep om zelf oefeningen en processen te geven. En dat is spannend, heel spannend. De verantwoordelijkheid, de zichtbaarheid van mijzelf, de nieuwigheid van mijn rol. Ik zit er nu middenin, 1 dag gehad en 1 dag te gaan. Op de oppervlakte tevreden, maar ik mis de innige voldoening (= het helemaal stromen van mijn energie) die ik eerder ervaarde bij een try-out. En ik realiseer me nu ook hoe dat komt, waar hem dat in zit. Ik probeer de andere trainers te kopieren. Gebruik hun woorden, uitgeschreven teksten. Maar hun ritme en klank is de mijne niet. Natuurlijk ben ik aan het leren en het leren begint ergens, dan is dit in goede start. Maar toch wil ik proberen om binnen de ruimte die er is meer van mijn eigen stijl en kleur in te brengen. Wil ik mijzelf helemaal meenemen. Mijzelf zijn. Helder. Nu alleen nog maar doen ; ).

ja graag

2006-06-16T00:42:00.000+02:00

Vanmorgen was ik voor een kredietgesprek bij de ABNAMRO en guess what? Ze zeggen Ja graag, mevrouw Moes, wilt u alstublieft klant bij ons worden? Dan lenen wij u het starterskrediet dat u wenst. Het gekke is: ik vond het eigenlijk heel normaal. Ik liep de bank uit en dacht: ok, dat is dan geregeld, op naar de volgende stap. Maar, nu, in de loop van de dag begin ik er blij om te worden. Niet omdat ik onder minder druk op zoek kan naar de beste klant, maar om de erkenning. Een zakelijke, financiele instelling leest mijn plan, is er enthousiast over en gelooft er in, ze zijn zelfs bereid risico te nemen. Poeh, dat is een opsteker voor Pee. En misschien nog wel het allerleukste: de zakelijk adviseur had over mijn ondernemingsplan gezegd: "kijk, dit is nou een plan waarvan je ziet dat het helemaal vanuit haarzelf geschreven is, zij is de onderneming". En dat terwijl ik af en toe nog twijfelde aan de stijl: was het niet te soft, te los, te persoonlijk, te veel ik... En wat blijkt nu? Als ik helemaal vanuit mijzelf laat zien wat ik doe, wat ik wil, wat ik ben, wie ik ben, is er grote kans dat dat aankomt. WOW. Het werkt dus. Mijn stijl past, spreekt aan (of moet ik zeggen: ik pas, spreek aan ... ; )), niet alleen in de groene sector maar overal waar mensen werken die willen kijken. Die meer willen zien dan dat wat ze gewend zijn.

En waar het de laatste tijd mager was in de aanvoer van onderwerpen voor dit blog loop ik nu over ... Ik moet nog schrijven over Simone Kuiter, een plan in de steigers met miss Hoen, een heuse lead, personeel in *****hotels, en en en en en. Maar nu heb ik eerst twee drukke, spannende dagen voor de boeg waar ik hopenlijk morgen op terug kom. Nu slapen en dromen. En je ziet het Jean, je rekening wordt binnenkort betaald ; ).

EN ook nog many many tnx aan Annedien die mijn blog Heart Rocking heeft gemaakt. Mooie tijden, Dien!

terug

2006-06-14T22:58:00.000+02:00

Terug op de basis en poeh! wat ben ik moe. Dacht dat ik het er al uitgeslapen had, maar betrapte me er vandaag op dat ik meerder malen tegen de zwarte hond zei: volgens mij ben je heel moe. En aangezien zij mijn spiegel is... Het was ok, de festivals, maar met name Arrow Rock was behoorlijk pittig. In de eerste plaats omdat mijn voorbereiding niet zo strak was als ik van mijzelf gewend ben. Tot aan het laatste moment ben ik teveel bezig geweest met Heart Rocking en de routineklus werd daarmee een ondergeschoven kindje. In de tweede plaats omdat mijn crew in een soort ploegendienst werkte: Een paar mensen 1 dag, een paar mensen 2 dagen. Kan werken, maar dan moet het wel strak en overzichtelijk gepland zijn. Dus... geen ideale combinatie. En veel geleerd: blijf aandachtig en toegewijd, ook bij routineklussen. Bereid extra goed voor en ruim extra tijd in voor onervaren medewerkers. Klinkt zo logisch als ik het zo lees, maar ben er dus wel mooi ingetrapt. Voor het resultaat is het, voor zover ik kan bezien, niet merkbaar geweest. En dat maakt dat ik wel moe ben maar niet gefrustreerd of onvoldaan. Want met alle hobbels en stress hebben we het maar mooi geflikt! Jolanda, Heleen, Roelf, Dies, Rick, Arlette, Roos, Mario en Tim: thank you so much, het is als vanouds en als vannieuws tof om met jullie te werken! Overigens ook de hartelijke groeten en dank van de touries van Deep Purple, Red Hot Chili Peppers, Roger Waters, Status Quo, Def Leppard en uiteraard Racoon.

Hi

2006-06-06T22:54:00.000+02:00

Dinsdagavond 6/6/6. Ooit bedacht om mijn onderneming op deze dag officieel te openen, maar ben er toch te bijgelovig voor. Ik ben nu in between festivals. Net terug van Pinkpop. Moe, verbrand en stressy om al het werk wat nog niet klaar is voor Arrow. Was eigenlijk van plan op de festivals te updaten maar al mijn apparaten blijken nog niet zo goed met elkaar te kunnen 'praten' als ik zou willen. Fototoestel met PDA, met computer van een ander etc. Hmm, krijg toch wel heel veel zin in een laptop als ik op locatie ben. Gaat als eerste komen als de financiering lukt.

Pinkpop was overigens helemaal te gek. Gister met collega's de Hi's en de Low's doorgenomen. Ik kon drie Hi's benoemen, maar geen Low's.... Een van de hoogtepunten was vooral de kennismaking met mensen van Oxfam/Novib en het vertellen over mijn plannen daar. Wow, zo tof als anderen net zo enthousiast raken als ik! Wat dat betreft gaat het heel goed: contacten en eerste stappen naar concrete projecten!

Later meer.

2006-06-01T23:39:00.000+02:00

Heeee, nou heb ik toch een nieuw uiterlijk van dit weblog. Nou ja, ik laat hem lekker staan. Zie het als een 'on the road mode'. En eigenlijk heeft ie wel wat.

klusjes

2006-06-01T23:07:00.000+02:00

Morgen vertrek ik dus voor een dag of 10 en ik moet nog ontzettend veel doen! Al de hele week in de weer met lijstjes om niet, zoals altijd, tot over de kleine uurtjes door te gaan voor ik in mijn bed stap. Weer niet gelukt. Net de wasdroger pas aangezet en dat is nog maar het begin. Ook nog huis schoonmaken voor de logees, koffer pakken, betalingen doen die niet kunnen blijven liggen, werk wat mee moet uitzoeken... pffff. De tijd die ik vanavond had ingeruimd voor alle klusjes is opgegaan aan het prutsen met dit weblog. Ik wil graag een nieuw uiterlijk en kom er zelf niet uit. Zoeken op internet naar allerlei bestaande templates, geprobeerd te klooien in de code. Met nul resultaat zoals je ziet. Allemaal niet goed genoeg. Voor mijn gevoel moet het wit zijn. Er is een nieuwe fase. De oude kleuren passen niet meer, net als de foto. Ik wil fris en nieuw. Ik heb mailcontact met Saar. Ik ken haar via een gemeenschappelijke vriend en kwam haar weer tegen via het weblogboek van Richard Osinga. Ik vind haar blog er leuk uit zien en zij gaat me helpen als ik weer terug ben. Geduld dus Pee!

Verder vandaag in mijn hoofd bezig geweest met de vraag of ik nou wel of niet via email een groot deel van mijn netwerk op de hoogte zou brengen van mijn nieuwe site en geboren naam. Of dat leuk is en goed om te doen voordat ik antwoord geef op de Wees-h (wie, wat, wanneer, waarom EN hoe). En terwijl ik dit schrijf merk ik dat ik het wel oke vind om de naam, die tot de verbeelding spreekt, zijn werk te laten doen. Hem ook echt aan de buitenwereld te geven op deze manier.

Nog een klusje voor de lijst van vannacht.

Heart Rocking Time

2006-05-31T23:47:00.000+02:00

Alsjeblieft!
Zomaar in 1 keer: bedrijfsnaam en beeldmerk! Mooi of niet?

Daar staat 'ie dus: mijn visuele identiteit zoals Jean het noemt. Jean Klare heeft dit ontworpen en vertelt heel enthousiast hierover op zijn site. Ook vind je daar meer voorbeelden van briefpapier en visitekaartjes. Supertrots zijn we, allebei!

Wat dit Heart Rocking Time precies gaat doen? Daar mag je zelf even over door fantaseren. Jean noemt het een 'uniek culinair evenementenconcept'. Dat dekt de lading wel zo'n beetje ; ). Ook de site www.heartrockingtime.nl is in de lucht, een voorproefje, amuse, zeg maar.

De uitwijding en inwijding houd ik nog even bij me. Ik ben de komende twee weken op locatie aan het werk en zal me op de markt werpen als het tijd is. First things first. Ondertussen kun je hier lezen wie ik op Pinkpop en Arrow Rock zoal tegenkom terwijl Miranda en Frank in mijn huisje vakantie vieren. Welkom. Welkom bij Heart Rocking Time.

wembley

2006-05-30T13:59:00.000+02:00

Dit is aflevering 78 van Wembley van Richard Osinga

Dit is fragment nummer 78 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

'En Hassan, is die ontslagen?'
Cantona schudt het hoofd.
'Nee, Hassan heeft een contract.'
'Een contract?'
'Hij heeft hier eerst via een uitzendbureau gewerkt. We pekelden samen. Hij is sterk, veel kracht in zijn armen, een goeie pekelaar. Greuter wilde hem graag houden, maar via een uitzendbureau is het duur. Dus heeft hij hem een contract aangeboden.'
'En als je een contract heb kan je niet meer ontslagen worden?'
'Lastig. Bovendien heeft Greuter hem nodig. Als Hassan zich ziekmeldt is Greuter nog verder van huis. Het enige wat hij kan doen is boos worden.'
'Heb jij een contract?'
Cantona schudt zijn hoofd.
'Waarom niet?'
'Je leert het al.'
'Wat?'
'Waarom vragen.'

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

vaag

2006-05-29T21:43:00.000+02:00

Ik zit klaar voor een nieuwe post en vraag me ineens af waarom ik eigenlijk ben gaan aftellen naar de 'onthulling' van mijn onderneming. Het wel willen en het eigenlijk ergens weten dat het lastig zou worden met de site... En terwijl ik dit schrijf weet ik het weer: geldnood en zo snel mogelijk klanten zoeken. O ja, dat was het. Terwijl ik me ook nog niet helemaal 'klaar' voel.

Het weekend onderduiken heeft me goed gedaan. De drie extended editions van Lord of the Rings weer gezien. En weer kunnen voelen waar het (het leven zelf en de onderneming) over gaat: vriendschap, trouw, angst, het goede en het kwade, leiderschap, strijd, keuzes maken waarbij je niet weet hoe het afloopt, overwinning en dan de volgende hindernis, dat soort dingen ; ).
Ik weet nu nog niet hoe het verder gaat in de tijdsplanning. Ik laat het ontstaan, er zijn nu ook andere zaken die de komende weken aandacht vragen. Zoals Pinkpop en het Arrow Rock Festival waar ik aan het werk ben. Dan ligt het hier even stil. Misschien til ik het daar helemaal overheen en wordt het dus ineens half juni, misschien ontstaat het toch deze week. Vaag? dan maar vaag. Kennelijk is de tijd nodig. En wat ook zeker uitmaakt: er is een lichtpuntje in het financieringsverhaal. Kan ik nog helemaal niets over zeggen, maar ik werd vorige week gebeld waarbij het gesprek geopend werd met: je moet niet te vroeg juichen, maar....

Is dit eigenlijk slim en handig en strategisch om deze vage gang van zaken op mijn weblog in de openbaarheid te gooien? Sommigen vinden vast van niet. Komt wellicht niet al te 'snel' en 'doortastend' over. Ik vind van wel: zo hoop ik te kunnen blijven werken. Steeds opnieuw keuzes maken omdat die mogelijkheid er is. In plaats van blind doorstormen omdat iets nou eenmaal zo besloten is of omdat je het zo gewend bent.

on hold

2006-05-26T13:37:00.000+02:00

Ik sta 'on hold'. Soms (vaak ; )) ziet de realiteit er niet uit zoals je het had verwacht. Eerlijk gezegd voelde ik het al aankomen: dat het niet zou gaan lukken om de website online te hebben vandaag. Maar het is de SIDN die roet in het eten gooit. Dat is een onverwachte hoek en het is niet anders. Op de een of andere manier lukt het niet om mijn domeinnaam daadwerkelijk online te krijgen. Technische details worden mij bespaard. En jullie dus ook. Zolang de naam niet veilig is gesteld gaat die ook hier niet naar buiten. Jammer, jammer, jammer. En een tegenvaller voor mij. Met de teleurstelling voel ik ook de spanning in mijzelf die de laatste weken groter en groter werd. Spanning, onzekerheid, ongeduld. Met een plof nu terug op de aarde. Ik neem de blessuretijd aan. En gebruik hem ook zo: ga te rade bij mijzelf wat ik nu nodig heb en dit weekend voor mijzelf zorgen. Die dingen doen (of niet doen!) waardoor de energie weer kan gaan stromen, de blijheid weer kan komen en wellicht mijn zicht op het doel weer helder wordt. I keep you posted!

bijzonder

2006-05-23T21:42:00.000+02:00

Eigenlijk wel bijzonder. De financiering lukt niet. Heb subsidiemogelijkheden onderzocht maar ook hier val ik niet in de doelgroepen: ik hoef geen kantoorruimte, geen dure spullen, ben gezonde, blanke, kinderloze, Nederlandse vrouw tussen de 30 en de 40, woon niet in een achterstandswijk, mijn eenmanszaak is tot nu toe succesvol en ben nog niet failliet. Heb volgens sommigen een fantastisch plan, moet lukken. Maar kennelijk toch zonder geld van anderen. En vanavond vliegt dat me aan. Is het even heel erg donker. En eigenlijk wel bijzonder. Bijzonder dat ik ondanks dat, vertrouwen heb en houd. Weet dat het goed komt. Linksom, rechtsom, of misschien wel bovenlangs. En ook: nog beslister op zoek naar opdrachtgevers. Vanaf maandag.

luck

2006-05-21T23:28:00.000+02:00

Tja, waar ik dan als ondernemer weer niet bij stilsta is dat het volgende week hemelvaart is en dat Nederland donderdag en vrijdag dicht is.... Om vrijdag de website af te hebben wordt dan ook een race tegen de klok. Maar ook als de website er nog niet is, zal ik hier een en ander onthullen.

De vindtocht naar geld is nog bezig, af en toe moedeloos. In een anonymous comment hier op mijn blog schreef iemand dat banken er niet zijn voor risicokapitaal. Tja, daar kom ik zo langzamerhand ook achter, zeker de (kleine) ideologische instellingen (Triodos, Stichting Doen, SNS) schijnen het zich niet te kunnen permiteren risico te kunnen nemen. En mijn leerweg is traag, want ik wil er kennelijk zelf achterkomen in plaats van klakkeloos aannemen van anderen. Nieuwe snode plannen smeden dus en op zoek naar business angels. Maar ook dat is niet zo heel eenvoudig. Voor veel investors is het bedrag wat ik wil te laag, zit mijn bedrijf in de verkeerde provincie of ongewenste sector. Ik heb nog twee jokers achter de hand. Morgen ga ik ze inzetten, wish me luck, want de pot pindakaas is bijna leeg ; ).

Speciaal voor alle medebloggers op zoek naar plaatjes, compuknutselaars of brieven-knip-en-plakkers: neem hier eens een kijkje. Nooit meer de oude leesmap verknippen om je anonieme liefdesbrief te maken.

En een hartelijk welkom aan alle bezoekers via Annediens nieuwsbrief : ).

mooi

2006-05-18T23:17:00.000+02:00

In mijn enorme lijst favorieten heb ik een paar maanden geleden mappen gemaakt. Want sinds ik dag in dag uit achter de computer zit en over het www surf kom ik heel veel tegen wat me op de een of andere manier raakt maar waar ik me niet gelijk in wil verdiepen. Zo zijn er mappen fun, honden, biologisch, vormgeving, inspiratie en ideeen, nog lezen, etc. Een beetje doelloos bladerend kwam ik weer op de site van de jongens van balloonhat. En eenmaal daar blijf ik kijken. Prachtige creaties, schitterende foto's, echte mensen. Voor en met de lach. Ontroerend. Hartverwarmend. Zo mooi.
Ik zeg niks meer, ga maar kijken.

open deur

2006-05-17T22:16:00.000+02:00

Gisteren meldde ik dat het aftellen is begonnen en vandaag knaagt het. Of knagen, het is meer onzekerheid of ik goed bezig ben. Ik switch van A naar B. A is de behoefte om naar buiten te treden, de winkeldeuren open te zetten, B zijn mijn strategische overwegingen. En alle gedachten die daar bij horen. Wat is nou de beste manier om het te doen? Goed voor mij en slim voor de markt? Gelukkig was Annedien per mail bereikbaar. Onze mailwisseling geeft geen klink en klaar antwoord maar brengt me wel weer terug tot de kern. Terug naar het beeld dat ik voor ogen heb en daarmee de strijdkracht, het herontdekken van mijn manier. En ik voel het ongeduld. Alsof je op de kleuterschool een moederdagknutsel hebt gemaakt en niet kan wachten om het te geven. Maar er is meer, en meer nodig, dan kadootjes geven. Geld bijvoorbeeld. Ben bezig met een andere bank en het finetunen van mijn ondernemingsplan. Dus het aftellen blijft. Over 9 dagen onthullingen en deuren open. Alleen het major offensief... dat hangt denk ik nog wel even in de lucht.

6915 service

2006-05-17T14:04:00.000+02:00

Ik heb een sitemeter. Daarmee kan ik zien hoeveel bezoekers ik heb, waar ze vandaan komen en hoe ze op mijn pagina terecht zijn gekomen. En opvallend veel bezoekers komen hier via Google zoekende op hp6915. Ik heb nl een keer een stukje geschreven over deze PDA van HP. Ik gebruik geen spaties hierbij en via google kom je dan ook niet bij HP terecht maar bij mij en slechts 3 andere sites. Daarom een speciale service voor deze zoekers: je moet HIER zijn. Voor zover ik weet is het ding trouwens nog steeds niet verkrijgbaar en ik ben dan ook overgegaan tot de aankoop van de qtek 9100 die mij heel erg goed bevalt! Ik zal HP en Qtek even attenderen op deze post, kan HP zijn zoekwoorden aanpassen en Qtek mij bedanken voor de reclame ; ).

aftellen

2006-05-16T14:44:00.000+02:00

Ja mensen, eindelijk is het dan zover. De tijd voor aftellen is begonnen. Zoals het er nu naar uit ziet zal De Onderneming eind mei open gaan. Open gaan betekent: starten, naar buiten treden, me bekend maken. En nog concreter: opdrachten binnenslepen. We leggen nu de laatste hand aan de huisstijl, het gaat vanmiddag naar de drukker, volgende week maken we de website in orde en als alles gaat volgens planning kunnen op 26 mei de geboortekaartjes de deur uit. Dus dan is het vandaag 10. En dan ga ik onthullen, wellicht met de komende dagen af en toe een oplichtend tipje van de sluier. Hou het in de gaten!

magie

2006-05-16T13:42:00.000+02:00

Vorige week vrijdag was ik bij de WhyOntbijtGedachte van de Why Company. Om half 6 (!) de wekker voor koffie met onbekenden in de zomerzon op een terras aan het Gooimeer. Dat was een hele ervaring op zich. Spreker van deze ontmoeting was George Parker. Ik had hem al eerder aan het werk gezien op een bijeenkomst van mijn opleiding psychosynthese en werd weer geraakt. In zijn bevlogen en rijk geillustreerde verhaal brengt hij zijn visie op de elementen en magische figuren als de nar, tovenaar en oude wijze. Hij nodigt uit bij jezelf te rade te gaan hoe je dat doet in jouw leven, het inzetten van die figuren. En wat vertelt hij veel, wat een woorden heeft die man. En wat heerlijk om de zucht van verwondering in de zaal te horen bij zijn magische voorbeelden. Maar wat vooral blijft hangen is het gevoel dat ik met George op de een of andere manier wil samenwerken bij mijn projecten. We moeten maar eens op zoek gaan naar de verbanden, vormen en woorden die daar bij horen. Ben benieuwd.

Wat mij ook nog bezighoudt na deze ochtend is een ontevreden gevoel. Een gemis aan contact met de overige bezoekers. Ik had daar meer van verwacht. Zou daar zelf meer van willen bieden op bijeenkomsten. Maar waar lag dat aan: had ik zelf geen zin? werd ik niet uigenodigd? ontbrak de vorm? was dat niet voldoende het doel? kwamen anderen daar niet voor? was mijn verwachting te groot? hield ik me afzijdig? Goed om mee te maken dus. Merken en zien dat het niet vanzelf gaat. Dat netwerken, dat contact. En een hele goede bodem voor inspiratie, juist omdat ik wat gemist heb. De magie met de aanwezigen, met een ander.

risico

2006-05-11T12:06:00.000+02:00

Zoals ik in een vorige post schreef heb ik een startkrediet gevraagd bij de Triodos bank. Ze zijn zeer enthousiast over het plan! Maar.... kunnen geen krediet verstrekken omdat ik geen eigen vermogen heb dat dit risico kan dragen. Ik heb nooit gespaard, een huis met vette onderwaarde (ja, dat kan ; ) ) en een auto die voor mij goud waard is maar op de markt geen cent. Hoe moet dat dan? Hoe moet ik een formidabel plan verwerkelijken waar iedereen die ik er over vertel enthousiast over is? De enthousiaste reacties zijn fijn en welkom en voelen als juichende supporters langs de rand van het water. Ik word en voel me aangemoedigd. Maar ik wil graag samen varen en reizen over die rivier. Sterker nog, het is nodig voor de tot stand koming van De Onderneming. Ik kan dat niet alleen. En kom er steeds meer achter dat dit gaat om mijn bereidheid hier expliciet om te vragen en de bereidheid van anderen om zich er mee te verbinden. En medeplichtige worden dat doe je niet zo maar, dat betekent iets. Het betekent een zeker risico nemen, want we weten maar niet wat er gaat gebeuren. Ik leer te vragen, ik leer te luisteren en aan te nemen. En zie, voel en ervaar het als een krachtig geschenk wanneer iemand uit de supportersschare mijn bootje instapt en zegt: ja, ik vaar met je mee.

Een tweede brief is onderweg naar de Triodos. Hoe blij ik ben met hun support maar vooral ook met vragen over risico. Hoe kunnen wij de toekomst gestalte geven als we geen risico nemen? Niet zakelijk genoeg wellicht, maar helemaal de pee-way.

doen

2006-05-11T00:31:00.000+02:00

Vanavond was ik bij de Lowlands University on Tour in Tivoli waar ik Ruud Lubbers en Wubbo Ockels hoorde spreken over hun kijk op de toekomst. Goeie verhalen: de krasse knarren die de jongeren opzwepen aandacht te hebben voor duurzaamheid, voor innovatie en energie. Vooral Ockels maakte indruk met zijn: je moet het eisen, als iedereen het eist zal het gebeuren, je moet geloven en vertrouwen en iets weten.
Maar vooral met de opening van zijn (overigens verder vooral prima-te-verteren wetenschappelijke verhaal) verhaal kwam hij bij mij binnen: De beelden van de aarde vanuit de ruimte met de wetenschap dat hij dat echt zo had gezien, dat de aarde zo klein is, je ziet Australie onder je en drie kwartier later Nederland. En het besef en het zien dat er echt maar 1 planeet aarde is.

En waarom komt zijn verhaal nou binnen? Raak ik gemotiveerd door zijn presentatie? Ik denk om wat ik ook al eerder over Danko Jones zei: daar staat iemand die is wat hij doet en doet wat hij is. En dat werkt. Bij mij.

startgeld

2006-05-04T21:28:00.000+02:00

Ik heb er hier zo links en rechts wel eens wat over genoemd: voor mijn startkapitaal zou ik zoeken naar velen die een klein bedrag investeerden. Als belangrijkste reden had ik altijd in gedachten dat die velen mijn onderneming zouden helpen 'dragen'. 'Zou' zeg ik, want het roer is om. De afgelopen weken ben ik hier veel mee in de weer geweest: wel stichting/geen stichting, welke notaris gaat dit regelen, wie moet en wil er in het bestuur en hoe organiseer ik dat 'intern'. Ook in en met mijzelf bezig geweest met de vraag: hoe is het om geld te vragen aan bekenden en mensen om mij heen? Welke invloed heeft dat op de relatie? Heel goed om mee bezig te zijn want ik kwam een hoop aan de weet ; ). Maar het zat ergens niet lekker... het jeukte, die stichting. Tijfel om een geheel nieuw apparaat in het leven te roepen naast mijn eigen bedrijf en het 'algemene goede doel' dat de aandacht van mijn eigen toko afsnoept.
En zondagavond, na een paar slimme vragen van vriendin Marjolein, en het lezen van het weblog van Martijn Aslander viel eindelijk het kwartje: ik heb niet het geld nodig als verbindende factor. De verbinding gaat over waarden, contact, energie.

En dankzij mijn snelle schakelen en de superhulp van mijn broer Albert ligt er nu een ondernemingsplan en kredietverzoek bij de Triodos bank. Volgende week hoor ik meer. Ik hoop dat ze mee gaan met me. Kunnen we de zeilen gaan hijsen ; ).

En vanmorgen herinnerde ik mij een verhaal hierover:

Nasroedin besloot een bloementuin aan te leggen. Hij bewerkte de grond en zaaide de zaden van de prachtigste bloemen. Maar toen ze opkwamen stond de tuin niet alleen vol met de bloemen die hij gezaaid had, de tuin was ook overwoekerd door paardenbloemen. Hij vroeg advies aan hoveniers in de wijde omtrek en probeerde iedere methode uit om ze kwijt te raken. Maar alles was tevergeefs. Tenslotte liep hij helemaal naar de hoofdstad om de koninklijke hovenier in het paleis om hulp te vragen. Deze wijze oude man had al ontelbare hoveniers van advies gediend en opperde verschillende remedies om de paardenbloemen te verdrijven. Maar Nasroedin had ze allemaal al geprobeerd zonder succes. En zo zaten ze uiteindelijk zwijgend naast elkaar. Totdat de koninklijke tuinman opkeek en zei: 'Nou, dan stel ik voor dat je leert om van paardenbloemen te houden.'

dus : )

methode pee

2006-04-27T23:26:00.000+02:00

Poeh... dat was lang geleden he? In mijn vorige stukje stond het al: stilte voor de storm, donker voor de dageraad. Want ik kan niet zo heel veel meer melden zolang ik vind dat ik geheimzinnig moet zijn. En dat vind ik nog steeds. Maar het gaat goed, al is het in het geheel niet gemakkelijk. Vandaag was de voor mijn medeondernemers bekende deadline voor de BTW aangifte. En ik ben aan het ploegen door stapels achterstallige administratie. Nee, ook 2005 is nog laaaaang niet verwerkt. En ik ben ook nog niet over het punt heen dat het einde in zicht is en de boel de deur uit kan. Dus weer op een ff-snelle-pee methode de btw gedaan, geeft weer respijt voor de grote stapel. Maar dat die weg moet is duidelijk. Het zit in de weg. Het is tijd voor schoon schip. En met dat schone schip vaar ik dan vrolijk een nieuwe zee op.
Binnenkort (en ik hoop heel binnenkort) kunnen jullie onthullingen verwachten. De naam bijvoorbeeld en 'heet' nieuws over de stichting. Als je al maanden zit te wachten op antwoord op de vraag: wat ga je nou precies doe-hoen? ga ik je waarschijnlijk teleurstellen. Precies en doen blijken wat lastig. Wel kan ik heel goed uit de voeten met: welke richting, waar liggen de mogelijkheden en zijn. Waarschijnlijk kan ik achteraf wel laten zien wat er gebeurd is ; ).

Voor hen die de afgelopen periode tevergeefs op zoek waren naar een nieuw bericht en weer die bloem bovenin zagen staan kan ik aanraden om een RSS lezer te downloaden en mij toe te voegen. Op het weblog van Sanne Roemen (hi Sanne!) staan alle ins en outs hierover duidelijk beschreven! En heb je de smaak van het bloglezen te pakken gekregen? Neem dan ook eens een kijkje op mooiemensen.blogspot.com.

bloem

2006-04-16T12:13:00.000+02:00

Weinig stukjes op mijn weblog.
Ook in de natuur is het het stilst en donkerst vlak voordat de zon opkomt.

Wel een verhaal:

Toen de koningin van Sheba bezoek kreeg van de beroemde koning Salomo, die zij dolgraag in wijsheid wilde overtreffen, gaf ze hem een raadsel op. Ze bracht hem naar een vertrek in haar paleis waar buitengewone kunstenaars een wonderbaarlijke kunstweide met kunstbloemen hadden aangelegd. De zee van kleurige bloemen golfde zachtjes in een briesje van eeveneens kunstmatige oorsprong. Kleuren, geuren en wind waren niet van echt te onderscheiden. De koningin sprak: 'Een van al deze bloemen is echt, koning Salomo. Kunt u mij die aanwijzen?' Salomo keek aandachtig om zich heen. Hij deed een beroep op al zijn zintuigen en concentreerde zich tot het uiterste, maar kon de echte bloem er niet uithalen. Hij begon hevig te transpireren en zei tegen de koningin van Sheba: 'Het is hier erg warm. Zou u uw dienaar kunnen vragen een raam open te zetten?' De koningin gaf opdracht een raam open te zetten. 'Dat is de echte bloem', zei koning Salomo even later. Hij wees. Hij kon zich niet vergissen. Een bij, die door het raam naar binnen was gevlogen, was op de enige echte bloem neergestreken.
Hoewel het altijd moeilijk is een echte Salomo te zijn, zo luidt de toelichting bij dit verhaal, is het nog veel moeilijker om een bij te zijn. En het moeilijkst van alles is het om de echt bloem te zijn.

notaris gezocht

2006-04-11T00:29:00.000+02:00

Ik loop achter op schema, voor zover ik een schema heb tenminste. Het schema bestaat alleen uit een aantal peildata waarop ik iets wil starten of afronden. Een van die data was 1 april waarop ik wilde aanvangen met het vergaren van startkapitaal. Maar dat is minder eenvoudig dan ik dacht. Ik heb dus startgeld nodig. Geld wat gebruikt wordt voor de ontwerper, website, en andere uitingen. Daarnaast om zelf de eerste maanden door te komen zonder gelijk failliet te gaan als ik niet de grote klapper in 1 keer binnen haal. In plaats van naar een bank of investeerder te gaan wil ik een groot aantal mensen/bedrijven/instellingen/fondsen een klein bedrag vragen (te leen of te geef, wat ze willen) zodat zij mede de onderneming gaan 'dragen'.
So far, so good. Leuk idee en in de peiling zeer divers ontvangen. Varierend van gesprekspartners die zich 'afsluiten' tot mensen die bij wijze van spreken hun portomonee trekken en van alles daar tussen in.
Mijn kersverse financiele man riep gelijk 'stichting' toen hij van mijn idee hoorde. En ik werd enthousiast. Een stichting met een algemeen doel (het helpen opstarten van kleine ondernemingen met een commerciele EN duurzame doelstelling) waar ik in eerste instantie zelf van zou lenen en later, als ik bakken geld verdien, ook de winst ten behoeve van dat doel in kan schenken om weer anderen mee aan te duwen. Dus ik ging vandaag naar de notaris om informatie in te winnen. Maarrrrr daar werden ze helemaal niet blij van dit anders-dan-anders concept. Na een 'ik ga even informatie inwinnen bij de ondernemingsspecialisten' hoorde ik op de gang verbazing en verontwaardiging "wat een rare constructie...", "nou ja zeg...nee hoor". Helaas kwam de ondernemingsspecialist niet bij mij aan tafel om mijn verhaal te horen en mij rechtstreeks van advies dienen. Het notariskantoor blijkt bereid te zijn om een onderzoek in te stellen a 160 euro per uur om uit te zoeken of dit wel door de beugel kan. Ik heb gezegd dat ik dat onderzoek eerst zelf zal gaan doen.
Dus dat betekent: terug naar de financiele man en een notaris zoeken die wel beleefd is en open staat voor frisse oplossingen. Iemand een tip?

mandela

2006-04-07T14:14:00.000+02:00

In een commentaar op mijn vorige post wees een vriendin me op een stuk uit de inaugurele rede van Nelson Mandela, een tekst die ik al een tijdje ken en mij inderdaad regelmatig een hart onder de riem steekt:

"Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness, that most frightens us. We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small doesn't serve the world. There's nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We are born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us, it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others."

Ik wist dat de tekst niet van hemzelf was, dus ging even struinen op internet. De schrijfster is Marianne Williamson. Maar waar ik ook achter kwam is dat er geruchten gaan dat deze tekst helemaal niet door Mandela is uitgesproken of geciteerd. Niet bij zijn rede in 1994 en niet ergens anders of op een ander moment. Op de een of andere manier zouden deze woorden in een gerucht op internet aan hem zijn toegeschreven...
En het leuke is nu dat de vraag opkomt: maakt dat uit? Hoeveel invloed heeft de (vermeende) boodschapper op het ontvangen en de ontvanger van de boodschap? Wordt het minder waar of belangrijk nu ik weet dat het niet van de verpersoonlijking van vrijheid en kracht zelf komt? Interessant...

grootheids(waan)zin

2006-04-06T21:28:00.000+02:00

Ik heb vandaag 'last' van grootheidszin, hoewel een groot deel in me het waanzin noemt ; ). Begon gistermorgen in de auto op weg naar het Eko-congres georganiseerd door o.a. Biologica. De avond daarvoor was ik bij het concert van Ane Brun in Tivoli (waarover ik alleen maar zeg: HELDIN) en de sfeer en klanken van de liedjes speelden nog in mijn hoofd. In de auto dus op weg. Mooi voorjaarslicht, zonnebril op mijn goedgemutste hoofd, prettig gespannen voor de komende dag en behoorlijk tevreden over mijn bedrijfsnaam (drie woorden, vier lettergrepen.. die ja). En daar begon het dromen... De bedrijfsnaam als merknaam, meer doen dan het neerzetten van een constructie alleen, het vormgeven van een lifestyle en daarmee wereldwijd 'tippen' als het even kan... En de droom ging niet weg. In de loop van de dag, op het congres, veel gehoord, gezien en gesproken over bio, eko, mvo, marketing, verpakking, sociaal ondernemen, en gemerkt hoe nieuw (in deze wereld in ieder geval) en logisch mijn plannen zijn. En mijn grootheidszin werd gevoed. Vage ideeen (ik noem het even zo maar heb het in feite over 'guts' en 'gevoel') en concrete plannen komen samen. Gisteravond helemaal moe-genetwerkt terug naar huis. In bad, filmpje en heerlijk geslapen. En vandaag gaat de droom door, valt nog meer op zijn plaats en zie ik veel, heel veel voor me. En hoor ik in mijzelf:" yeah, right pee....denk je nou echt dat dat zou kunnen/werken/jij dat kan/de wereld daar op wacht"? Maar ook is er een stiekeme en vastberadene die blijft zeggen: "ja, waarom niet"?
Ik blijf nog even in mijn zin. Ga komend opleidingsweekend vast wel merken hoe ik dit verder 'wil' doen.

lead

2006-04-03T23:47:00.000+02:00

Ja jongens en meisjes, het wordt steeds lastiger om hier flitsende stukjes te schrijven want de onderneming wordt met de dag concreter. En ik wil nog steeds niks weggeven... Vraag me af en toe af of het te flauw is, maar wacht nu liever nog een paar weken dan achteraf te bedenken 'had ik maar niet'. Wel te melden: deze week naar de notaris, kamer van koophandel, domeinnamen registreren, belangrijk congres waar ik geld en opdrachtgevers hoop te 'vangen' en (en dat is heel heet nieuws...) een eerste offerte nieuwe stijl de deur uit. Nieuwe stijl omdat ik voor een klusje benaderd ben vanwege mijn freelance werk maar die ik hoop uit te voeren volgens de waarden en stijl van de onderneming. Een 'lead' heet dat in hipcreanederland. Met die taal ga ik me ook maar eens bezighouden, weten ze daar ook wat ik bedoel ; ). Eind van de week moet duidelijk zijn of we (de aspirant klant en ik) samen verder gaan. Spannend! En o ja, waar ik wel iets over kan zeggen is dat ik de coordinatie doe voor het diner-concert in de Leeuwenberghkerk op de culturele zondag Jazz Enz op 23 april. Leuk voor erbij en tussendoor. Diner is helaas uitverkocht maar op de rest van de dag nog genoeg leuk getoeter te zien en te horen.

meezijn

2006-03-30T16:02:00.000+02:00

Na het voelen dat ik ook moe ben heb ik weer een behoorlijke energyboost! Gister telefonisch kennis gemaakt met Annedien Hoen. Na een paar weken berichten versturen via OpenBC, inspreken voicemail en dat soort heen-en-weer-gedoe hebben we een afspraak staan. Buiten met de zwarte hond! Dat zal ons alledrie goed doen. Maar het gesprek bevatte veel meer dan het maken van de afspraak. Een vette dubbelklik kan ik u zeggen die bij mij erg veel in beweging zet. En ook: een snel groeiende inbox in outlook: nieuwe contacten (hi Sanne, tot de 12e!), scherpe vragen, frisse kritiek, uitnodigingen voor vrouwen- crea- en netwerkborrels. En het kan niet op! Want daarnaast vanmorgen met mijn kersverse financiele man Rob Takken van Amiko snode plannen zitten smeden rondom het vergaren van mijn startkapitaal. Waarover heel binnenkort veel meer! Back on track. En zo wordt mij weer duidelijk hoe afhankelijkheid en onafhankelijkheid samenwerken. Zelfstandig ondernemer, afhankelijk van de mensen die op mijn pad komen. Gezocht, ontmoet of tegengekomen. Dat is hetzelfde. Mensen die meeleven, meedoen, meedenken, meehelpen, meezijn. Het barst er van op deze wereld. En dat is tof. En dan ben ik niet meer moe.

naam 371

2006-03-30T12:34:00.000+02:00

Naam 371 heet dit. Niet omdat ik er al zo vaak over heb geschreven, maar wel zoveel mee bezig ben geweest. Vorige week meldde ik dat ik dacht een naam te hebben. Deze naam staat nog steeds maar ik merk dat ik hem niet wil 'vrijgeven' aan de buitenwereld. Zeg hem af en toe voor mijzelf, schrijf hem eens op om te kijken hoe en of het gaat leven. Gisteren bladerde ik weer eens door De ontembare vrouw van Clarissa Pinkola Estes en stuitte (niet toevallig ; )) op het volgende stukje:

Het benoemen van een kracht, schepsel, persoon of zaak heeft verscheidene connotaties. In culturen waar namen zorgvuldig worden gekozen om hun magische betekenis of omdat ze iets goeds voorspellen, is het kennen van de ware naam van iemand het kennen van zijn levensweg en de eigenschapen van de ziel van deze persoon. En de reden waarom de ware naam vaak geheim wordt gehouden is om de drager van de naam te beschermen opdat hij of zij zich de macht van de naam langzaam eigen kan maken, om de naam zelf te beschermen opdat niemand deze denigreert of kleineert, en opdat het geestelijk overwicht van de drager zich ten volle kan ontwikkelen.

Zo zit het dus.

moe

2006-03-28T23:45:00.000+02:00

De oplettende lezer was het vast al opgevallen: wat minder vurige stukjes de laatste tijd hier. De adrenaline is gaan liggen, de energie pruttelt op een laag pitje en is ook nodig om een hardnekkig grieperig iets te smoren samen met echinacea en vitaminepillen. Er gebeurt veel. Op zakelijk gebied, maar zeker ook op persoonlijk vlak. Nieuwe mensen in mijn leven, bestaande relaties die veranderen, ontwikkelingen bij mijzelf. Door echt te gaan voor mijn ideaal komt mijn hele leven pas echt in beweging. Het eerste stof is aan het neerdalen en ik ben moe.

vaag

2006-03-28T00:16:00.000+02:00

Ik krijg nogal eens te horen van mensen dat ze deze blog niet begrijpen. Dat ze niet weten waar ik naar toe wil, wat de onderneming nou eigenlijk is, wat ik met dat nieuwe bedrijf nou ga doen en wat deze blog daar mee te maken heeft. Bij deze het simpele antwoord. Er staat wat er staat, je leest wat je leest en je begrijpt het al dan niet naar de verwachting die je zelf hebt. Het is namelijk heel simpel. In (of is het op) dit blog schrijf ik stukjes over onderwerpen of avontuurtjes die ik zie of meemaak. En omdat ik een bedrijf aan het opzetten ben speelt mijn leven zich voornamelijk hieromheen af. Bovendien wil ik nog steeds geheimzinnig doen over wat dit bedrijf nou eigenlijk gaat doen omdat het een verrassing is ; ). Dus ik zie het niet als vaag maar vooral breed. Precies zoals mijn bedrijf gaat zijn.

danko

2006-03-25T21:00:00.000+01:00

De enveloppen en postzegels die ik eerder overwoog te gaan kopen, kunnen van het boodschappenlijstje af. Ik ben sinds vandaag namelijk trotse bezitter van de Qtek 9100 aangevuld met de Tomtom Navigator 5. Genoeg huiswerk dus voorlopig om alle toestanden ook naar mijn zin aan de praat en werkbaar te krijgen. Elke dag een uurtje, om al te grote irritatie te voorkomen ; ) . Ik kocht dit leuke setje trouwens bij T-Mobile. En ik moet zeggen: een hele verademing na een uitgebreide, meermalig rondgang langs alle telefoon- en providerwinkels. Bij T-Mobile geen wannabee-whizz-kids waarbij je het idee hebt zelf meer te weten van het product dan de medewerkers voor je en die vragen niet, of met maximaal 1 woord, beantwoorden. (Ik wil graag mijn pukcode verwijderd hebben, kan dat? 'nee'... Ehhh, wat moet ik dan doen om dat toch gedaan te krijgen? 'formulier' Enne... welk formulier moet ik dan waarheen sturen? etc.etc.) Nee, bij de T-Mobile winkel in Utrecht alleen maar leuke, slimme meiden, die lijken te weten waar ze het over hebben. Vriendelijk en behulpzaam zonder glijerige verkooppraatjes. Prima prijs trouwens ook.

Genoeg reclame nu. In het vervolgverhaal 'Naam Voor Mijn Bedrijf' deel zoveel. Ik geloof weer dat ik hem heb. Drie woorden, vier lettergrepen, combinatie van woorden die niet voorkomt op internet, laat staan als domeinnaam. Multimegainterpretabel en fonetisch ook nog eens heel anders dan geschreven. Ik vind hem tof, maar wel een beetje raar. En of het slim is...? Telkens weer de URL te moeten spellen? Of dat de betekenis zo verschillend opgevat kan worden. Beetje raar dus maar ook spannend en eigenlijk ook wat ik wil. Bewust worden dat hetgeen jij ergens in ziet of hoort jouw eigen beeld is. Daar voldoet 'ie wel aan. Wat dat betreft steeds meer het gevoel dat ik het gewoon moet doen. En me geen zorgen maken om die beelden van anderen, want die zijn er hoe-dan-ook. Of er lekker in staat zoals Danko Jones (overigens inspirator tot de nieuwste naam) gister bij het concert in Tivoli: 'this heart gets stronger, this skin gets thicker, this mouth gets louder'.

leesvoer 1

2006-03-24T11:43:00.000+01:00

Volgens The free dictionary is 1 van de betekenissen van bijbel A book or collection of writings constituting the sacred text of a religion. Nu wil ik niet zeggen dat mijn onderneming een religie is, maar een overtuiging is het wel. Ik was toch wel benieuwd welke betekenis daar aan 'bijbel' werd gegeven, want er zijn een paar boeken die ik de laatste weken altijd onder handbereik heb en in gedachten mijn bijbels noem. 'Even een stukje opzoeken, wat zegt James er over'. 'Heee, dit lijkt wel op wat Joseph toen en toen meemaakte...' En in mijn bijbels vind ik dan weer een inzicht, standpunt, voorbeeld, herkenning of bevestiging. Al weken met stip op nr.1 The Soul's Code van James Hillman. Vooral bij het opnieuw lezen vallen de kwartjes. Geweldig om het beeld van hoe het zit in het (lees: mijn) leven en hoe dat zo is gekomen van een andere (voor mij meer geloofwaardige) kant te bekijken dan ik tot nu toe gewend ben. En het leest lekker weg bovendien. In Synchroniciteit van Joseph Jaworski vind ik vooral herkenning. Herkenning over het weten dat ik iets meer te doen heb in mijn leven. In zijn autobiografische verhaal vertelt hij over de ontwikkeling van het World Leadership Forum en hoe synchroniciteit daarin een rol speelt. Om ook nog een beetje structuur te geven aan de opzet van de onderneming en te helpen bij het daadwerkelijk realiseren is daar good old Assagioli. Zijn Over de wil heeft vooral de eerste weken als handboek dienst gedaan om tot daadwerkelijk starten te komen. Maar nog steeds, voor elke fase opnieuw, inzetbaar. Inmiddels met krabbels in de kantlijn en omgevouwen hoeken.
Tot zover deel 1 van de reeks leesvoer. In de volgende afleveringen kunt u verwachten: sprookjes, management en trends. Sommigen ook geschreven door echte meesters maar uiteraard net wat mindere goden dan mijn bijbelschrijvers.

beurzen

2006-03-22T21:52:00.000+01:00

Ik was vandaag op Evenement 2006. De beurs voor 'tout event nederland'. Tenminste, de selectie daarvan die op een beurs als deze wil staan.... Ik kom er al jàààààààren en zie meestal meer van hetzelfde. Laatste jaren trouwens wel wat veranderd hoor, nog hogere stands, en in plaats van 2 trendy deelnemers die 3 jaar geleden de stands hadden ingericht met lage loungy zitjes van wit skai en rose verlichting, was dat nu te vinden bij het merendeel van de 'grote jongen'. Harde muziek ook, hippe harde muziek zodat je echt moeite moet doen om elkaar te verstaan als je dan eenmaal in gesprek bent. Ach ja, emotie is de trend, irritatie hoort daar ook bij...

Mijn gevit nu is misschien wat overdreven maar wel functioneel. Het laadt mij lekker op zodat ik weer weet waarom ik denk dat mijn onderneming kans van slagen heeft en dat ik goed bezig ben. Dat ik een ander beeld heb. Het was trouwens heerlijk om er vandaag doorheen te banjeren. Anoniem en sneaky. Spieden of er bedreigingen zijn voor mijn plannen en natuurlijk ook kansen gespot. Twee positieve uitschieters waar ik zeker in de toekomst mee wil samenwerken: moving grooves, superhippe mobiele dj in verbouwde Piaggio, echt te gek. En design 4 rent: eindelijk nu ook echt mooi meubilair huren. Jaren geleden heb ik eens uitgezocht om dit te gaan doen, verhuur van mooi en goed meubilair en servies, maar bij mij strandde dat omdat ik het niet rendabel kon maken. Ik hoop van harte dat deze jongens het een tijdje volhouden!

TEXT

hondeleven

2006-03-20T23:54:00.000+01:00

Vandaag weer eens meegemaakt hoe ik gevangen kan zitten in mijn eigen beelden en hoe leukos het kan zijn om dat te merken. Want op dat moment gaat er een wereld open.

Werk betekent doorgaans voor mij: achter mijn computer zitten en dan ook nuttige dingen doen (en niet alleen maar spelletjes ; ), zakelijke afspraken hebben of de uitvoering op locatie van producties. Aan die kwantiteit meet ik, onbewust, de kwaliteit van mijn werkdag. Of ik voldoende (en dat is doorgaans minimaal 8)uur heb gewerkt. Andere activiteiten midden op een doordeweekse dag voelen al snel als spijbelen. Maar ik zei het al eerder gekscherend en vandaag zelfs serieus tegen iemand: de momenten dat ik met de zwarte hond buiten loop zijn het allerzinvolste. Dan kan ik het gehoorde of vertelde verteren, kan de adrenaline wegebben en de creativiteit opborrelen. Soms door een uur stil te slenteren, soms door het luisteren naar brekend flinterdun ijs tussen het riet of het opgewonden gekwetter van de mezen zoals de laatste dagen. Soms ook door met de zwarte hond op te gaan in haar obsessieve ballendrang. En vanmiddag, een ondergaande zon en een snoeikoude wind in mijn gezicht realiseerde ik me dat pas echt, viel het kwartje.
Hoe ik functioneer en produceer door de afstand die ik neem als ik buiten ben. Hoe het perspectief, het kader, mijn standpunt dan kan veranderen. Blikveld verruimen, letterlijk. Hoe op die momenten de beste ideeën zijn ontstaan en mijn vastberadenheid gegroeid.

Vanaf nu is buiten met de hond officiële werktijd. Wat een leven.

writersblogblock

2006-03-19T20:21:00.000+01:00

Weinig geblogt deze week. Eigenlijk gewoon niet zo'n goeie week gehad. Of moet ik zeggen, niet zoveel inspiratie om te schrijven? Want op zich was de week prima, lekker mijzelf tegengekomen zeg maar.
Het is heel leuk en moedig om een bedrijf te willen starten dat bol staat van de ambities en mega, groot en XXL moet zijn. De tijd gehad en genomen om hier fantasievol en abstract mee om te gaan. Het vooral ook hardop gezegd aan mensen om mij heen zodat het echt 'echt' ging worden. Maar bij het werken aan de cijfers hoe dat er de komende jaren dan financieel uit moet zien schrok ik. Dan is het ineens geen spannend spelletje meer maar wordt het f***ing serieus. En dan ligt de lat hoog en dan vraag ik nogal wat van mijzelf. Onzekerheid en angst slaan toe. Geen reden overigens om een andere koers te varen, maar comfortabel is anders. Met het concretiseren duidelijk een nieuwe fase ingeslagen.

Mijn commitment blijkt overigens groot, leer nog niet ontdekte kanten van mijzelf kennen. Moest vandeweek alle zeilen bijzetten om een muitende mede-opvarende binnen te houden. Het mocht helaas niet baten... Ook dat hoort er bij en leer ik nu kennen. Als een tijgerin knokken en verliezen. Niet leukos.

En in een week als dit mis ik wel de compagnon, de partner. Vind ik alleen en in m'n eentje een beetje weinig. En terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me: dat denk je, pee. Je hebt een soort abstract idee van hoe iemand dat klotegevoel kan weghalen, je er doorheen kan trekken. Maar het hoort er gewoon allemaal bij. It's a packaged deal, deze onderneming.

messagingtool

2006-03-17T00:21:00.000+01:00

Toen ik 12 jaar geleden mijn huidige bedrijf 'Opzet' startte voor mijn freelance werk deed ik mijzelf een succesagenda kado. Zo'n groot A5 boek waar alles in zit: agenda, adressen, aantekeningen, financiën, noem maar op. Maar ik merk dat ik geen zin meer heb om het ding, zo groot als een laptop, mee te sjouwen dus ligt hij meestal thuis. Adressen, aantekeningen en alle andere toestanden staan inmiddels op de harde schijf en meestal gaat er toch een apart aantekeningenboek mee. Ik houd van schrijven, vandaar. En dan bedoel ik het fysieke schrijven, met de hand. Ik houd van het geluid van een krassende pen op het papier, van kleurtjes, tekeningen in de kantlijn, lettertypes. Maar dan zit ik daar dus, zonder agenda. Misschien wordt het dan nu, na lang verzet, tijd voor een electronische agenda naast mijn krabbelboek. Ook mijn mobiele telefoonabonnement gaat aflopen dus ik ben aan het rondkijken naar de mogelijkheden. Alles in 1 lijkt me reuze handig, dus heb ik mijn oog laten vallen op de HP6515. Redelijke reviews, met fototoestel, mp3, GPS (JAAAA, ik wil ook tomtom; helemaal op vrijdagmiddag in de binnenstad van Amsterdam!), push email en nog veel meer speeltjes. Grappig toch hoe snel ik thuisraak in de terminologie als ik me even verdiep. Maar goed, de HP6515 wordt binnenkort vervangen door de HP6915, een Krachtige wereldwijde messagingtool .... ; ) .... met wifi! Ja wifi, dat wil ik natuurlijk wel. Maar hij is nog nèt niet op de markt. En als hij komt stort de prijs van de 6515 waarschijnlijk in. Dus als het veel voor weinig moet zijn is het misschien slim om op de 6915 te wachten en dan alsnog voor de goeiekope 6515 gaan. Of misschien toch maar een gewoon simpel telefoontje en voor in de rij staan als Microsoft met zijn origami komt.... want dat is toch ook wel een heel sexy dingetje. Pffff, waar een mens zich mee bezig kan houden. Volgt u het nog? Een schriftje van de HEMA en een mooie vulpen, misschien is dat het beste voor mij. En dan zet ik daar gewoon mijn afspraken in. Was er niet een bedrijf die voor dat soort boekjes mooie omslagen maakt? Succes heette dat geloof ik..... en dan koop ik er gelijk 100 postzegels en een stapel enveloppen bij. Heb ik mijn eigen messagingtool.

leukos

2006-03-15T21:37:00.000+01:00

Het is 15 maart. Zes weken nadat ik fulltime startte met de opzet van mijn nieuwe onderneming. En inmiddels tot de conclusie gekomen dat ik halfweg ben. Halverwege de bouw tot bewoonbaarheid. Want begin mei wil ik gaan lanceren. Tot nu toe vooral gewerkt aan de fundering, de diepte; de beweegedenen, de authenticiteit, de formulering, de haalbaarheid. De komende weken nog meer werken aan de draagkracht; mensen verzamelen, verleiden, medeplichtig maken. En de financiering natuurlijk. Ook dit huis heeft een hypotheek nodig. Maar gelukkig is het plan daarvoor rond, nu de uitvoering nog. Een klus die daadwerkelijk start op 1 april en dat is geen grap.

Begin mei dus. Dan staat er een casco huis. Een huis dat afgebouwd en ingericht gaat worden door het gebruik, de gebruikers, de bezoekers, de klanten en de buren. Door wat blijkt nodig te zijn. In het fundament is rekening gehouden met volop mogelijkheden voor uit-, aan- en opbouw. En her- en verbouw. Want boven alles wil ik flexibel zijn. Dat kunnen doen wat nodig is. En dat is misschien nog wel de grootste uitdaging van alles. Helder blijven kijken en zien en doen wat echt nodig is. Niet alleen maar genieten van het uitzicht of dat het zo leuk is dat er 6 kamers op de zolder zijn en dat ik de spullen van de kelder naar de schuur kan verplaatsen. Maar blijven leven, met gasten, medebewoners en alleen. Eten, drinken, feesten, stil zijn, binnen en buiten. Teveel beeldspraak? Ik bedoel me niet verliezen in van alles doen zonder stil te staan bij hoe en waarom ik dat zo doe. Elke keer opnieuw.

In mijn vindtocht naar een bedijfsnaam kom ik overigens wel hele leuke/mooie/grappige/wijze dingen tegen. Zo wist ik niet dat het woord 'licht' mede afkomstig is van het Griekse 'leukos'. En daar op verder bordurend kwam ik terecht bij mijnheer Lucretius. Duidelijk geen vwo-er, deze pee en een groot 'oudheid-gat'. Maar ik was zeer aangenaam verrast door zijn On the Nature of Things. Zo lang geleden geschreven en nog steeds bestsellerlijsten vol met boeken afgeleid van zijn onderwerp. Dat vind ik nou leukos.

bootje

2006-03-13T23:02:00.000+01:00

Sinds september vorig jaar volg ik de opleiding bij het instituut voor psychosynthese in Utrecht. Afgelopen weekend was een opleidingsweekend, vandaar een korte radiostilte op de blog. Nu weer terug en na een dag bijkomen van alle belevenissen weer fris en fruitig aan de slag. Belevenissen trouwens die me bekende en onbekende hoeken van de belevingswereld laten zien.

Wat weer lekker aansluit bij mijn ontmoeting vorige week met Jean Klare van Hellend Vlak. Jean is een van de twee makers van de kaarten van de belevingswereld die ik al jaren ken en bewonder. We hebben uitgebreid en geinspireerd koffie met appeltaart genoten in Deventer. Door toeval (?) kwam hij op mijn pad en hij lijkt de vormgever te zijn waar ik naar op zoek was.

Mijn bootje vult zich langzaam maar gestaag met mede-roeiers. En dat vaart een stuk lekkerder dan in je eentje. Zeker met de wind in de rug. Nu niet zomaar uitstappen he jongens.... dat kan niet op volle zee.

vrouw

2006-03-08T18:10:00.000+01:00

Het is 8 maart, internationale vrouwendag. Ooit uitgeroepen in het begin van de vorige eeuw en tegenwoordig door de Verenigde Naties ingezet bij de discussie over gelijke rechten en kansen van mannen en vrouwen. Hier zie je wat Bush vindt van de Verenigde Naties. En in plaats van een verhaal van mij te lezen kan je beter deze site uitgebreid bezoeken. Enjoy!

grijns

2006-03-07T23:03:00.000+01:00

Vandaag ontmoette ik Antonio Consilvio in het dubieuze '1e klas' op Amsterdam CS. Een afspraak tot stand gekomen dankzij mijn oproep voor een vormgever (f/s) hier op De Onderneming (tnx Nico!). Een supertof gesprek! Antonio maakt internetdesigns en toepassingen maar vooral ook cross-media producties/experimenten. JA!!! Veel enthousiasme, vuur en stokpaardjes bij mij; ontzettend op dreef met een waterval van plannen en visies.... jammie : ). In mijn enthousiasme lekker hakopdetak, misschien niet altijd even helder, maar de essentie kwam over en waarom niet ook een nieuwe structuur in het voeren van zakelijke gesprekken... Samenvattend was het in ieder geval duidelijk genoeg om te besluiten met een veelbelovend tot ziens, we bellen, we mailen en een grote grijns op mijn gezicht.

Maar voor het zover was even de onhandigheid van een afspraak met iemand die je nog niet kent. Gister aan de telefoon zei ik nog: hoe herkennen we elkaar? Gekscherend begon hij over een roze roos in zijn zakje. Had hij het maar gedaan, of juist niet? Rond ontmoetingstijd was ik uitgebreid en uitnodigend aan het glimlachen naar een vriendelijke jongeman die zich even later voorstelde als Barry. Hmm, waar heb ik dit eerder meegemaakt? Echt een blind-date op deze manier en even charmant, ik kijk weer eens met andere ogen naar de mensen om me heen. Over blind-date gesproken: via OpenBC een tango uitnodiging ontvangen. In het Duits notabene. Kleine wereld dat www en wat is ondernemen leuk! grijns.

internetwerken

2006-03-07T00:30:00.000+01:00

Sinds ik dit weblog begonnen ben (echt nog maar twee weken geleden?) gaat er een heel nieuwe www voor me open: de blogosphere. Alle blogs, bloggers over blogs, blogs over bloggers over bloggers.... Amazing. Maar vooral ook de manier waarop 'right now' de marketing wereld zoekt naar mogelijkheden om blogs commercieel te gebruiken. Te veel te lezen, lezingen te zien, films te kijken, veel te veel. Zeker nu ik me ook heb aangemeld bij OPENBC. Een world wide inter-net-netwerk waar je echt to the point en serieus mensen ontmoet. Gevraagd en ongevraagd. Tips van voorheen vreemden. Nu twee dagen ingeschreven en een paar afspraken in de agenda, varierend van eventwebsitebouwer tot potentiele medeorganisator van events. En volgende week een heuse off-line meeting! Gezellig! De wereld staat open. Wel zorgen voor goed time management want voor ik het weet vergaap ik me aan alles wat kan zonder slim te schiften.

mana

2006-03-04T23:15:00.000+01:00

Ben nu een maand aan het freewheelen. Gedachten en plannen die alle kanten op sprongen en ook mochten. Maar nu is de tijd van schrapen. Concretiseren. Uit de veelheid van alles keuzes maken voor nu, later of de schredder. Tot de kern komen van al die losse kladjes, uitzoeken waar die krabbel, dat artikel, die schets in feite om gaat, waar het bij hoort. Bepalen ook wat mijn verhaal is de komende tijd. Wat zeg ik wel en (nog) niet aan wie. Heb volgende week 9 afspraken. Pee on tour. Verhaal rond breien en open laten waar mogelijk. Ik verheug me op dialoog en input en knopen doorhakken.

Gisteren de film Mana beyond belief gezien op dvd. Over Mana. Wat is Mana? 'Volgens de makers: Mana is a Power Object. A Power Object is something that embodies extremely strong beliefs, elicits intense emotions, or is otherwise considered precious, and so can be said to have power over people.' Mijn conclusie: dat waar je meer waarde aan hecht dan de intrinsieke waarde. Weet niet of dat helemaal klopt maar speel nog even met het idee. Prachtige film en helemaal onder de indruk van Tom Every, 'creator' en 'believer' van Forevertron. Waanzinnig! Kijken! En het verhaal lezen! Helaas zijn de foto's op de site niet te vergelijken met de filmbeelden... Als iemand kunstenaars, creators of believers kent iets dichter in de buurt die materialen een tweede leven geven: laat het me weten! Kunnen mooi mee in de plannen!

dwaas

2006-03-03T15:59:00.000+01:00

Hmmpfff. Na hoogmoed komt de val. Of na vrolijkheid wordt het gewoon. Of de inspiratie is even opgedroogd. Zo'n dag. Zo'n dag van: leuk bedacht, waar ben je mee bezig en je lijkt wel dwaas. En al gaat het niet om constante bevestiging, een like you vriendje is nooit weg. Maar vandaag dus even niet zo enthousiast als Steve. Daarom een verhaal.

De dwaas en de koning
Er was eens een dwaas die op reis ging naar het paleis van de koning. Onderweg werd hij door de mensen nagewezen en uitgelachen. 'Wat moet een dwaas als jij nu bij de koning?!" riepen ze spottend. "Nou, ik word de leraar van de koning", antwoordde de dwaas met grote stelligheid. Maar zijn antwoord bracht de mensen alleen maar meer aan het lachen. Toen de dwaas bij het paleis aankwam, meende de koning dat hij korte metten moest maken met de dwaas en wat grappen met hem kon uithalen. "Hoe kom je erbij de koning te durven storen?" vroeg de vorst op strenge toon. "Ik kom hier om uw leraar te worden" zei de dwaas zelfverzekerd. De koning lachte zich krom. "Wat zou een dwaas als jij me nou kunnen leren?" "Ziet u wel", zei de dwaas. "U stelt me al meteen een vraag." het werd stil in de troonzaal en alle leden van de hofhouding hielden de adem in. Ook de koning wist even niets te zeggen, maar toen vermande hij zich. "Ik moet toegeven dat je slim hebt gereageerd, maar mijn vraag heb je niet beantwoordt." "Alleen een dwaas heeft op alles een antwoord, koning." "Maar.." stamelde de koning verbouwereerd. "Hoe zouden mijn onderdanen het vinden als hun koning een dwaas als leraar zou hebben?" "Beter een dwaas als leraar dan een dwaas als koning," klonk het antwoord. De koning was behoorlijk uit het veld geslagen, maar probeerde toch nog de zaak te redden. "Maar als ik een dwaas als leraar neem, ben ik dan niet zelf de dwaas?" "Alleen een dwaas zal altijd van zichzelf zeggen dat hij geen dwaas is, koning". En zo werd de dwaas leraar van de koning.

blij

2006-03-02T12:54:00.000+01:00

Holy f***ing moly! Ze hebben betaald! En meer dan ik verwachtte! Low expectations makes nice surprises. Nu kan ik verder met mijn planning zoals het beste is in plaats van overhaasten door een slinkende buffer. Me, happy bunny.

naam

2006-03-02T00:44:00.000+01:00

OEF! Een bedrijfsnaam. Wat een klus, om die te vinden. En de vraag is hoe en waar te zoeken. Voor de hand liggend om te beginnen met analyseren en/of opbouwen: moet het zijn wat ik doe, wie ik ben of wat het doel is? moet de branche er in terug komen? mag de naam vragen oproepen of juist niet? Of is het gewoon een eigennaam die zijn plek moet vinden in het circuit? Kan het ook iets met Petra zijn? Hmm, nee dat maar niet, net gezien dat die op de lijst staat van namen die ècht niet meer kunnen : ). Hoe dan wel, een naam laten bedenken door een ander en daar voor betalen? Ehh, dacht het niet....

En dan ook nog de praktische kant: eerst even langs bij de kamer van koophandel, snuffelen in het handelsregister, handig! en vervolgens kijken of de goeie domeinnaam nog beschikbaar is. Ben inmiddels al flinke tijd bezig en heb gister een lijst met proefballonnen naar een paar mensen gemaild om reacties te horen. Wat ik niet verwachtte maar eigenlijk wel had kunnen weten: de meningen liepen verschrikkelijk uiteen en er sprong niet 1 naam echt uit.

En meer en meer realiseer ik me dat alles wat hierboven staat er niet zo toe doet. Dat het belangrijkste is dat de naam mij en de onderneming past, past als een comfortabele trui. Ik moet er lang mee doen, ik wil er trots op zijn, ik wil er blij van worden, ik wil hem graag uitspreken, lezen. Ik wil en ga er mee te koop lopen als Carry uit SATC. Ik wil "HEBBES" voelen als ik hem heb.

En ik weet dat ik dìe naam niet vind op een mentale manier door te analyseren en heel hard na te denken. Geduld dus, geduld en omstandigheden creëren: wandelen met de zwarte hond, verhalen lezen, kijken zonder denken. Wachten op de inval, het moment, de klik.

En guess what... gister dook hij op, een beetje verlegen nog, dat wel. Maar de ultieme test heeft hij doorstaan: een slapeloze nacht door alle associaties, ideeën, beelden. En het blije, lichte gevoel dat ik er van krijg. Vandaag gepolst bij anderen en de meningen zijn zeer verdeeld, dus dat is ook in orde ; ). Ga er vannacht wel over slapen en kijken wat er van over blijft.

allergie

2006-02-28T22:01:00.000+01:00

Ik heb een allergie. Ik heb een allergie ontwikkeld voor het woord passie. Bij het woord passie heb ik een gevoel, en beelden. Passie is warme roze wangen, glans in de ogen, gedrevenheid, hartstocht, opgaan in. Of als de zwarte hond. Die heeft zogenaamde 'jachtpassie' en is blind en doof voor alles om haar heen als ze met 50 km per uur achter een bal (of konijn) aangaat. Geen baas of biefstuk die haar daar van af houdt. Maar in onze taal lijkt passie het nieuwe synoniem te zijn geworden voor hobby, liefhebberij of iets wat je gewoon heel erg leuk vindt. Een beetje googelen levert bijna 3 miljoen hits op. In de media worden we doodgegooid met het woord passie. Reclamedames- en heren maken gretig gebruik van de 'hart-en-ziel' trend. Maar ook bij rondetafelgesprekken van publieken en commerciëlen is het schering en inslag. Ga maar eens turven... En ik word er niet goed van als ik iemand met een lege blik in de camera zie zeggen: kippen houden is mijn passie. En als overheidsmedewerkers het over hun passie hebben beschrijven ze dan niet gewoon hun werk, hun taak, dat waarvoor ze worden betaald? Met wellicht in het vizier de missie of taakstelling van de dienst? Het begint er op te lijken dat je zonder passie niet meer mee doet. Ik heb niets tegen passie. Ik vind passie prachtig en heerlijk, om te beleven en om te zien. En ik zou het liefst passie doen ontluiken. Maar het veelvuldige misbruik van het woord doet voor mij de glans vervagen van de pracht. Mag ik nog gewoon iets leuk vinden? Mag passie nog bijzonder zijn?

intuïtie

2006-02-27T15:52:00.000+01:00

Major break through! in kiezen voor je eigen pad. Werd eind vorige week gebeld door Etien van Zuylen. Of ik de promotie wilde doen voor een aantal concerten van een internationale artiest die in juni naar Nederland komt. Etien is de boeker van het bandje BLØF en ik deed de laatste twee jaar de promotie en ticketing van hun concerten. Wikken en wegen. Net als Herbert van Hoogdalem deed op Sproutstart. Wikken en wegen wat de input en output zou kunnen zijn: hoeveel tijd en energie gaat dit mij kosten? Levert het veel geld (=tijd) op, is het een vergroting van mijn netwerk die in het verlengde van mijn weg ligt, is de inhoud van het werk leuk, uitdagend, vernieuwend, of biedt het kansen voor de toekomst? Allemaal nèt niet. Dus mijn antwoord was: 'nee, dank u'. Bovendien is het de hoogste tijd om ook in die wereld van mijn 'promotie-etiket' af te komen. Heb de klus doorgespeeld aan Lieke Timmermans, die inmiddels ook zelfstandige starter is met Het Monumentale. Af en toe nog een knaagje en fantaserend of ik glazen heb ingegooid of kansen creëer voor dat wat ik echt wil. Bovendien duimen dat de belastingdienst eindelijk over de brug komt met het terugstorten van het teveel betaalde geld, zodat ik het nog een paar weken langer kan uitzingen. Maar de opmerking van Etien, succesvolle-rotterdamse-ras-ondernemer heb ik in mijn zak zitten: Petra, als je een onderneming start of een bedrijf hebt, geldt maar 1 ding en dat is intuïtie. En zo is het.

schoonheid

2006-02-27T00:06:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag had ik een afspraak met de maker van De zee die denkt, Gert de Graaff. Een openhartig, inspirerend gesprek waarin we spraken over de film, verlichting (nee, geen spaarlampen) en de schoonheid van het alledaagse, met als voorbeeld foto's van Hans Aarsman. En daar bleef ik dit weekend mee bezig. Vooral met vragen als: kan je iemand schoonheid laten zien? Hoe kan je iemand die niet gewend is zo (?) te kijken dat leren. Is dat te leren, of enorm hooghartig om dat te willen of te denken. Realiseerde me ook dat ik 'auditief' ben ingesteld. Recht in het hart geraakt kan worden door muziek. En wat wordt er dan bij mij geraakt. Mijn essentie? emotie? herkenning? Las hierover een stukje op de site ervaring van schoonheid.

De middag met Gert was trouwens de eerste van een hele reeks afspraken die ik de komende weken heb met zeer uiteenlopende figuren. Ik ben vertrokken, de trein rolt en Gert, welcome on board!

snel

2006-02-25T22:53:00.000+01:00

Vandaag heb ik mijzelf een dag vrij gegeven. En vrij betekent dat niks perse moet. Er hoeft niet geschreven, geen afspraken gemaakt, geen mensen te zien. Gewoon vrij. Maar ik ben geobsedeerd, gehersenspoeld, en het enige wat in mijn hoofd is en blijft zijn de plannen: "moet ik de doelgroep verkleinen, hoe de marketing concretiseren, hoe zit het met mijn integriteit, en o help! ik heb nog steeds geen naam." Misschien heb ik het vandaag wel van iets meer afstand kunnen zien, dat wel. En ik zie dat ik snel ga en heel graag snel wil. Heb niet voor niets dromen over geflitst worden in de auto... Maar ga ik niet te snel? Uit mijn omgeving hoor ik regelmatig opmerkingen als: begin nou langzaam, bouw het langzaam op, houdt er een paar klusjes van nu bij. Maar helemaal kiezen en 100% gaan houdt verband met snel gaan. Want door al mijn tijd te besteden aan de plannen word ik het zelf. En dat is zichtbaar. Ook voor anderen. En dat geeft resultaat, dat blijkt. Misschien is het boek 'Langzaam, zo snel als zij konden' van Toon Tellegen wel mijn devies. Of nee, beter nog: Snel, zo langzaam als ik kan.

angst

2006-02-25T02:01:00.000+01:00

De angst verdwijnt op het moment dat je het ervaren ervan benoemt. Dat zei ik een paar jaar geleden en daar ben ik het niet meer mee eens. Tegenwoordig denk ik dat dan (bij dat benoemen/voelen/erkennen van angst) in ieder geval de angst voor de angst niet meer meedoet of de ideeen die je er zelf over hebt, zoals 'het is gek' of 'het mag niet' of 'ik kan het niet'. En dat maakt de angst minder zwaar om te dragen, maar hij gaat niet weg. Inmiddels ben ik er ook achter dat juist de dingen doen waar je bang voor bent je brengt op plekken of ervaringen die je niet kent, niet gewend bent en dat de blijdschap groot kan zijn als je het juist wel doet.

Vanavond ging ik naar mijn eerste tango salon. De salons is voor tangodansers wat de disco is voor 'normale' mensen. Maar na vier lessen (er heerst een opvatting dat je de argentijnse tango pas echt onder de knie hebt na tien jaar oefenen) tussen de 'die-hards' voelde ik me toch niet echt gemakkelijk, sterker nog, vond het doodeng. Stel je voor dat ik ten dans gevraagd zou worden. Met het hart in mijn keel zei ik tegen mezelf dat ik toch echt daar voor kwam. Dat dit 'gewoon' angst was. En ik bleef en ik werd gevraagd en ik danste en ja het was eng en ja het was heerlijk.

emotionele conceptcreatie

2006-02-23T23:57:00.000+01:00

Regelmatig bezoek ik de sites van feestelijk zakendoen en high profile. Dit zijn de bladen en organisaties waar ik mijn aankomende collega's vind. Door veel te struinen daar denk ik een redelijke indruk te hebben van de vraag en wat er zoal bedacht wordt door de heren en dames. Vandaag las ik dat een van de bureaus een workshop emotionele conceptcreatie gaat geven. Klinkt spannend, tenminste als je er van uit gaat dat het woord emotie hier niet als marketingtool wordt gebruikt. De omschrijving deed mij doorklikken. Na een lange wandeling door het virtuele kantoor (kan helaas niet linken) en een tergend trage lift kwam ik aan in het archief en rommelde door de cases. Een van de georganiseerde events, was een internationale meeting van 2,5 dag met 40 managers uit -tig landen. En daar las ik : "het slot was suggestief en taakstellend: alle deelnemers plaatsten met een verfhand hun 'handtekening' onder de uitkomst van de vergadering". AAAAAAAAAAARRRGGGGGHHHHH! Na 2,5 dag met zo'n club aan de Middelandse Zee hoop ik toch echt met wat beters te kunnen komen.

Dat geeft de burger moed.

politiek

2006-02-23T08:04:00.000+01:00

We interpreteren de hele dag wat we om ons heen zien. Wat we zien is wat we er over weten omdat we het al eerder zagen. Is dat te vaag? Test: wat was je eerste idee/beeld toen je deze titel en foto zag? Check it out !

rollercoaster

2006-02-22T23:53:00.000+01:00

Wat een dag. Een paar uurtjes bereslecht geslapen, vervolgens van hemelhoog juichend naar diep treurig en weer opwaarts naar een beetje normaal. Als een achtbaan in het rond geslingerd, inmiddels weer uitgestapt en daar sta ik dan nu met een zweem van twijfel. Wat is het heftig zeg, nu eenmaal de stap is gezet. En wat een impact heeft toch de buitenwereld. Hoe lastig is het echt je eigen koers te varen, kritiek en commentaar te horen en niet alles als waarheid aan te nemen maar als die van de ander. Er uit pikken wat nadere beschouwing behoeft en daar ook mijn eigen ding mee doen. En wat laat ik me af en toe leiden door het beeld wat de ander heeft. Al heel wat dat ik me dat realiseer. En hard werken ook.

Het goede nieuws is dat ik eind maart een afspraak heb met Eckart Wintzen, de mysterieuze EW waar ik het gister over had. Advies en inspiratie van een senior in de 'green bizz', yes! Als je naar Ex'tent gaat, klik dan vooral ook even op 'no birds' ; ). Als ik in de buurt ben kan ik het niet laten om de zwarte hond even te stangen...

Heb Jonthan Livingston Seagull net uit de brievenbus gevist. Volgens mij het allerbeste voor mij om nu dat te lezen. Wat fijn dat er synchroniciteit bestaat.

Van TomvdL kreeg ik een hartverwarmende reactie op mijn blog in de mailbox, ik heb hem hier bij de comments gezet, kunnen jullie meegenieten.

nacht

2006-02-22T03:55:00.000+01:00

Ik ben een nachtmens. Na de dag door te brengen met bellen, mailen, mensen spreken, mijmeren, huishouden en andere verplichtingen valt de avond en vervolgens de nacht. De zwarte hond languit op de bank, glurend uit een ooghoek terwijl ze zich kreunend nog eens omdraait. De stilte rond het huis. Alleen de wind, de maan, de hond, de klok die tikt en ik. Flarden vallen op hun plaats. Zo vaak de laatste tijd dat ik niet kan slapen en dan maar op sta. Waarna de beste ingevingen komen. Ik doe het nu maar zo, het werkt kennelijk en ik kan het me permiteren.

Net mijn eerste 'officiele' document geschreven. In anderhalve pagina doel, activiteiten, marketing, financien, mensen, de hele bliksemseboel er uit geknald. En het staat er en het is al verstuurd. Naar E.W. Waarover later meer. Nog even een fijn muziekje (sorry, nog niet uitgevogeld of en hoe ik dat hier kan inplempen) en dan mijn mandje in. Overigens dank voor de hartverwarmende reacties in mijn mailbox.

gezocht: vormgever (f/s)

2006-02-20T22:39:00.000+01:00

Wat is er toch aan de hand met de Nederlandse commerciele websites. Er is zoveel bravigheid. Of ligt het aan mij, verkoopt 'rauw' niet, moet het 'clean' zijn om door velen geslikt te kunnen worden. Of is dit de befaamde Nederlandse designstijl? Hoe geef je jezelf dan smoel? Puur op inhoud? Of kan je met kleur en lijn voldoende communiceren? Of is een website vooral een ingewikkeld visitekaartje? En geef je jezelf bloot bij een persoonlijke kennismaking? Of laat je liever helemaal niets van jezelf zien? Natuurlijk zijn er uitzonderingen: Mijn favorite website, die van Lowlands (nu overigens in de pre-festival-mode) staat al jaren met stip op nummer 1. Zag trouwens net dat het vorig jaar een prijswinnaar was, dus zo gek is mijn smaak kennelijk niet. Ehhhh, zou het iets met de doelgroep te maken hebben....; ) en mijn doelgroep, bereik ik die wel met Fris en Stoer? Zit die daar wel op te wachten? Daar ga ik achter komen!

Inmiddels nog steeds op zoek naar een vormgever, dus daar komt 'ie:
Lastige tante die niet snel tevreden is zoekt met spoed kennismaking met vormgever vol frisse, stoere en (aan)grijpende beelden voor langdurige en vruchtbare relatie. Niet te clean, mag rauw zonder smerig te worden. Mag strak, kan rafelig. Als je dit begrijpt zijn we al een heel eind... Om te beginnen voor huisstijl, logo en een website, gevolgd door meedenken over 'triggering' gadget. En als het allemaal loopt zoals gepland ook grote kans op vormgeving voor projecten, zowel 2- als 3 dimensionaal. Als jij denkt dat we elkaar hierin kunnen vinden, mail me dan (een link naar) eerder werk.
Of moet ik dan toch maar Peter te Bos aan zijn jasje trekken?

geheim

2006-02-20T14:20:00.000+01:00

Best lastig, schrijven over een nieuw bedrijf terwijl ik de essentie ervan nog niet prijs wil geven. Het is in mijn ogen zo eenvoudig, het idee. Zo eenvoudig, dat wanneer ik het er hier over zou hebben, ik bang ben dat het in no time gejat is. Of ben ik paranoia? Zie ik beren op de weg, kapers op de kust die er niet zijn? Ik neem het zekere voor het onzekere en houd nog even mijn mond. Dus hier blijft het vooral gaan over het proces, de totstandkoming, randvoorwaarden. Behoedzaamheid is op zijn plaats. Op het gevaar af dat het vaag gewauwel wordt.
En wat het wel oplevert: ik ben aan het formuleren; er is een basis aan materiaal waar ik naar kan verwijzen en ik kan dit niet lang volhouden dus het maakt de planning van de definitieve start concreter (hierover binnenkort meer!).

De start van het blog lijkt op de buitenwereld vertellen dat ik zwanger ben, ik weet of het een jongen of een meisje wordt maar vertel het nog niet, even geduld tot de geboorte.

fris & stoer

2006-02-19T21:49:00.000+01:00

Fris & stoer. Wat is dat? Fris & stoer is mijn meetlat. Fris & stoer is waar de nieuwe onderneming aan moet voldoen. In vorm, producten en ideeen. Een soort quick-scan. Die altijd werkt. En andersom. Want wat ik tegenkom en het F&S gehalte haalt, dient als inspiratie. Veelzijdige inspiratie, zoals dit filmpje.

here we go!

2006-02-18T20:28:00.000+01:00

Een hele dag pielen en prutsen achter de rug om mijn eerste blog de wereld in te sturen. En natuurlijk nog niet helemaal klaar; overal, en dus ook hier: work in progress. De finishing touch zal wel een keer komen.
Maar nu eindelijk beginnen met schrijven, met doen. Want na maanden van schetsen, brainstormen, overleggen en fantaseren is de tijd nu meer dan rijp. En bij doen hoort zorgen dat wat je schrijft gelezen kan worden en dat is hier. De eerste stappen naar buiten, een puppy klauterend uit het nest.

Hier dus, op De Onderneming, bereikbaar en leesbaar voor de al die mensen die ik al zo lang zeg: "ik ga een nieuw bedrijf beginnen maar weet nog niet precies wat en hoe, kan geen product omschrijven, ik heb tijd nodig. Maar heb een beeld en een idee en ik weet zeker dat het er komt." En met het verstrijken van de tijd komt het ook, de contouren worden duidelijk. Contouren die ik hier zal tekenen en inkleuren. Met mensen, met vormgeving, met concepten en wat ook heel luek zou zijn...met klanten.

Om de eerste stap te vieren hierbij links naar twee fantastische films die een grote inspiratie zijn en van invloed zijn op mijn plannen. De zee die denkt gaat over schouwen, (door) perspectief en kaders zien, letterlijk en figuurlijk en over het gegeven: dat wat ik zie is wat ik er van weet, dus ingevuld door mijn hoofd. En na het zien van die andere belangrijke film, We feed the world (even de trailer bekijken!), wist ik het zeker: ik doe niet meer mee aan de bizarre kant die het op gaat met de wereldwijde voedselproductie. Hoe klein mijn aandeel dan ook is.